Opinions

Gemengde gevoelens bij One flew over the cuckoo's nest.

Deze gemengde gevoelens gaan niet over prestaties van de acteurs maar wel over het contrast van het begin tov het einde van de film. Het begint iets te rustig/kalm naar mijn zin terwijl je de laatste 20min. zoveel op je bord krijgt om te verteren.

Het eerste uur weet me eigenlijk niet zo zeer echt vast te houden, het is goed om die groepsgesprekken te zien tussen de verschillende personages, maar om dan elke keer diezelfde formule te gebruiken... Misschien was dat wel de bedoeling om een zekere luchtigheid in de film te brengen. Want hoe je het ook draait of keert, het is een serieus/zwaar thema.

Het is pas vanaf de scène dat Nicholson samen met "chief" op het matje geroepen wordt, dat het interessant begint te worden voor mij. Wat mij zal bijblijven is hoe de innige vriendschappen onderlang ontstaan, de doofstomme die dan toch niet doofstom blijkt te zijn, het wrede karakter van één van de verpleegsters/opzichtsters tov haar patiënten en natuurlijk het einde. Toen pas begreep ik dat deze film zoveel meer is.

Misschien dat ik eerst de clou van het verhaal niet goed door had... Is Nicholson nu eigenlijk geestelijk gestoord? Of is het een uitbundig, impuslief karakter met enkele schroefjes los?

Ga 'm zeker nog eens herbekijken