Opinions

Voor mij is dit een film uit mijn jeugd die me automatisch terug gooit naar de tijd waarin we nog niet zoveel over films wisten vooraleer we ze gezien hadden. Je had de trailers in de bioscoop of voor de film begon op de VHS, maar dat was het zo wat. Begrijpelijk dus dat deze video van zodra beschikbaar meteen huiswaarts keerde: Jim Carrey stond immers op de cover! Evenzeer begrijpelijk dat anderhalf uur later er een ongeïnteresseerd kind achterbleef, die er weinig tot niets van begreep en zijn hoge Maskiaanse verwachtingen niet ingevuld zag.

Toch deed deze film me wat. Toen hij in mijn twintiger jaren op tv kwam, was ik altijd geïnteresseerd, maar liet me door huisgenoten makkelijk overtuigen om iets anders te kijken.
Nu hij recentelijk op Netflix beschikbaar werd, was het grote moment aangebroken: de herkijk van deze - ik denk dat we het hierover allemaal eens zijn - vreemde film.

Laten we eerst even de acteerprestaties onder de loep nemen:

Matthew Broderick... Tja, als ik vertel dat ik Ferris Bueller al niet zo'n leuke film vond, voel je de bui waarschijnlijk al wat hangen. Hij is zo'n typische Mr. Perfect America die van de natuur al nauwelijks distinctieve kenmerken meekreeg. Als je je dan met de emotionele range van een peer moet behelpen, wordt het nooit wat. Ook in deze film krijgt hij me geen enkele keer aan zijn zijde, ik hoop steevast dat The Cable Guy hem en zijn liefje - de eveneens zeer vlakke Lesley Mann - vermorzelt.
De commentaren dat Jim Carrey in deze film over the top acteert zijn terecht - duh - maar worden versterkt door het comic book achtige gedrag van de Cable Guy, wiens rolpatronen steevast op tv getoond werden, en het vlakke spel van zijn cast members. Jim doet het wat mij betreft zeer goed en ik geloof dat de irritatie die zijn personage opwekt opzettelijk is. Zo hoog schat ik hem intussen als acteur wel in.

Over het verhaal hoeft er niet veel verteld. De personages zijn allen éénzijdig: Cable Guy is een stalker, Steven Kovak een voetveeg en zijn vriendinnetje Robin een grietje dat van niet meer verliefd op Steven naar wel verliefd op Steven overschakelt omdat ze kabel krijgt. Enough said wat mij betreft. Op het einde moet er een Hollywood momentje in wanneer The Cable Guy via zelfmoord de tv wil vernietigen (kill the babysitter). Hatelijk vind ik dat, laat gewoon de film de film zijn en hou het bij de stalker die het hoofdpersonage is.
Als ik er over nadenk, is er eigenlijk geen twist of iets dat me de moeite lijkt om hier te vertellen en gaan we naar de 2 à 2.5 sterren, wat ik eigenlijk niet wil.

En dat lijkt me net de grote kracht van deze film. Hij lijkt iets te vertellen dat ik niet snap, niet als 14jarige en niet als 37jarige. Maar wat is dat dan? Ik vond de cameo's wel aardig: Ren & Stimpy was gewoon goed gekozen en past bij deze film, wrestling als nostalgie moment, Owen Wilson die doet wat hij in de toekomst altijd zou doen. Om op basis hiervan deze film nu naar een hoger niveau te tillen, is het toch wat te weinig...

Ik besluit met het een mysterieuze film te noemen: legio duidelijke minpunten, onderhuidse pluspunten, overall een goed gevoel bij deze film.

The Company of Wolves kwam recent op een weerwolven top 10 podcast voorbij en kreeg er naast de weerwolf- ook nog een gothic sprookje tag. Als ik de film dan ook nog gratis op Youtube vond, was ik verkocht.

Ik kan er jammer genoeg niet veel positiefs over zeggen. De openingsscène is al erg vreemd: een hond loopt door velden en wegen naar huis. De zus bonkt op de kamerdeur, de ouders zijn niet happy met Rosaleen, ik dacht: we zijn vertrokken. Dit is de boze stiefzus - een personage dat in Roodkapje ontbreekt - en we maken ons op voor een sprookjes mix in de "Once upon a Time" manier. Helaas wordt er met deze personages verder niets meer gedaan.

Want de film is Rosaleens droom. Eentje waar Angela Lansbury (waarom hoor ik toch altijd dat Murder She Wrote intro'tje als haar naam voorbij komt?) de grootmoeder speelt. Dat is wel grappig, zeker ook door de overacting, maar lijkt me niet echt de bedoeling. Het verhaal beperkt zich dan tot het Roodkapje plot, met dat verschil dat Rosaleen schijnbaar geen problemen heeft met de dood van haar opoe en halsoverkop verliefd wordt op een wolf.

Tussendoor krijg je dan nog verhaaltjes over weerwolven die de personages aan elkaar vertellen. Dat zou kunnen werken, maar doet het op een of andere manier niet voor mij. Waarschijnlijk omdat ze de algemene plot niet vooruit helpen.

Hoewel dit een film lijkt die ik me een tijdje zal herinneren, kom ik niet verder dan 1.5* waarvan een half sterretje komt door mijn zoon (10 jaar) die de film best leuk vond. Kiddyhorror film dus.