Opinions

Aparte en indringende dramafilm over twee mannen die elk op hun eigen manier rouwen aan het bed van hun geliefde die in coma ligt. Een deel van de film speelt zich af in een privékliniek. Verschillende emoties spelen een rol en gaandeweg krijg je sympathie voor de hoofdrolspelers, ondanks dat ze fouten maken. Als Marco uit het raam kijkt vanuit Benigno zijn appartement, dan kijkt hij via het raam bij de balletschool naar binnen en begrijpt dan hoe de fascinatie van Benigno voor Alicia is ontstaan. Het loopt droevig af en dit was te voorkomen geweest...... De Spaanse muziek was erg passend bij het gevoel van de film. Aan het einde ontmoet Marco Alicia en de film eindigt met een uitspraak van haar balletlerares: niets is eenvoudig.....

Charmante coming-of-age dramafilm.

Realistische cinematografie, met afwisselend binnen- en buitenscѐnes, mooie muziek, gedegen spel door een voornamelijk jonge cast. Geen echte uitschieters, vooral drama, maar de film kent ook wel enige komische momenten.

Plot gaat over de intelligente maar verlegen Ellie die op haar Highschool bijverdient door opstellen voor andere scholieren te schrijven. Dan vraagt de wat onbehouwen Paul of ze hem wil helpen met het schrijven van liefdesbrieven aan Aster. Eerst wil Ellie hieraan niet meewerken, maar uiteindelijk zwicht ze. Zij en Paul leren elkaar beter kennen tijdens het bespieden van Aster. Maar de liefdespijlen van Amor schieten toch onverwachte kanten uit.

De film was anders dan ik verwacht had, best wel leuk en minder saai dan gedacht. Maar er had wellicht meer ingezeten. Dat ligt niet aan de inzet van de spelers, want ze spelen heel realistisch. Tieners (pubers) kunnen immers onvoorspelbaar reageren. Ook een best leuke rol van de papa van Ellie, die een geheel eigen leven naast het hoofdplot lijkt te leiden. Toch kent de film een hoop clichés, maar daarin is deze film niet de enige. Het verhaal tipt een aantal onderwerpen aan: geloof, geaardheid, discriminatie, maar blijft daarbij wel op veilige gebaande wegen.

Prachtige, dromerige en sfeervolle film. Veel mooier dan ik had verwacht. Broeierige sfeer in het badhuis maar ook gemoedelijke familiesetting. Geen expliciete scenes, maar meer aan de verbeelding overlatend. Met een zeer onverwacht en gitzwart einde, ik had zo graag anders gewild! Ayres, hoezo niet passend? Reden was duidelijk voor mij. Cultuur waarin mannen en vrouwen gescheiden sociale bezigheden hebben o.a. baden, levert trouwens wel mogelijkheden.......

Luchtige coming-of-age dramedi over het soms gecompliceerde leven op een kostschool voor jongens. Cinematografie: binnen en buiten een oud landhuis/landgoed. Muziek: soms vrolijk, maar ook gevoelig en passend bij de sfeer van de scѐne. Stem van Ned is te horen als verteller, soort voice-over of derde persoon. Tevens wordt split-screen gebruikt om twee mensen tegelijk te volgen. De jonge acteurs spelen hun rol naturel en overtuigend.....

Ned is best eenzaam op school en nieuwe leerling Connor wordt bij hem op de kamer 'gedropt'. Ze zijn niet meteen de beste vrienden, maar vinden elkaar in muziek en de 'Berlijnse muur' wordt uiteindelijk afgebroken. Nieuwe leraar Engels Dan Sherry geeft anders les, creëert een eigen sfeer in de klas en benadrukt dat iedereen zichzelf moet zijn! Echter Connor komt per toeval achter Dan zijn 'geheim'. Rugbyleraar Pascal O'Keeffe zat duidelijk nog in conservatieve gedachtenpatronen 'gevangen'. En inderdaad het leven draait om meer dan alleen rugby..... Mooie uitspraak: 'Connor is constant aan het rennen. Maar hij moet wel in de juiste richting rennen!' Ned zijn reactie was begrijpelijk, maar wel erg fout, want dat hoort iemand zelf te doen wanneer hij eraan toe is. Connor kon hier niet mee omgaan, 'verdween' van de aardbodem en de rugbywedstrijd leek bij voorbaat verloren......

Gelukkig komt het toch tot een 'happy ending'. Iedereen kon uiteindelijk eerlijk zijn tegen zichzelf en anderen. Zowel Connor richting zijn rugbyteam, als meester Dan richting het schoolbestuur. Niet heel erg verrassend, maar wel onderhoudend en prettig om te kijken: een echte feelgoodmovie!

Rauwe, deprimerende film over het leven van Ari, een Grieks-Australische jongeman. Hij vult zijn dagen met drank, drugs en vluchtige seksuele contacten en is op zoek naar..... ja wat? Zijn ouders proberen vast te houden aan hun oude cultuur en gewoontes en dit botst met de jongere generatie. Ari houdt er zelf ook een dubbele moraal op na, want zelf is hij promiscue, maar zijn zus mag niets..... Op de dvd-hoes staat 'sexually explicit'. Nou, dat gaat vast over een andere film, want ik vond het helemaal niet expliciet, maar voornamelijk suggestief. 'Remarkable', ja dat zeker! Politiescene is gewelddadig en absoluut ontoelaatbaar en grensoverschrijdend gedrag. Cinematografie donker en voornamelijk op straat en het uitgaansleven met harde muziek. Leuk die spanning tijdens de Griekse dansscenes! Draaiende en wazige camerabeelden als Ari tript. Vrij snel ging ik mij storen aan de slissende lijzige stem van Alex Dimitriades, dat vond ik niet sexy.... Verder vond ik Ari een zeer onsympathieke persoonlijkheid in de film, als ik Sean was, was ik niet op hem gevallen. Dat Ari er goed uit ziet, kon wat mij betreft de film niet redden.....

Christelijke, romantische film. Misschien niet een heel erg realistisch verhaal, maar wel leuk gespeeld. Hogere boodschap betreft vergeving als iemand waar je van houdt iets verkeerds gedaan heeft. Mooie filmbeelden in de omgeving van een ranch met een paard. Was niet vervelend om te hebben gezien, maar geen hoogvlieger....

Wonderschone, eerlijke en pure dramafilm over coming of age en coming out. Trage film, duurt meer dan 2 uren, maar is passend bij de opbouw van het verhaal. De cinematografie is werkelijk subliem met het ruige, woeste en zo mooie landschap van IJsland! De muziek is prachtig, zwaarmoedig en passend bij de film. Het is een droevig scenario dat benadrukt hoe besloten een eiland kan zijn. Het leven is er hard en dat zie je terug in het gedrag van de inwoners. Er is geen plek voor mededogen, medeleven of medelijden..... De piepjonge en onervaren cast speelt inderdaad de sterren van de hemel! Focus had meer op Christian mogen zijn, maar is wel tekent voor het verhaal. Voor homosexualiteit is hier geen plaats en daarom werden Christian zijn gevoelens en emoties genegeerd waardoor uiteindelijk zijn wanhoopsdaad volgde.......

Romantische en hele lieve coming-of-age dramafilm uit Brazilië over de coming out van een blinde jongen. Muziek: de film wordt begeleid door gevoelige viool- en pianomuziek. Cinematografie in huis, op school, buiten op straat en op schoolkamp, vaak in bedekte kleuren. De hoofdrolspeler Ghilherme Lobo speelt zijn rol als de blinde jongen Leonardo onwijs goed, het lijkt alsof hij echt blind is! De andere rollen worden ook realistisch en naturel gespeeld. De eerste douchescene is aandoenlijk, maar benadrukt ook de eenzaamheid die de blinde Leo ervaart...... Leo's moeder is overbeschermend, maar zijn vader behandelt hem gelukkig meer als normale jongen. Er ontstaat een pure vriendschap tussen Leo en zijn nieuwe klasgenoot Gabriel. Zijn schoolvriendin Giovana wordt daardoor jaloers. Uitspraak op het feest: iedereen wil de baas over mij spelen en niemand laat mij iemand kussen..... Gestaag verandert de vriendschap in een ontluikende eerste liefde, die heel aandoenlijk, teder en lief is om te zien! Uiteindelijk komt alles goed. Wat fijn dat deze film eens goed afloopt, want er zijn genoeg andere slecht aflopende films.... Leuke onverwachte scѐne tijdens de aftiteling. Een hele mooie waardige film!

Een autobiografisch, emotioneel en vreselijk tragisch liefdesdrama over twee Australische jongens, die vanaf hun tienerjaren verbonden waren door hun onverwoestbare liefde voor elkaar. De acteurs spelen hun rollen uitstekend en realistisch. Ach, hoe tragisch is het leven van deze jongens uiteindelijk verlopen..... Treffend vond ik de naiviteit waarmee ze in die tijd omgingen met hiv en AIDS. Er hadden zoveel mooie levens gespaard kunnen worden als dit minder het geval was geweest. Helaas nemen gedane zaken geen keer en hopelijk vallen er in de toekomst steeds minder slachtoffers te betreuren........

Coming-of-age dramafilm over de relatie tussen een jongen en een priester en de gevolgen daarvan.

Prachtige cinematografie van het rurale Argentinië. Sobere beelden van het agrarische leven op het platteland. Binnenscѐnes in huizen, in de kerk en bij de nonnen. Weinig achtergrondmuziek, af en toe onheilspellende muziek, maar voor de rest alleen omgevingsgeluiden (dieren, wind, auto's). Cast: alle spelers acteren naturel en geloofwaardig.

Plot: Ariel woont met zijn vader en zus op de boerderij. Ariel helpt als vrijwilliger in de keuken en komt regelmatig in de kerk waar hij een innige band met de priester heeft. Deze wijst hem echter af, waarna Ariel zijn zoektocht naar de liefde begint. Zijn vader is het hier echter niet mee eens en hij probeert Ariel op andere gedachten te brengen......

Resumé: een traag verlopende sobere film, zich afspelend op het Argentijnse platteland. Querelle's review kan ik onderschrijven. De amateurspelers spelen heel naturel en als je Bresson opzoekt, herken je zijn stijl. Het verhaal wordt rauw en zonder franje gebracht en het misbruik wordt zonder waardeoordeel weergegeven. Beide kanten van het verhaal worden getoond. De regisseur schijnt een patent op 'taboefilms' te hebben.... Is natuurlijk zeer laakbaar dat alles met de mantel der liefde bedekt wordt. De film deed me denken aan Marilyn (2018) eveneens uit Argentinië: een enigzins feminine jongeman zoekend naar zijn seksuele identiteit.....

Boodschap: minderjarigen en volwassenen zijn veelal mentaal (en soms fysiek) niet gelijkwaardig. In een relatie wordt de minderjarige vaak gekwetst of raakt getraumatiseerd. Dat maakt deze film wederom duidelijk.....

Droevige Franse dramafilm over onvoorwaardelijke liefde en de naderende dood......

Cinematografie was een beetje bleek, daardoor enigzins gedateerd lijkend. Mooie beelden van de zee. Binnenscѐnes in zwembad, huis en restaurant, buitenscѐnes op straat en buiten de stad op begraafplaatsen. Muziek is afwisselend zacht en melodramatisch of luider en jazzy. Beide mannelijke hoofdrolspelers spelen hun rol realistisch en vol overtuiging. Daarnaast de vriendin van Lucas en Martin's moeder die een beetje maffe rol heeft......

Plot: Martin werkt in het zwembad, als nieuwe collega Lucas komt duiken. Sindsdien laat Martin niet meer los en is Lucas het centrum van zijn affectie. Door plagen probeert hij telkens diens aandacht te trekken. Lucas houdt de boot af, maar zijn vriendin nodigt Martin telkens uit. Als hij erachter komt dat Martin ongeneeslijk ziek is, ontfermt hij zich over hem. Er ontstaat een diepe genegenheid tussen beide mannen......

Een zware film met een beladen onderwerp: de naderende en onvermijdelijke dood. Zijn toekomstperspectief was gitzwart, maar toch bleef Martin vrij positief, gepaard met de nodige zelfspot. Droevig om zijn voorbereidingen te zien. En wat een mooie en liefdevolle rol had Lucas! Wel grappig om te zien hoe verbaasd Lucas reageert tijdens het uitgaan (de ene is wel meer gayer dan de andere). ACT-UP kwam (net als in 120 bpm) voorbij met een affiche op de brievenbus en de stille actie in het ziekenhuis.

Boodschap: wees aardig en respectvol naar anderen en leef en heb lief alsof het je laatste dag is.......

Romcom in kerstsfeer.

Zaterdagavond begonnen aan deze film, maar omdat we de sneeuwman niet knap vonden een andere film (Titanic) gekeken. Op zondagavond toch maar de film uitgekeken. Verhaal is origineel, maar natuurlijk niet geloofwaardig. Maar ja, met kerst worden wel meer ongeloofwaardige verhalen verteld...... De (kerst)boodschap in de film was wel heel mooi: je bent/wordt iemand vanwege je (goede) daden. En hij deed heel veel goede dingen, dus hij was zeer geliefd! Toch geen hoog cijfer omdat de film daarvoor gewoon te simpel uitgewerkt was.

Indringende en beklemmende dramafilm gebaseerd op de ware gebeurtenissen betreft de paramilitaire Ierse republikeinen die gevangen zaten in de Maze-gevangenis in Mazetown, Noord-Ierland. Cinematografie: alles binnen de muren van een grauwe, kille gevangenis. Muziek: amper, alleen bij einde film, verder louter praten en geluiden gemaakt door mensen of slaan van deuren. Mensonterend, beestachtig, vernederend, afgrijselijk wreed en absoluut ontoelaatbaar waren de leefomstandigheden van de Ierse gevangenen. Ze protesteerden hiertegen met allereerst een 'dekenprotest' door kleding te weigeren. Later gevolgd door een 'vuilprotest' middels weigering tot wassen, uitwerpselen en eten op de muren smeren en urine op de gang laten lopen. Toen dat geen effect had op de Britse regering, gingen ze over op hongerstaking. Het heeft uiteindelijk aan tien gevangenen het leven gekost waarvan Bobby Sandd, gespeeld door Michael Fassbender, het eerste slachtoffer was......

Fassbender heeft hier natuurlijk een acteerprestatie van wereldformaat geleverd door zijn immense afvallen.... De filmbeelden zijn schokkend, expliciet, rauw en confronterend! En dan te bedenken dat er nog genoeg gevangenissen in de wereld bestaan, waar de leefomstandigheden nog steeds mensonterend zijn......

Er schoot mij nogmaals door het hoofd: de mate van beschaving meet je af aan hoe beschaafde mensen met minder beschaafde mensen omgaan. De 'gevangenen' hadden meestal wel iets op hun kerfstok, maar dat geeft je nog geen vrijbrief om ze als honden te behandelen!