Opinions

De feministen zullen er misschien plezier aan beleven, maar voor alle anderen is deze film maar een flauw zootje. G.I. Jane kent misschien enkele sterke momenten, maar helaas nog meer zwakke. En van een man als Ridley Scott mag je toch wat meer verwachten.

Een film die, gezien de titel, al van in het begin veroordeeld was om in de schaduw van Bruce Lee's klassieker te staan. Echter is 'Game of Death' voorlopig meer gekend als de laatste film met Wesley Snipes alvorens hij de gevangenis in vloog. Hierdoor liep hij jammer genoeg een rol in 'The Expendables' mis, een film waar tegenspeler Gary Daniels overigens wel een (weliswaar kleine) rol in kreeg.

Enfin, terug naar 'Game of Death'. Vanaf de eerste scènes tracht deze mits kleurenfilters en zwart-wit shots wat extra te brengen, maar dit is lsechts een afleiding voor het slecht vertelde verhaal. In het begin moet je dan ook allert zijn om uit het rommelig eerste gedeelte op te maken hoe de vork nu eigenlijk in de steel zit. Eens het verhaal zich verder afspeel in het ziekenhuis beginnen de eerste man-tegen-man gevechten boven te komen en wordt de film wat amusanter, zonder echt uit te blinken in andere facetten. Daarna verplaatst de aktie zich naar locatie 2 en kabbelt de film rustig verder richting het langverwachte eindgevecht tussen Snipes en Daniels, dat echter even teleurstellend is als het gevecht tussen Li en Lundgren in het eerder vernoemde 'The Expendables'.

Gelauwerd regisseur David Fincher dompelt 'The Game' onder in een onheilspellend sfeertje en weet het verhaal wederom te plaatsen in een mistroostige stad waar Michael Douglas wanhopig op zoek is naar de uitgang van een sinister labyrint. Enkel het einde is jammer genoeg compleet over-de-top, wat de langverwachte apotheose degradeert tot een geëxagereerd slot. Maar dat is dan ook het enige minpuntje dat te noteren valt.

Het had een verhaal van M. Night Shyamalan kunnen zijn: een interessant uitgangspunt en enkele verrassende wendingen. Helaas laat de uitwerking op alle vlakken serieus te wensen over. Dat de film veel weg heeft van een lang uitgerokken, Britse tv-aflevering uit de jaren '80 kan op zich nog geen kwaad. De sobere setting draagt immers bij tot de sfeer en is een verademing tussen al dat bombastisch cinemageweld. Wat wel stoort, is dat de film gaandeweg minder interessant wordt. Wanneer het tweede verhaal de fakkel overneemt is het spannendste er al af, terwijl dit net andersom zou moeten zijn. Het script is overigens van Anthony Horowitz, een Britse schrijver van jeugdboeken, die toch ook al redelijk wat voor tv geschreven heeft (Midsomer Murders, Poirot). Maar wellicht zit regisseur Brian Gilbert hier ook wel voor iets tussen. Zijn gebrek aan ervaring in dit genre wordt bij bepaalde scènes immers heel erg duidelijk: de 'schrikmomenten' komen enorm klungelig over en lijken wel verplicht in de film te zijn gestoken. Alsof hij een andere film wou maken, maar om commerciële doeleinden naar het thriller-platform werd gepushed.

Wie wel al ervaring heeft met spookachtige settings, is hoofdactrice Christina Ricci (The Addams Family, Sleepy Hollow). Net terug uit 'Ally McBeal' besluit ze eerst nog eens iets kleinschalig en mysterieus te doen alvorens in twee grotere films, zijnde Woody Allen -flik 'Anything Else' en aan de zijde van Charlize Theron in 'Monster', te spelen. En het is zeker dat ze die keuze nog zal maken.

Geronimo: An American Legend is een kroniek over een gebeurtenis die de Amerikanen zo snel mogelijk wensen te vergeten: namelijk die over de jacht op Geronimo, de legendarische Apache-hoofdman die samen met vierendertig andere krijgers ongrijpbaar bleek voor het federale leger. Tot ze zich uiteindelijk op 5 september 1886 nabij de Mexicaanse grens na een jarenlang kat- en muisspelletje overgaven. Het verhaal wordt verteld door luitenant Davies (Matt Damon in een van zijn eerste rollen) die de hele operatie volgt onder leiding van Gatewood (Jason Patric), de enige die met de Indianen kan communiceren. En die Indianen worden waarheidsgetrouw weergegeven als moedige krijgers (iets wat in het verleden niet altijd het geval was) die in reservaten worden samengedreven, nadat hun land werd afgepakt. Een cinematografische aanklacht, zeg maar.

Get Carter is een stijlvolle aktiethriller en een remake van de gelijknamige prent uit 1971 waarin Michael Caine (nu te zien in een bijrol) nog de hoofdrol vertolkte. Deze keer wordt Jack Carter gespeeld door Sylvester Stallone (met ringbaardje en maatpak), een zware jongen die in opdracht van de maffia wanbetalers tot andere gedachten brengt. Hij trekt echter naar Seattle om er de moordenaar van zijn broer op te sporen. Daar komt hij in een vreemde, grauwe wereld terecht waar hij de ware toedracht achter de feiten probeert te vinden...

Maar in tegenstelling tot wat je van een Stallone-film zou verwachten, breekt de aktie nooit echt los. In plaats daarvan krijgen we een sfeervol gemaakte zoektocht naar wraak en verlossing. Met inventief camerawerk en droeve settings (het regent bijna altijd) brengt men tevens de persoonlijke zoektocht naar een tweede kans van een getormenteerde Carter in beeld.

The Gift van regisseur Sam Raimi speelt zich af in een kleine gemeenschap in het broeierige zuiden van de Verenigde Staten. Hij werkte hier voor de tweede keer samen met Billy Bob Thornton, die het scenario schreef, en leverde een vrij geslaagde prent af. Cate Blanchett draagt probleemloos het hele verhaal, maar het zijn toch de bijrollen die de film kleuren: Giovanni Ribisi, Hilary Swank en vooral Keanu Reeves als geweldenaar (na 'The Watcher' wederom in een agressieve rol) die zijn vrouw er geregeld van langs geeft. Het enige maar aanzienlijke manco aan deze paranormale thriller is dat de ontknoping helaas al vrij vlug te raden valt, zonder ook maar over gelijk welke gave te beschikken. Maar laat dat u vooral niet afschrikken.

Sobere film die best wel wat experimentele charme bevat en beide werelden (werkelijkheid - droom) mooi naast elkaar legt. Helaas echter probeert de film afwisseling te brengen met totaal overbodige en vervelende scènes (interview-monologen zoals in het begin) om een vals kwaliteit-label opgeplakt te krijgen. De filters werken wel.

Geweldig intiem filmpje die zich concentreert op het contrast tussen de kille beurswereld van Londen en het dromerige vakantiegevoel van de provence. Russel Crowe was niet echt de meest evidente keuze om hierin de leading rol te vertolken, maar zijn pact met Ridley Scott zal hier wel voor iets tussen gezeten hebben. Uiteindelijk weet de film zich hiermee wel te redden en laat een fijne indruk na.

'The Great Wall' had een epische film kunnen worden, maar schiet tekort door het scenario. Dat komt meteen tot uiting doordat de actie bijna meteen losbarst bij aanvang van het verhaal. Nauwelijks een introductie en geen enkele spanningsopbouw. Direct to the point dus. En dat is jammer, want visueel zijn er kosten nog moeite gespaard en dat resulteert bij momenten in verbluffende cinema. De Oosterse cinematografie is op dat vlak dan ook nauwelijks te overtreffen, maar heeft een link met het Westen door de aanwezigheid van Matt Damon en Willem Dafoe. En dat verraadt de commerciële intenties van de film, waar op zich niets op aan te merken valt. Het middenstuk kan er op popcornniveau immers nog wel mee door, maar het eindigt helaas zoals het begon: rap-rap.

50 cent Jackson schreef zelf het script voor deze film waarmee hij zichzelf in de schijnwerpers probeerde te zetten, maar integendeel worden zijn beperkingen als acteur heel duidelijk. In dit actiedrama over de wereld van de wapenhandelaars wordt hij, na 'Streets of Blood', opnieuw geflankeerd door Val Kilmer. Deze laatste schijnt niet meer weg te geraken uit het moeras der B-films, zoals deze heel origineel klinkende 'Gun' er overduidelijk eentje is. En dan mag er op gerekend worden dat ook Danny Trejo ergens nog eens opduikt. Voorspelbaar op alle vlakken dus.