Opinions

Het is eerste gedeelte van Hancock is zowaar het leukst om naar te kijken. Creatief, grappig en soms zelfs verrassend. Met als hoogtepunt; Hancock die een gestrande Walvis helpt. Hancock moet op verbeter cursus en een mislukte eco fundamentalist helpt hem hier bij. Maar dan komt er een grote plot wending.

Ik was blij dat de makers ervoor gekozen hadden om een twist in het plot te gooien. Ik begon me al zorgen te maken dat de in geslagen weg; een superheld op het rechte pad zetten, een lange zit zou worden waarin morele conflicten wordt afgewisseld met vallen en opstaan en weet ik veel wat we al zo vaak gezien hebben.

Echter is het probleem niet zozeer het gekozen pad van het verhaal, maar vooral de manier hoe de slappe wending wordt uitgewerkt is buitengewoon triest en teleurstellend. Want verder dan overvolle actiescènes met een van de meest sneu en kleurloze slechteriken aller tijden, ( alleen al zijn motivatie; hij heeft mij vernederd doordat hij iemand zijn hoofd in z'n kont heeft gestopt- ) komt de resolution van het plot niet. Hancock werkt vooral verhaal technisch niet en de bijrollen zijn heel plat uitgewerkt.

Ondanks deze gigantische misser en het mislukte drama en romantiek vond het al met al een redelijke film voor een niet nadenken avond. Trek daarbij redelijke special effect, vermakelijke actiescènes en geen echte tenen krommende scenes bij op en de film voldoet aan de toch al lage verwachting.


Voor de niet veel eisende hedonist prima 1,5 uur vertier.

Omdat vele dit een aardige komedie vonden ben ik er aan begonnen,

wat een ellende, ik kon er niet om lachen, teveel poep, kots seks en plas humor. Waarom moet tegenwoordig een komedie zo overladen worden met dit soort onzin?? De film is niet uitzonderlijk slecht, daarvoor zijn er veel meer zwakke komedies in het genre te noemen, maar zowel de stijl, het verhaal en de personages konden mij nooit boeien.

Sommige dialogen waren grappig bedoelt, enkel zelfs gewoon gejat van de Woody Allen, maar ik kon er gewoon niet om lachen wat een onderbroekenlol. bah.

Beste momenten van de film; een piano interlude en de fotomontage op de aftiteling,

Al met al een goedkopere versie en voor het gepeupel gemaakte Sideways.

Aangezien deze film weinig verwachtingen opwekt, kan het ook weinig teleurstellen.

The Happening is soort kruising tussen The Bird van Hitchcock en War of the Worlds a la Spielberg.

Mysterieuze krachten die in een niet begrijpelijke afgebakende periode mensen aanvalt. Als het idee een McGuffin is die als een trigger voor veel spannende momenten is bedoelt, dan is het redelijk geslaagd. De mysterieuze scenes en de constante dreiging van gevaar zijn in sommige scenes spannend, maar komen erg geforceerd over. Wahlberg is redelijk, maar het matige script geeft hem ook weinig om mee te doen.

Naarmate de film duurde en er steeds meer mensen dood neer vielen, krijg ik steeds meer het gevoel dat ik naar aaneenschakeling van bedachte geforceerde scenes keek. Alsof ze elke leuke manier van zelfmoord plegen die ze konden bedenken ergens in het verhaal moesten stoppen.

Shalyama heeft goed naar Spielberg gekeken om het verhaal te concentreren op alleen drie personen. Want ook hier zijn geen noemenswaardige bijrollen te vinden. En hoewel de diepgaande uitwerking van War of the world te wensen over laat, is de poging tot diepgang in deze film zo flauw en clichématig dat het op geen enkel front serieus te nemen is. Trek daarbij een zeer slap en inspiratieloos einde bij op en je hebt zeer matige film.

Net als bij The Birds van Alfred Hitchcock krijgen wij hier geen verklaring waarom de natuur op deze wijze terugslaat. Maar waarom komt Hitchcock er mee weg en Shyamalan niet?

Dit ligt aan het feit dat Shymalan ervoor gekozen heeft om alle mensen zelfmoord te laten plegen. Dit is zo ongeloofwaardig dat een nadere verklaring nodig is. Als hij er voor gekozen had om de mensen spontaan te laten doodvallen gewoon door vergiftiging of dergelijke, dan was het nog plausibel geweest. Wij als kijker kunnen hier dan nog redelijk in het verhaal komen. Vogels die ons aanvallen met hun snavel, is geloofwaardig, planten die ons zelfmoord laten plegen niet. De keuze om iedereen zelfmoord te laten plegen komt dan ook over als een gimmik en als een excuus de film aantrekkelijk te maken. Want is het niet veel interessanter om in de trailer te roepen dat iedereen spontaan zelfmoord pleegt, dan te zeggen dat iedereen alleen plots dood gaat? Dit zelfmoord gegeven blijkt uiteindelijk behoorlijk arbitrair.

Shyamalan werd met The Six Sense ontvangen als een nieuw wonderkind die in staat is om meesterwerken af te leveren. Maar op Unbreakble na is het de ene teleurstelling na de anderen.

Het zou dan misschien ook verstandig zijn om zijn films in een lagere categorie in te schalen. Namelijk van de conventionele mysterieuze thrillers. Op dit niveau zijn films zelden exceptioneel maar meestal goed genoeg voor een eenmalige avond vermaak.

The Happening is een prima film om vanaf de plank Thriller uit de videotheek mee te nemen 2 euro per week of in combinatie met andere 5 voor 5 euro films. Een redelijke 13 in een dozijn thriller, meer niet.

vreselijk film. 2 sterren voor de animatie. 0 voor de humor.

Ten eerste: wie heeft dit geschreven? Wat bezielde deze persoon?

Wat een afschuwelijke slecht geschreven dialogen, wat een afschuwelijke flauwe karakters en wat een gruwelijk armoedige ontknoping.

Alsof er een wedstrijd gedaan is om zoveel mogelijke romantische comedy clichés in een film te stoppen en alles wat een beetje naar originaliteit neigt verboden is.

Kate Winslet heeft zoveel meer in haar mars dan ze nu moet uitspreken, en de overige karakters zijn zo clichématig, vooral Jude Law (Aantrekkelijk, vrijgezel, weduwe, liefelijke vader van 2 kinderen en emotioneel,) bah

Feelgood movies of romantische comedy's kunnen echt fantastisch zijn, mits ze goed geschreven zijn en net iets uitstralen van uniekheid. Dat kan een personage zijn, een aparte plot ontwikkeling, mooie dialogen of humor. Zoals Briget Jones Diaries en Sleepless in Seattle en Love Actually.

Nergens doet de film moeite om iets speciaal te zijn en als dan ook nog de acteurs op automatische piloot zich langzaam naar de belachelijk makkelijke ontknoping spelen, zakt de film ver onder het gemiddelde.

Je moet wel een hele lieve mooie vriendin hebben wil je dit zonder irritaties uit zitten.

Bruchheimer en Bay eat your heart out!!!!

Hot Fuzz is een briljante actie komedie. Geweldige humor, een belachelijk plot en zeer vakkundige gemaakte actiescènes.

Net als Tarantino hebben Pegg en Wright een betere film afgeleverd dan het materiaal waarop het gebaseerd is.

Ieder die vele mensen uren heeft verspilt aan matige jaren tachtig en negentig actiefilms zal alleen nog maar meer genieten van alle clichés die uit de kast worden getrokken.

Het knappe van de film is dat het nergens echt belachelijk wordt en het eigenlijk best een op zichzelf staande actiefilm had kunnen zijn.

Verwacht geen Loaded weapon of Hot Shots, verwacht wel een echte film! Zoals de makers zelf zeggen: Agata Christi meets American buddy cop movie.

Stop daar een grote lading engelse humor bij en je hebt 2 uur waanzinnig kijkplezier.

Het laatste half uur zit zo vol met actie, dat is zien om te geloven!

Gedwongen meegenomen. (In een zaal vol meisjes/vrouwen, zag ik drie andere hopeloze mannen)

Gelukkig viel het alles nog mee, zeker voor een vrouwenfilm heel leuk.

Ik kon soms nog best lachen om de Aanstellerige oninteressante hoofdfiguren.

Net zoals Woody Allen en alle andere wannebe Sex and the City filmmakers geeft deze film een sprookjesversie van New York neer.

- Altijd zonnig, alleen maar pittoreske straatjes,

- altijd grote feestjes, nooit geld zorgen, nooit moe van werken of andere zorgen.

- Alleen maar mooie single hoogopgeleide mannen en vrouwen

- Alleen maar mensen waarbij zelfbehagen het hoogste doel is (wat waarschijnlijk nog het meest realistisch is)

Wie deze fantasiewereld en de lelijke moraal van het verhaal voor lief neemt, komt de bijna twee uur wel door. Alleen jammer dat de derde act iets te lang duurt.

I have seen worst.

Een slecht uitgewerkte romance die weinig echte chemie kent en een middelmatig verhaal. Slecht dus? Nee absoluut niet! Althans dat vindt ik. De film is enorm grappig.

De eerste anderhalf uur is het een fijne komedie die het vooral moet hebben van het contrast van de ambitieuze Engelsman in de wereld van de Amerikaanse Showbizz. Simon Pegg is absoluut een talentvolle acteur en zeer verfrissend tussen al die het zelfingenomen Amerikaanse eenheidsworsten als Mike Myers, Ben Stiller, Steve Carrell, Adam Sandler of Owen Wilson.

Ik heb voornamelijk moeten lachen om de vreselijk aanstellerige mensen die in die wereld allemaal rondlopen. De makers kiezen de juiste toon, niemand is echt slecht, niemand is echt nobel goed, iedereen is opportunist.

Jeff bridges zijn karakter is voor mij de personificatie van waar de film over gaat. Iemand die met talent en dwarsheid is begonnen maar zich steeds meer moest conformeren om de top te bereiken. Hij zit nu gevangen in zijn eigen rijkdom en roem. De makers hadden makkelijk de weg kunnen kiezen om hem een kwade antagonist te maken, of juist diegene die transformeert en met Pegg jeugdigheid mee gaat en alles op stelten zet. Maar verder dan een toejuichende glimlach komt hij niet. De juiste keuze. Alsof de makers willen zeggen; wij weten dat we onze ziel verkopen, maar ook wij moeten dit doen om te overleven in het systeem en genieten toch wel stiekem van alle roem en geld.

Jammer dat een half uur voor het einde de film een enorme romantische twist neemt, die de toch al aanwezige overeenkomsten met The Apartment van Wilder nog eens extra benadrukt. Wat voor mij zeker niet had gehoeven. Kirsten Dunst is niet top, maar blijft ook dan een genot om naar te kijken.

Ik heb zeer hard moeten lachen om al die High Maintenance figuren in de entertainment branche en de stijl moest mij ergens aan denken wat ik eerst niet kon plaatsen.

Later las ik pas dat Robert Weide regelmatig een aflevering regisseert van de compleet neurotische Los Angeles upperclass wereld van Larry David, in Curb your enthousiasm,

En toen dacht; Dat is het! Want net als die serie loopt Larry David als een compleet onbegrepen volslagen neurotische gek rond tussen nog neurotische geflipte platonische mensen van de upperclass van Los Angeles. Curb your enthousiasm veroordeelt niet, wil niet satirisch zijn, maar presenteert ons alleen maar die wereld die pijnlijk is om te lachen is.

En dat is met de ze film ook. Gewoon om de gekte lachen, zonder ons iets te willen vertellen.

Nu hopen dat Pegg en Frost samen een grote komedie mogen maken, want dan gaat Hollywood helemaal los!