Opinions

Ook al begreep ik er niet veel van, de eerste keer, toch keek de film soepel weg. Nu, na een tweede kijkbeurt vallen er iets meer kwartjes.

Sam's zoektocht door occulte betekenissen leidt niet naar een verheven waarheid of revolutionair inzicht, maar naar een doodscultus van miljardairs die zich opsluiten met jonge vrouwen om een illusie van onsterfelijkheid na te jagen.
Dat is precies de wrange grap van de film: Sams wantrouwen en paranoia kloppen deels – er ís inderdaad een verborgen clubje dat de touwtjes in handen heeft – maar die club is niet bijzonder slim, nobel of spannend. Het is gewoon een egoïstisch, leeg en destructief clubje. Er komt geen verlichting uit, alleen maar het besef hoe ongelijk de macht verdeeld is.

Het moment waarop alles echt duidelijk wordt, is wanneer Sam tegenover The Songwriter staat. Die man zegt doodleuk dat hij bijna alle bekende popnummers van de laatste tientallen jaren heeft geschreven. Volgens hem zijn die nummers niet gemaakt om mensen iets te laten voelen of begrijpen, maar gewoon als herbruikbare producten waarmee geld verdiend kan worden. Hij zegt letterlijk: “De echte boodschap was niet voor jou bedoeld, dus lach maar, dans maar en geniet van de melodie.”
Met andere woorden: al die “verborgen betekenissen” waar Sam zo naar op zoek is, zijn niet bedacht om gewone mensen wijzer of vrijer te maken. Ze zijn een soort gereedschap waarmee een kleine groep insiders (de elite die de codes snapt) de boel in de hand houdt. Voor de rest van ons is het gewoon een afleiding: mooie muziek, gave plaatjes en emoties die ons zoet houden, terwijl we niet doorhebben wat er echt aan de hand is.

En onze Sam, de jongeman die verstrikt raakt in zijn gedachtenspinsels raakt geestelijk van het padje af. Hij gaat geen betekenisvolle verbindingen aan met vrouwen, maar bespiedt ze met een voyeuristische blik, achtervolgd ze, wordt zelf paranoia, slaat kleine kinderen in elkaar, en dreigt zelfs dakloos te worden.

De film opent met graffiti op een koffieshopraam: "BEWARE THE DOG KILLER". De camera zoomt uit en plaatst Sam exact in het midden van deze tekst. Dit is geen toeval, maar een klassieke filmtechniek om verdenking te zaaien.
Als Sam de moordenaar van honden is dan staat dat dier symbool voor de gedresseerde en gedehumaniseerde vrouw in Hollywood. (Alle honden zijn gelinkt aan vrouwen, in zijn nachtmerries blaffen vrouwen en de vrouw die een lijk kannibaliseert gromt en blaft.)
In de film worden de drie vrouwen letterlijk begraven met Sevence in zijn tombe. Dit idee is rechtstreeks geïnspireerd op oude Egyptische gewoontes: farao's werden vaak bijgezet met bedienden, slavinnen of echtgenotes, zodat die hen in het hiernamaals konden blijven dienen.
De film maakt er een moderne, satirische versie van. De vrouwen offeren zichzelf vrijwillig op omdat ze geloven dat ze daardoor eeuwig geluk en een soort hogere toestand bereiken. Maar in werkelijkheid worden ze gebruikt als middel om Sevence' eigen ego te voeden en zijn gevoel van grootheid te versterken. Het gaat hem niet om hun welzijn, maar om zijn eigen zelfverheerlijking.