Opinions

Het moest er toch een keer van komen: Mijn eerste western film. Pale Rider heeft de eer gekregen.

Het begint degelijk met een rustig opbouwend verhaal waarbij het tempo wel heel erg laag ligt. Dit zorgt helaas voor veel saaie momenten. Gelukkig zijn de actie scènes wel erg vermakelijk, vooral de eind scènes natuurlijk waarbij de priester zijn 7 tegenstanders uitschakelt. Ook is het erg goed om te zien dat de priester op het eind een onbekende voor iedereen blijft. Dat heeft toch wel iets mysterieus.

Pale Rider is dus vrij aardig, alleen heel erg jammer van de vele langdradige (lees saaie) scènes met slaapverwekkende dialogen.

3*

Eens met "Demorge". Kevin James is een goed acteur. Ik kan genieten van zijn gezichtsuitdrukkingen en stemverheffingen. Hij komt vaak zo grappig over. Heerlijk. Helaas is dit alleen niet terug te zien in zijn films. Hij moet het altijd maar doen met grappen over zijn dikke postuur. Hij verdiend zoveel beter.

Maar goed, nu over de film. Paul Blart: Mall Cop is een standaard komedie met geen enkele originele vondst. Kevin James kan het allemaal nog een beetje redden, maar helaas is het niet genoeg om een dikke voldoende te scoren. De grappen zijn hier gewoon te standaard, voorspelbaar en onorigineel voor. Helaas.

Pay It Forward (2000) blijft bij elke herzien beurt toch weer een zeer goede drama film. Het verhaal is standaard, het idee is leuk. De uitwerking is erg goed, misschien op het eind 'iets' overdreven maar zeker niet ongeloofwaardig.

Camera werk ziet er netjes uit. De acteer prestaties van Kevin Spacey, Helen Hunt en Haley Joel Osment zijn geweldig. Het einde komt onverwachts en blijft een brok in mijn keel achterlaten....

Het idee van de jonge Trevor is wel grappig. Blijf het prachtig vinden als je hem over dit idee hoort praten in het interview. Erg goed gebracht, interessant en aangrijpend.

3.5*

Een paar maand geleden, puur om de plot omschrijving, gekocht. Na de aankoop de trailer even bekeken en me kapot geschrokken. Zo'n film is namelijk op voorhand gedoemd om te mislukken bij mij. Al helemaal als een lid genaamd Onderhond deze film op een 5 ster heeft staan. Laten liggen dus, geld verspild. Vandaag toch alle moed bij elkaar weten te schrapen en Pi bekeken.

Pi (1998) bevat duidelijk de stijl van regisseur Darren Aronofsky. Hier en daar namelijk wat stijlen die Darren Aronofsky ook bij zijn tweede film Requiem for a Dream heeft gebruikt. De cinematografie is fascinerend, zo past elke stijl bij een thema. Chaos, orde en paranoia worden namelijk op hoge snelheden afgewisseld, net zoals in het verhaal.

Ondanks dat Pi voornamelijk draait rondom het hectische gebeuren van Max Cohen vind ik de wiskundige formules en bedenksels ook machtig interessant om te volgen. Oké, ik moet eerlijk toegeven dat ik er geen flikker van snap, maar het is hoe dan ook interessant om te volgen. Net zoals de gesprekken tussen Sol Robeson en Max. Erg interessant.

De chaos dat Pi uitstraalt komt in vele scènes duidelijk naar voren, denk hierbij bijvoorbeeld aan de scène met de boor, of de scène waarbij Max helemaal doorslaat. Erg sterke scènes, meteen ook de sterkste uit Pi.

Over de soundtrack, waar vele positief over zijn, kan ik nog geen mening geven. Het was allemaal zo adembenemend dat ik mij helemaal geen soundtrack meer kan herinneren. Binnenkort dus zeker nog eens beluisteren, dan zal het ook wel bekend voorgekomen.

Pi is gewoon een meesterwerk van regisseur Darren Aronofsky, een heerlijk origineel apart verhaal met een heerlijke stijl van cinematografie. Chaos, orde en paranoia, Pi straalt het allemaal uit.

5*

Typisch weer zo'n redelijke film uit de toplijsten. Niet slecht, maar ook zeker niet geniaal. The Pianist is in het begin op z'n sterkst. Het verhaal ontwikkelt zich goed met een paar sterke schokkende scènes. Denk hierbij aan de scène met de man in een rolstoel. Schokkend.

Helaas begint het verhaal na verloop van tijd oninteressant te worden. Langdradige en voorspelbare scènes dragen hierbij een steentje aan mee. Daarnaast is het hoofdpersonage niet hartstochtelijk genoeg om met hem mee te kunnen leven. Wladyslaw Szpilman is namelijk een emotioneel loze man, nergens treurt hij om zijn familie en vrienden. De kleurloze acteerprestaties van Adrien Brody helpen verder ook niet mee.

Ook zet ik mijn vraagtekens bij het geloofwaardigheidgehalte van dit waargebeurde verhaal. Wladyslaw Szpilman komt namelijk wel telkens de 'aardige' Duitsers tegen. Hij kan zijn werk slecht uitvoeren en liegen tegen soldaten, terwijl de personen rondom Wladyslaw Szpilman om de meest belachelijke (of geen) redenen worden uitgemoord.

Ook weet de regie van Roman Polanski, op een paar sterke scènes na, mij niet te overtuigen. Gelukkig bevat The Pianist wel een adembenemende soundtrack. Spijtig genoeg is de rest vrij kleurloos en standaard.

3*

Pick Me Up is niet eng, niet spannend, niet schokkend, niet serieus te nemen en nog eens een "niet", namelijk totaal niet boeiend! Het is jammer dat de criteria voor de "Masters of Horror" reeks zo laag ligt, want niemand kan Pick Me Up toch als een horror beschouwen?

Het idee van twee concurrerende moordenaars is nog aardig, maar helaas is de uitvoering zeer zwak. Wheeler komt als geschifte chauffeur nog aardig aannemelijk over, maar Walker is gewoon ronduit een miscast. Hij past totaal niet in het plaatje. Hij komt gewoon niet over als een moordenaar, maar meer als een lief kereltje dat de weg is kwijt geraakt en zijn mammie zoekt.

Helaas valt ook dit deel in de Masters of Horror reeks op door het gebrek aan echt schokkende scènes. Bij de meeste moorden laat regisseur Larry Cohen zelfs niets zien. Je moet als kijker het voornamelijk doen met de gezichtsuitdrukking van de moordenaars. Niet echt iets waar ik op zit te wachten. Verder viel mij de zwarte humor ook tegen. Hier en daar een keer een glimlach, maar daar is alles ook wel mee gezegd.

Nee, het idee had potentieel, maar de uitvoering en casting is gewoon een ramp!