Opinions

'The Package' zet twee kolossen in de frontlinie: Steve Austin en Dolph Lundgren. Dit levert aardig wat man-tegen-man gevechten op, maar kan niet ontkennen dat het hier en daar wat last had van bekwaam vakpersoneel. Het idee/uitgangspunt was zeker niet onaardig, maar daar houdt het ook op. De confrontatie tussen Austin en Lundgren was overigens bijna even beperkt als in 'The Expendables'.

In drie delen is deze lange tv-film/miniserie best nog te bekijken. De uitvoering leunt echter wel dichter aan bij een serie dan bij een lange film, te zien aan de vele zijplotjes en de trage opbouw. Daarin passeren enkele bekende acteurs, de meesten op hun retour: Tiffani Thiessen, Eric Roberts en Faye Dunaway. Deze geven echter wel een beetje kleur aan deze verder vrij fletse vertoning.

Parker (heel origineel de naam van het hoofdpersonage) begint als een stevige aktiefilm waarbij Statham meedoet aan een hold-up en vervolgens door zijn teamgenoten wordt verraden. Hierna trekt hij er op uit om wraak te nemen. Maar verrassend genoeg neemt de film op dit punt gas terug en verschijnt de bevallige J-Lo ten tonele. Het geheel wordt luchtiger en kabbelt als een zondagsfilm vooruit. Bij momenten doet de film een beetje denken aan 'Out of Sight', al kan dat komen door de aanwezigheid van Lopez. Tegen het einde schiet Parker weer in gang en de finale is weer zoals een standaard aktiefilm hoort te zijn. Regisseur Taylor Hackford had beter zijn eigen weg gevolgd, het had veel origineler en vooral interessanter geweest.

Toch maar een verdachte film, hoewel er leuke elementen inzaten (schoenboot, olifant).

Een apocalyptische SF-western met Steven Seagal in de hoofdrol, als biochemicus dan nog. Regisseur Dean Semler probeert deze ogenschijnlijk onverenigbare elementen in éénzelfde film te gieten, maar wordt hierbij duidelijk gedwarsboomd door het wankel script. Uiteindelijk haalt hij er dan maar de truck met de mooie landschapsbeelden bij, dewelke nog werken ook, maar gaat finaal toch onderuit met een volledig foute apotheose. Ondertussen heeft Seagal er naar goede gewoonte nog wat Indianen en homeopathie bijgeleurd en je hebt een film die bijna een genre op zich geworden is.

For a few dollars more is het uitstekende vervolg op 'A Fistful of Dollars', eveneens van Sergio Leone. We zien Clint Eastwood terug als de Man zonder naam, een premiejager die het pad kruist van kolonel Mortimer. Allebei zitten ze achter de gevaarlijke gangster Indio aan, en dus besluiten ze samen te werken. Maar na verloop van tijd blijkt Mortimer om persoonlijke reden achter Indio aan te zitten, terwijl ondertussen de naamloze in Indio's bende is geïnfiltreerd...

Het tempo van de film ligt erg laag, maar zorgt samen met de schitterende muziek van Ennio Morricone voor een typische sfeer die nadien nog vele malen gekopieerd is. Voor Lee van Cleef betekende de film een leuke tweede carrière.

A fistful of Dollars is een quasi perfecte spaghetti-western uit 1964 van grootmeester Sergio Leone. Clint Eastwood vertolkt voor het eerst de mythische naamloze cowboy die anno 1872 in San Miguel arriveert, een dorpje nabij de Mexicaanse grens. Twee families strijden er om de macht en houden zo het hele dorpje in hun greep. De zwijgzame Eastwood profiteert van die vete om beide families tegen elkaar op te zetten...

Het gegeven van een dolende held die twee clans tegen elkaar uitspeelt, stal regisseur Sergio Leone van de Japanse film 'Yojimbo'. Met veel gevoel voor visuele flair combineert hij invloeden uit de Amerikaanse, Japanse, Spaanse en Italiaanse cinema tot een eigen stijl vol zwarte humor. Dit stukje intrigerende filmgeschiedenis weet de broeierige sfeer overigens perfect in de hand te houden dankzij de uitstekende soundtrack van Ennio Morricone.

Het in de jaren zestig afspelende A perfect World is een drama met de allure (weidse landschappen, een sheriff die jacht maakt op een outlaw) van een moderne western. Niet verwonderlijk dus dat de regie in handen rust van Clint Eastwood, die zelf de bijrol van Texaanse politieman voor zijn rekening neemt. De hoofdrol is echter weggelegd voor Kevin Costner, die als ontsnapte crimineel op de vlucht moet voor eerdergenoemde. Hij gijzelt onderweg een zevenjarig jongetje dat hem na verloop van tijd begint te bewonderen. De vriendschapsrelatie tussen de twee wordt nu het hoofdonderwerp van de film, die verrassend genoeg zijn gevoelige kant toont. Het ontroerende einde wordt echter veel te lang uitgesponnen, maar neemt niet weg dat de film een uiterst geslaagde evocatie is van de verloren kindertijd.

Psychologische thriller met een traag tempo, die pas halverwege echt interessant begint te worden. Want in het begin is het niet heel duidelijk waar de film heen wil. Het grootste deel van 'The Playmaker' speelt zich af op dezelfde locatie, en met slechts twee acteurs (waaronder Colin Firth, net voor zijn grote doorbraak in 'Pride and Prejudice') waardoor dit een verfilmd toneelstuk kon zijn. Maar dit minimalisme werkt beklemmend, en het vernuftig script komt pas op het einde volledig tot zijn recht. Het moeizaam begin moet er maar bijgenomen worden.

De ambitie van 'The Poison Rose' is meteen ook zijn zwakte: een klassieke film-noir trachten te zijn. De voice-over werkt niet en de muziek is te overheersend. Daarbovenop komt dat deze film spanning en tempo mist, waardoor het lijkt alsof dit film-noir sausje gewoon een zwakke actiethriller probeert te verbergen. Ligt het dan aan de montage, of aan de warrige regie? Alvast niet aan de cast, want die bestaat bijna enkel uit grote namen. Niet dat dit steeds garant staat voor spetterend acteerwerk, maar een matige Freeman is nog steeds beter dan een gemiddelde acteur.

Wellicht is het een beetje een combinatie van vanalles. Het verhaal heeft moeite zichzelf te vertellen, en de weinige actiescènes komen totaal niet uit de verf. Zo lijkt het alsof de film langer duurt dan hij is, en dat zegt al genoeg.

'The Pince' bevat voor een B-film nog aardig wat grote namen: Bruce Willis (die zich momenteel vaak ophoudt in dit soort films), John Cusack (in een overbodige rol) en in de hoofdrol Jason Patric, die erg zijn best moet doen om geloofwaardig over te komen. De film begint nog redelijk, over een zoektocht van een man met dubieus verleden in een even dubieuze stad, maar loopt gaandeweg verloren in een poging om het verhaal interessant te houden. Dit falen probeert men te verbloemen met meer actie, maar toont des te meer de onkunde er iets van te kunnen maken. De shoot-out is een lachertje, en meteen ook het dieptepunt.

Proof of Life is een film die eigenlijk van alles wat te bieden heeft; drama, aktie, spanning en een vleugje romantiek. Maar er was toch meer heisa rond de relatie van de twee hoofdacteurs naast dan op de set. Misschien om de inhoudelijke instabiliteit wat te camoufleren. Het geheel is uiteindelijk wel nog een aanvaardbaar kwalitatief kijkstukje geworden, maar de film pleegt naar het einde toe vreemd genoeg een complete stijlbreuk door de Rambo-achtige toer op te gaan. Ook om het pover einde wat te camoufleren?