Opinions

Rauwe en gitzwarte dramafilm over het verrotte leven van Cahit en Sibel. Cinematografie is vaak donker en duister, het verwaarloosde appartement van Cahit, het interieur van de kroegen, de straat.... Cahit en Sibel ontmoeten elkaar in de kliniek. Zij ziet in hem haar 'reddende engel', maar misbruikt hem alleen om van haar strenge ouders af te komen. Cahit ziet er eerst als een zwerver uit, maar Sibel heeft een positieve invloed op hem. Uiteindelijk verdiept de relatie zich op een bijzondere manier. Er zit af en toe ook nog enige humor in de film. Het Turkse bandje tussendoor leidt inderdaad af en had voor mij geen toegevoegde waarde. Ondanks dat ik geen affiniteit met 'substance abuse' heb, kon ik wel hun verdriet en wanhoop meevoelen. Birol Ünel gaf een meesterlijke vertolking van de rol van Cahit. Het einde was triest en dramatisch, maar wel passend bij de rest van de film......

Ach, ik heb de film bekeken uit oogpunt van mijn kids. Als zij het mooi en leuk vinden en zich vermaken, dan is mama ook blij! Het is natuurlijk wel een kinderfilm, gemaakt voor kinderen. Voor een volwassene is deze film natuurlijk 'crap' met veel voorspelbare situaties en clichés. Maar alles met elkaar is er best veel moeite gedaan om de film te maken met actiescenes en stunts erbij. Hier is de Megamindy hype inmiddels een beetje overgewaaid. Dus op een duur kan de dvd weg om ruimte te maken voor tienerfilms......

Aandoenlijke, charmante Britse dramafilm over de coming out van Steven Carter. Steven is een lieve jongen, die nogal wat problemen ervaart. Gelukkig heeft hij een goede vriendschapsband met zijn buurmeisje Linda, die ook de nodige strubbelingen kent. De hoofdrolspelers acteren goed en realistisch. De film speelt zich af op een middelbare school in Engeland, verder deels op het sportveld. We hoopten natuurlijk dat de relatie een toekomst zou hebben. Onwijs moedig van Steven om erover te schrijven en uiteindelijk zijn 'bekentenis' in het openbaar te doen. Natuurlijk wist zijn moeder het al eerder, daar is ze moeder voor...... Echt een lieve feelgoodmovie!

Integere, sobere en gevoelige coming-of-age dramafilm over een introvert transgendermeisje dat ballerina wil worden. De film is een goede prestatie van onze Zuiderburen! Cinematografie vooral binnenshuis en op de balletschool met veel dansscenes, waarbij de vele spiegels opvallen. Muziek is voornamelijk dansgerelateerd. De jonge Vlaamse regisseur Lucas Dhont heeft met zijn debuutfilm uitstekend werk geleverd. Acteerprestatie van de jonge 15/16-jarige Victor Polster is zondermeer subliem te noemen! Je hebt echt het gevoel naar een pubermeisje te kijken. Zal sowieso lastig zijn om als mannelijke balletdanser op spitzen te dansen! En de wonden aan de tenen zijn helaas inderdaad de werkelijkheid voor veel (prima) ballerina's..... De verwarrende gevoelens en strubbelingen van opgroeien als transgendermeisje worden feilloos overgebracht, niet louter door gesproken tekst, maar vooral door mimiek, bewegingen en emoties. Tevens zie je de fysieke ongemakken die hiermee gepaard gaan. Wat pijnlijk voor Lara dat de andere ballerina's haar naakt wilden zien, want bij genderdysforie voelt dat deel van jouw lichaam immers niet als het jouwe....... Het ritme van de sequentie: 'broertje naar school, in de metro, ballettraining, in de auto bij papa, thuis eten', herhaalt zich, maar wel in een neerwaartse spiraal. Het einde is luguber, maar niet verwonderlijk en wel passend bij de opbouwende wanhoop die je gedurende de hele film voelt. De film heeft een hogere boodschap, hoe je die interpreteert, is aan ieder voor zich. De film eindigt met het kijken naar haar spiegelbeeld in het raam, begeleid door prachtige klassieke muziek........

Prachtige film op het platteland van Engeland, het boerenleven is hard en weinig afwisselend, maar door de komst van Gheorge verandert Johnny zijn kijk op het leven en het werken op de boerderij. De film verloopt traag, er wordt niet veel gesproken, maar toch gebeurt er veel. Aan het einde mooi dat Gheorge Johnny zijn misstap vergeeft, dat Johnny zijn gevoel uitspreekt en dat de jongens tot elkaar komen. Zeker een aanrader, misschien niet voor iedereen, want je moet wel van dit genre houden. Het spreekt mij in ieder geval wel aan, de film is vergelijkbaar met Land of Storms, ook al zo mooi......

Golden Delicious, de naam van het Aziatische restaurant van Jake zijn ouders en ook de naam van zoete appels......

Een coming-of-age dramafilm, met een licht humoristisch tintje. Jake heeft al jaren een relatie met high school sweetheart Valerie. Maar alles verandert als Aleks tegenover hem komt wonen. De film doet authentiek en realistisch aan. Behandelt onderwerpen als familie en gezin, puberproblematiek bij opgroeien, pesten op school, liefdesperikelen, je eigen identiteit zoeken.....

Goede afwisseling tussen binnen- en buitenscènes, donkere en lichte cinematografie. Muziek prettig en passend bij de sfeer van de film. Spelers speelden hun rollen overtuigend.

De film keek prettig weg zonder sentimenteel te worden. Een aanrader!

Bijzondere en originele dramedy over een zoon die de omwenteling voor zijn moeder probeert te verzwijgen. Cinematografie: typisch socialistische beelden voor en tijdens die Wende en gespeelde scѐnes na die Wende (zowel binnen als buiten). De film speelt zich af in Berlijn. Muziek: stemmig en licht droevig. Acteurs spelen goed, naturel en realistisch. Zoon en moeder dragen de film voor het grootste deel.

Alex verzorgt zijn moeder vanuit het ziekenhuis thuis en probeert uit alle macht de val van de muur voor haar te verzwijgen. Dit nieuws zou teveel spanningen en gezondheidsrisico's met zich meebrengen. Op een gegeven moment raakt Alex verstrikt in zijn eigen toneelspel, wat niet meer vol te houden is. De bekentenis van moeder en het weerzien met zijn vader was pijnlijk. Alles bleek toch iets wranger dan gedacht.

De film is een echte dramedy met een paar licht komische momenten. De film velt geen oordeel over of die Wende goed of fout voor de DDR was. Het toont wel dat mensen in het Oostblok ook gelukkig konden zijn. Het communisme had nadelen, maar ook een paar voordelen. Het sociale gedachtengoed liet niemand buiten de boot vallen, mits je niet probeerde 'anders' te zijn. Toch denk ik dat vrij reizen en onze vrije meningsuiting een groot goed is waar we altijd achter moeten blijven staan!

Wat een leuke feel-good movie met een mooie boodschap. Een zelfingenomen beroemde acteur die van een gewone doorsnee familie leert wat er echt belangrijk is in het leven. Uiteindelijk ligt de diepere betekenis van het leven niet in bezittingen, maar draait het om gevoel en sociale verbinding tussen mensen. Tussendoor nog prachtige beelden van zowel cultuur in Belfast en natuur in Noord-Ierland!

Een sensuele coming-of-age dramafilm. Cinematografie start met een oud kasteel en vuurwerk, verder in het appartement met veel blauw/grijstinten en op straat in Parijs. De élite van Frankrijk wordt opgeleid op Grande ecoles (universiteiten). Dat was een bijzonder voorstel van Paul's vriendin Agnes en geniaal dat Louis-Arnault het doorhad en voorstelde om de spelregels te veranderen. Ondertussen gaat Paul zijn eigen weg en ontdekt de liefde samen met Mecir. Wat een sensationele liefdesscene met al die spiegels rondom! Een uitspraak die me telkens bijbleef: Niet met de arbeiders spelen! Expliciete beelden ben ik niet tegengekomen, want ik vond de liefdesscenes subtiel en met veel respect gespeeld. De klassieke muziek was prachtig, ik herkende o.a. 'Erbarme dich' uit de Mattheüs Passion. Het einde is open, zal het kettinkje hen ooit weer samenbrengen?

20 minuten heb ik het volgehouden, daarna de film uitgezet, zoveel kitsch en bombastisch, leeg Amerikaans feestgedruis zonder enig doel trek ik niet, ik ergerde me kapot, dus nog 2 uren kon ik echt niet volhouden, alle goede recensies, reviews en lovende woorden ten spijt, ik vind het een draak van een film!

Mooie musical die plezierig is om naar te luisteren en te kijken.

Omdat we zagen dat hij over een week van Netflix gaat, vonden mijn jongste dochter en ik dat we hem moesten kijken op haar verjaardag. De musical heeft voor- en nadelen. Ik zing zelf in een kamerkoor en kan me storen aan monden die niet overeenkomen met de gezongen tekst omdat de acteurs playbacken. Mijn jongste dochter zit al lang op ballet en vond de scènes over ballet niet geloofwaardig. Je start niet op spitzen (point shoes), maar op flat shoes. En je wordt niet van het ene op het andere moment een prima ballerina. De dansscènes waren een mix van alle dansgenres door elkaar. Maar er waren ook veel voordelen. De muziek en het zingen is prachtig. En 'Never Enough' wordt niet door actrice Rebecca Ferguson gezongen, maar achter de schermen door Loren Allred. Veel liedjes herkenbaar voor mijn dochter van danskamp en internet, kleurige scènes en een origineel verhaal. Alles met elkaar toch een leuke avond met deze musical.