Opinions

Het zeer vreemde jaar 2020 heeft een alweer verrassende wending genomen want 35 jaar na datum heb ik deze film eindelijk gezien. Ik was 2 toen de film uitkwam, dus heb ik veelvuldig de kans gekregen om dit eerder te doen, doch nooit gegrepen. Enerzijds beklaag ik me dat nu wel, want als bijna veertiger naar een film voor jeudigen uit een heel ander tijdperk kijken, is natuurlijk nooit fair ten opzichte van de originele waarde van het ding. Anderzijds lijkt het me nooit zo mijn ding te zullen zijn...

Back to the Future gooide me meteen terug in de jaren 80 tv sfeer. Die erg lange intro met de klokken zou vandaag als storend en te traag beschouwd worden, toen was het schering en inslag. De nostalgist die ik ben, vind het echter allemaal ok. Het geeft de kans om rustig te lezen wie er allemaal aan de film werkte en dat heeft ook zijn waarde.

Het verhaal op zich heeft aanvankelijk nog wel een goede opbouw maar eens het Marty duidelijk wordt dat hij * zijn ouders opnieuw verliefd moet laten worden, vervalt het toch algauw in een "... en dan.... en dan.... en dan..." afhaspelen naar het einde.

Michael J Fox doet het natuurlijk behoorlijk, maar ik geloof geen moment dat hij een 17-jarige scholier is. Het lijkt wel alsof Marty alles al eens gezien heeft en steeds raad weet met de situaties. Behalve wanneer hij met zijn moeder in de wagen zit, maar meer dan wat bekkentrekkerij krijgt Fox er in die scènes niet uit. Jammer...

Vermakelijk is het allemaal zeker, maar ik had er meer van verwacht. En toch heeft deze film een zekere aantrekkingskracht, die er voor zorgde dat ik ook deel II wou zien. Dat heb ik dan ook maar gedaan en ik vond hem vreemd genoeg beter dan deel 1.

* voor de plot van deze film een spoiler

Ik heb deze zaterdag in de bioscoop gezien en het werd een vreemde ervaring

Enerzijds wil ik gewoon dat deze film goed is. Het heeft een Belgisch tintje, featured mijn jeugdheld Will Smith en is een vervolg op een film die ik als adolescent vaak met plezier bekeek. Je begrijpt dat ik naar deze film niet objectief kan kijken.

Anderzijds... na de eerste drie kwartier wou ik hem afzetten. Meer van hetzelfde, onrealistisch (duh), mijn smaak zal wel veranderd zijn? Natuurlijk is het voor een puber leuk om Will Smith vlot met allerhande situaties te zien omgaan en Martin "zo word ik nooit" Lawrence loopt er ook wel prettig bij. Als midliver is het natuurlijk andere koek, je wil dingen zien die je laten nadenken en iets over het leven leren. De meesten van ons worden gewoon Martin Lawrence / Marcus Burnet en hebben daar vrede mee.

Gelukkig kan je in een bioscoop niet zomaar wegzappen. Uit de zaal lopen, iets wat ik overigens nog nooit gedaan heb, zou ook wel overdreven geweest zijn. Dus blijf je zitten. En dan plots krijg je toch wat gelach en dat werkt aanstekelijk en denk je: ach, het zal wel, leuke tijd gehad.

Dus beoordeel je beter dan je wil en geef je 3*: middelmaat omdat het verhaal eigenlijk ondermaats is maar door jeugdsentiment naar boven sluipt.

Ik ben verbaasd dat sommige mensen hier The Ballad of Buster Scruggs neerzetten als onsamenhangende, weinig diepgaande verhaaltjes. Het klopt wel dat elk verhaal op zichzelf kan staan en sommige hiervan zijn inderdaad diepgaander (wat dat voor jou ook mag betekenen) maar als geheel hebben ze ook hun plaats. Ik haalde er zonder cinematografische opleiding volgende samenhang uit:

Elk verhaal heeft als thema de dood. Uiteraard weet je dat pas wanneer je alles gezien hebt, vandaar de spoiler alert. In het eerste verhaal wordt hier heel lichtzinnig mee omgegaan, het is bijna een fait divers dat Buster sterft. Merk ook op dat hier enkel dagscenes gebeuren, alles is heel licht met als leuke finishing touch Busters witte kostuum.

In verhaal wordt het al wat donkerder, James Franco is bevreesd wanneer hij op het paard zit. Toch blijft dit verhaal ook erg aan de oppervlakte van het centrale thema, getuige hiervan de fantastische eindgrap First Time?. Dat de scène eindigt vanuit het standpunt van Franco is ook een leuke vondst imho.

Vanaf deel III (Meal Ticket) gaan we een stukje verder. De gure weersomstandigheden maken de omslag duidelijk en in dit verhaal is het hoofdpersonage (Harry Melling, niet Liam Neeson) de eerste die zich bewust is van zijn nakende einde. Hij kan er echter niets aan veranderen en moet zijn lot ondergaan. Buster Scruggs en James Franco's personage denken dat sterven iets voor andere mensen is. Om perfect aan mijn theorie aan te sluiten had dit dan wel het voorlaatste verhaal moeten zijn, want All Gold Canyon & The Gall Who Got Rattled bevatten daglichtscènes, al speelt het donker (de schaduw van de moordenaar en de gesprekken 's avonds) wel een belangrijke rol.

The Mortal Remains hoeft in deze context geen verdere uitleg, lijkt me. Hoe meer het verhaal zich naar zijn climax werkt, hoe donkerder het buiten de koets wordt. Je kan fan van dialoog zijn of niet, ik wordt er meestal niet warm of koud van, maar deze vond ik wel erg goed geacteerd.

Moeilijk om een film van 30 jaar oud correct te beoordelen. Zeker als we sindsdien op het gebied van comic book films en special effects allerminst stil gezeten hebben. Maar goed, hier gaat ie:

1. Kim Basinger of Vicki Vale zo u wilt, heeft in deze film een superpower die Batmans kracht ruimschoots overschrijdt. De lieve dame kan namelijk in elke scène prat gaan op een nieuwe haarstijl. Afwisselend krullend haar of plat gestyled, maar geen enkele moeite qua continuity.

2. het geluid van de geweerschoten is eenvoudigweg hilarisch. Minstens een halve ster voor elke shooting scene, ik lag telkens in een deuk

3. Have you ever danced with the devil in the pale moonlight - goede zin, iets wat elke film wel kan gebruiken om de eeuwigheid te trotseren. Alleen jammer dat Joker het enkel tegen Bruce zegt, éénmaal in volwassen - en éénmaal in kind versie zegt. Hij knalt er tussendoor nog een aantal in stilte neer en daardoor: Frankly my dear, I don't give a damn...

4. Ik geloof het liefdesverhaal tussen Vicki en Bruce heel eenvoudig niet. Dit probleem heeft elke Batman film wel... Lang leve The Dark Knight waar men het ontstaan van gewoon weglaat en neerzet als Bruce is verliefd. punt.

5. Heel matige acteerprestatie van Keaton, met als dieptepunt de appartementscène waar hij de vaas aan diggelen slaat. Gelukkig is er dat nog, want voor het overige slaat het nergens op. Maar als we over acteerprestaties praten, doet good ol' Jack Nicholson de balans weer positief overhellen.

Dus ja wat doe je ermee? Nipt voldoende dan maar.

Deze was gisteren op de Vlaamse tv en man, wat is het altijd weer genieten van deze film uit mijn jeugd.

Een heerlijk eenvoudig verhaal waar je zonder nadenken inrolt en blijft naar kijken. Sommige scenes zijn gewoon hilarisch - al is dat uiteraard niet de bedoeling - en helemaal over the top. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan Franks busrit. Gewoon even de film rekken door beelden van een minuutje eerder opnieuw te tonen. En voor die gelaatsuitdrukkingen in slow motion was een Comedy Award zeker op zijn plaats geweest.

Beste script lijkt me niet aan de orde want:

The military has invested too much money in you for you to get hurt

Was het dan niet Tanaka die hem alles leert?

Ach wat, hij blijft wat mij betreft beter dan de middelmaat en verdient dus 3.5*

Na al die jaren nog eens herbekeken en (uiteraard) heeft die niet meer de magie die een klein jongetje ervaart die zijn helden Shaq en Penny in een film ziet.

Anno 2021 vallen vooral de belabberde acteerprestaties (minus Nolte) en de vrij makkelijke plot afwikkeling op. Maar goed, deze film pretendeert niet meer te zijn dan het is: een sportfilm met veel actiebeelden en een verhaal(tje) errond.

3*