Opinions

Goed, zoals verwacht.
Maar ik had stiekem op nog iets beter gehoopt.

Toch weer een einde dat te gemakkelijk afgeraffeld wordt, waardoor de film te veel op de gimmick gaat leunen.
De hypnose-scènes zijn wel heel goed gedaan.

Maar doe mij maar Brian Yuzna's Society.

Fijne, subtiele spionagethriller. Niet wereldschokkend allemaal, maar heel stijlvol gebracht. Meer van dit, graag!

Aan het begin leek het even een scene-voor-scene kopie van het origineel te gaan worden, maar gaanderweg ging deze versie gelukkig steeds meer zijn eigen leven leiden.

Zoals verwacht is het allemaal iets spectaculairder gebracht, en godzijdank worden de Zweedse namen niet al te zwaar verkracht. Vooral de tweede helft en het einde worden een stuk spannender gebracht. Heeft Fincher goed gedaan.

Al met al dus een geslaagde remake. Ik kijk al uit naar de volgende twee delen.

Ook bij mij een half puntje eraf.

Blijft een aardige spektakelfilm, maar meer ook niet. Ik leefde, net zoals de eerste keer dat ik 'm zag, nooit echt mee met de personages die van de cliché's aan elkaar hingen.

Een gewone popcornfilm. De zogenaamde meerwaarde zit volgens mij voornamelijk tussen de oren van de onervaren kijker..

Vrijwel iedere actiefilm lijkt wel een enorme haastklus de laatste tijd. En dit is helaas geen uitzondering daarop.

In het eerste half uur krijg je gelijk een reeks leuke, lompe stunts om de oren met bijbehorende humor. Daarna is het, voor de rest van de film, gedaan met zowel de humor als de leuke actie. Zeldzaam hard ingekakt.

Begint uitstekend, maar zodra George Clooney uit beeld is, blijft alleen Sandra Bullock over, wiens personage de ene drakerige, uitgekauwde dialoog na de andere uitzevert. Doodzonde, want op die dialogen na zit de film goed in elkaar en ziet het er prima uit.

Vermakelijk, maar toch de minste van Cuarón tot nu toe (wat niet eens een schande is).

Zo mogelijk nog lachwekkender dan de voorganger.

Geen seconde eng. Integendeel: alle Grudgde-cliché's die ooit nog zo effectief waren zijn tot komische momenten verworden.

Toch een redelijk amusant geheel. Ik heb me niet geërgerd (maar wel verbaasd over het gebrek aan griezelmomenten).

Guardians was met kleine afstand de film waar ik het meest naar uitkeek dit jaar. Ik wist wel dat dit niet fout kon gaan, maar ik wist ook nog niet helemaal zeker hoe dit precies fantastisch zou gaan worden...

Heel simpel eigenlijk: James Gunn. Zonder een moment het Marvel-plot uit het oog te verliezen maakt hij er een kneiter van een scifi-komedie-opera van. Net zo gesmeerd als The Avengers, maar met nog iets lossere humor en een wat kleurrijkere omgeving.

Comic-fans wisten al dat dit verhaal weer een flinke stap dichterbij The Infinity Gauntlet/Wars zou zijn, dus er valt genoeg over te nerd-zwijmelen.

Ikzelf vond alleen het groen van Gamora net iets te veel op verf lijken. Heel klein minpuntje maar, want dat past eigenlijk wel binnen het lichte Troma-sfeertje.

De basis van het verhaal is een redelijk standaard "vind de schat" vehikel, maar het draait natuurlijk helemaal om de uitvoering daarvan. En dan met name de dialogen. En die dialogen maken hiervan de beste blockbuster van dit jaar.

Ja, de soundtrack.

Voor mij sowieso een feest der herkenning, met als hoogtepuntjes de nummers van vaderlands trots Clan Of Xymox!

Mooi ook hoe die ouwe nummers van Xymox, DAF en Front 242 perfect aansluiten op het eigen werk van de muziekafdeling (die ook al tof werk afleverden voor You're Next).

De film zelf was fantastisch. Grotendeels dankzij de muziek hangt er een beetje een surrealistische droomsfeer over.

Alsof Gregg Araki samen met Nicolas Refn een ode aan de 90's B-thriller leverde.

Meer hiervan, Wingard/Barrett!