Opinions

Een vervolg dat er geen is, net zoals het script er geen is. Voor een B-film is het wel nog allemaal doenbaar, maar veel meer dan dat toch ook niet. Bekende naam Robert Patrick speelt mee voor het geld en Kristanna Loken heeft eerder maar een cameo. Soit, hij duurt tenminste niet erg lang en daarom is hij uitkijkbaar.

Het opzet was wel geslaagd, maar de drie verhaaltjes stelden teleur. Deze deden wel een beetje denken aan de afleveringen van 'The Twilight Zone' maar haalden nergens dat niveau, behalve dan misschien het tweede.

Een prequel op een spin-off van een vervolg, daar situeert deze 'Ride of a Warrior' zich ongeveer. Geen Dwayne Johnson meer dit keer, en zijn vervanger was iets minder goed gecast. Ook de rest was iets minder dan 'The Scorpion King', wat op zich ook al geen fantastische film was. De beelden en setting waren nochtans mooi, het verhaal avontuurlijk en zelfs sommige special effects vielen op. Andere waren dan weer vreemd genoeg een stuk minder. Uiteindelijk duurde de film ook iets te lang, waardoor het gemis aan kwaliteit ook wat meer opviel.

De film heeft heel wat troeven: hoofdrolspeler Matthew McConaughey die op dreef is, bijgestaan door de zwoele femme fatale Anne Hathaway, een exotische locatie, een broeierige sfeer en een mysterieus verhaal. Laat nu net dat laatste zijn dat de film uiteindelijk een beetje tegenwerkt, want de spannende opbouw zorgt voor grote verwachtingen die finaal niet helemaal kunnen waargemaakt worden.

Desondanks is het onterecht om 'Serenity' een kwalitatieve flop te noemen. Want naast eerder genoemde sterke punten blijft de film boeiend en is hij vlot te volgen. Hierdoor steekt hij toch nog iets boven de middelmaat uit.

Een film met nogal wat ronkende namen, maar vreemd genoeg geven ze de hoofdrol aan een sputterend motortje: 50 Cent. Hierdoor is het zelfs voor een B-film niet meer plezant. Iemand als Liam Neeson had anders wel raad geweten met het wraakthema, maar die zal deze wijselijk aan zich voorbij hebben laten gaan. Ryan Phillippe oogt ook wat verloren in deze film, niet echt zijn cup of tea.

In dit visueel adembenemend epos gaat alle aandacht naar hoofdrolspeler Brad Pitt, die van een arrogante egoïst verandert in een beter man gedurende zijn verblijf in Tibet. Maar echt geloofwaardig wordt deze evolutie echter niet in beeld gebracht. Dit als gevolg van een teveel aan overbodige scènes. De film begint anders wel met de nodige vaart, maar het geheel hapert al snel als gevolg van de inspiratieloze regie. Sommige momenten zijn dan ook behoorlijk saai. Pitt-o-resk, dat wel...

Gezapig filmpje dat helaas aaneen hangt van de chichés. Het thema (stadsjongen ontdekt Europees platteland, zie ook 'A good year') brengt bovendien niets nieuw. Als toeristische promotievideo voor Italië is deze film echter wel geslaagd, want de beelden zijn prachtig. Maar dan had men beter een poëzievertelling gemaakt en het verplichte verhaaltje achterwege gehouden Want de huidige uitwerking is een snel-te-vergeten tussendoortje.

Na lange tijd nog eens een Seagal geprobeerd, maar het was wederom een drama. En dan blijkt deze nog een redelijke score te hebben in vergelijking met Attack Force en Flight of Fury, twee andere Seagal-films van regisseur Michael Keusch, die vooral bekend werd door Duitse films die niemand zag.

Shadow Man verdrinkt in zijn warrig verhaal en dito vertelstijl. Het wordt nergens boeiend of leuk, hoewel er toch hier en daar een leuke vechtscène inzit. Seagal speelt zoals steeds hetzelfde figuur en mede daarom wellicht dat elke verrassing wegblijft. 95 minuten later is alles opgeruimd.

Door het script doet de film wat denken aan 'The Horse Whisperer', maar dan zonder Robert Redford, Kristin Scott Thomas en Scarlett Johansson. In de plaats zijn er Eric Roberts, Daryl Hannah en Claire Forlani, en dat zegt al veel. En Shannon's Rainbow is inderdaad een pak minder dan eerder genoemde film, hoewel beide toch niet echt met elkaar vergeleken kunnen worden. Shannon's Rainbow is immers eerder een familiefilm, en valt ondanks zijn gebreken finaal toch nog best mee.

It's a damn train with teeth!

In navolging van genrevoorbeeld Jaws zijn er al een hele reeks haaienfilms te voorschijn gekomen. Maar net zoals de sequels haalden ze nooit het niveau van Spielbergs klassieker. Ondertussen heeft men, om het nog grootser aan te pakken, zelfs de préhistorische voorganger Megalodon boven water gehaald. Meteen ook de vijand in deze 'Shark Hunter'.

Nadat Leonardo DiCaprio en Robert de Niro wegens overmacht bedankten voor de hoofdrol*, koos men voor Antonio Sabato Jr., gekend van oa 'Bad Girl Island'.

Maar serieus. Shark Hunter is ontegensprekelijk een grijze B-film die je normaal gezien aan je laat voorbijgaan, tenzij je voor €1 eens wil zien hoe het er in het lowbudget-circuit aan toe gaat. Op dat vlak is Shark Hunter zelfs nog niet eens de ergste in zijn soort; de haai is betrekkelijk realistisch (hoewel hij eigenlijk niet meer doet dan gewoon maar wat rondzwemmen in het duister) en het verhaal (ook al is het saai) wordt redelijk verteld. Bijkomend voordeel is ook dat dergelijke films ook niet veel langer duren dan 90 minuten. En eens per jaar mogen die verspild worden, bij wijze van sympathie, aan goedbedoelde amateurfilms.

*fictief

You know that story of David and Goliath? Well me in this mini-sub is like Bambi vs. Godzilla.

Caine draagt op zijn eentje deze redelijk onbekende film over de kilheid in de bedrijfswereld. De uitvoering is sober maar efficiënt, en doet denken aan een aflevering van een of andere Britse misdaadreeks. Het personage van Patton heeft dan ook veel weg van Columbo. Bewust?

Leuk om weten is dat ook Samuel L Jackson enkele seconden opduikt in de film. Zijn carrière moest dan nog beginnen.

Doorsnee gezinsfilmpje.

TV-film met Eric Roberts op het hoogtepunt van zijn carrière, en Johnny Depp aan het begin van zijn carrière. Al redelijk gedateerd dus, en dat is ook te merken aan de technische kant van de film. Maar langs de andere kant kent deze film noir toch een boeiend script, waarbij het detectiveverhaal behoorlijk sfeervol in elkaar is gezet. Het veelvuldig gebruik van voice-over zorgt voor een mijmering die het verhaal aan elkaar plakt, waarbij Palm Springs perfect als setting gebruikt wordt.

Een film die vooral toont dat ze in Amerika niet kunnen lachen met drugsdelicten. Hierdoor is 'Snitch' geen actiefilm pur sang geworden, maar evenveel een zoektocht van een wanhopige vader naar gratie en een uitweg in het systeem. En die rol wordt gespeeld door Dwayne Johnson, die hiermee zijn carrière wat meer dimensie probeert te geven. Al blijft het moelijk om deze kolos als bedrijfsleider te kunnen situeren. Backup krijgt hij van Susan Sarandon, die met haar rol van ijzige tante perfect past in de rauwe sfeer van de film.

Een visueel aardige verfilming, opgeluisterd met muziek uitgevoerd door The Royal Philharmonic Orchestra, van het bekende sprookje van Hans Christian Anderson. Inhoudelijk is het allemaal wat minder, maar de doelgroep is dan ook de jeugd. Daardoor duurt het ook niet zo lang, wat dan weer een voordeel is voor de meekijkende volwassenen. Deze zullen de stem van Patrick Stewart herkennen in de pratende raaf/kraai. Meteen ook de enige behoorlijke acteur in 'The Snow Queen'.

Het grootste mysterie van deze nordic-noirthriller is hoe een film met een hoop talent voor en achter de camera toch nog kon mislukken. Het antwoord moet wellicht gezocht worden bij het feit dat men een boek van 600 pagina's wilde omzetten naar een film van twee uur. Het is duidelijk te merken dat men daar aan het knoeien is geweest: de film vertoont nogal wat plotgaten, bevat onafgewerkte nevenverhaaltjes en het geheel hangt met stukken en brokken aan elkaar. Daardoor is de film niet altijd even vlot te volgen. Dit moet men zelf ook in de gaten gehad hebben, want de film werd verschillende keren herwerkt waardoor de release meermaals opgeschoven werd. Altijd een veeg teken.

Desondanks lukte het niet om spanning noch sfeer in de 'The Snowman' te krijgen, waardoor men dan maar met het best mogelijke naar de première ging. Het resultaat was een sneeuwlawine aan slechte kritieken en het plan voor een franchise mocht meteen opgeborgen worden.

'The Son of No One' lijkt onterecht geen politiefilm, thriller of actiefilm. Want eigenlijk is dit een donker drama met wat arthouse-invloeden, of gewoon een rommelige bedoening. De scènes hangen immers met stukken aan elkaar, waarbij de flash-backs er weinig subtiel tussen gesmeten worden. Het enige waarvoor regisseur Dito Montiel wel kan gefeliciteerd worden, is het binnenhalen van een opmerkelijke cast, want naast hoofdrolspeler Channing Tatum (apathisch spelend als altijd) haalde hij ook nog Al Pacino, Ray Liotta, Katie Holmes en Juliette Binoche in huis. Het haalt echter allemaal weinig uit en finaal wordt er nog een overbodige apotheose tegenaan gegooid. Een gemiste kans.

Misschien wel de duurste C-film ooit.

Meer nog dan een thriller is 'Stalked by My Doctor' eigenlijk een tragedie over een man (Eric Roberts) die wanhopig op zoek is naar liefde, maar daarmee het omgekeerde effect bereikt. Dit leidt tot een cocktail van eenzaamheid, frustraties en woede waardoor zijn sociaal gedrag ontwricht geraakt. Wanneer zijn obsessie voor een jonge patiënt vervolgens in een rauwe afwijzing resulteert, en zijn ego de genadeslag krijgt, komt die cocktail tot ontploffing.

Deze tv-film kende verrassend genoeg een bescheiden succes waardoor het nog een aantal vervolgen kreeg, telkens met Roberts. En het moet gezegd dat hij die rol met verve vertolkt. Vooral in de eerste dan, want de rest neigt meer naar de rommel waarin hij op dat moment te vaak in meespeelt.

Met een interessant uitgangspunt dat nauw aanluit bij een actueel probleem, zou je een aardige prent kunnen verwachten. Echter, het samenraapsel gedegradeerde A-acteurs verraden dat het om een videotheekfilm gaat. En dat wordt ook al snel duidelijk wanneer een select groepje onder leiding van Eric Roberts de sauna binnenstapt: geforceerde dialogen, slecht gebruik van filters, ongeloofwaardige reacties op de situatie,...

Ondertussen vertelt Val Kilmer zijn verhaal vanuit een politiekantoor. Enfin, iets wat er moet voor doorgaan toch. Daar verraadt de film nogmaals het beperkte budget.

Al bij al is de film dus een weinig geslaagd experiment. Al moet gezegd worden dat hij zeker uitkijkbaar is. De helft van de score is dus een plausibel verdict.

Weer zo een onbenullig Aniston-vehikel waarvan er tegenwoordig wel meerdere van de band rollen. Echter, deze zoutloze film kon beter 'geswitched' worden met een betere film in zijn genre, want leuk wordt ie nergens. Rachel is ver weg...