Opinions

De nieuwe van Nancy Meyers...

Toch al weer 6 jaar geleden sinds de, in mijn ogen, de fan-tas-tische "It's complicated" is uitgekomen. Enorm uitgekeken naar "the Intern" en ik moet toch toegeven dat het niet al mijn verwachtingen heeft ingelost. Ligt het nu aan het feit dat ik er een tijdje naar heb uitgekeken (en dat het vervolgens dan ook vaker tegenvalt) of dat de film over het algemeen mij minder aansprak?

De cast was in mijn ogen top. Het ging me meer om de voorspelbaarheid en zelfs met momenten de flauwe grappen waar ik wat moeite mee had. Waar ik bij "It's complicated" of "Something's gotta give" hartelijk kon lachen om de fratsen van de personages, werd het nu een beetje mèh.

Zoals reeds vermeld was de casting zeker oké. Hathaway kon het personage zeker vertolken, maar ook de Niro voelde zich zeker in zijn sas als oudere stagiair. Hij moest alvast niet onderdoen voor Hathaway.

Misschien dat ik de film nog een keer moet bekijken, en dat ik 'm dan meer ga appreciëren... Maar op dit moment ben ik niet van m'n sokken geblazen.

Waar ik moeite mee had, was de overgang van de flashbacks naar de 'huidige' situatie van Christopher. Het werd zo een beetje verwarrend.

Doch ondanks een emotionele tribute, zeker als je zo een beetje weet hebt van z'n achtergrond en hoe hij aan zijn "einde" komt

Ergens begrijp ik hem wel (dat de mensen te fel gefixeerd zijn om het hebben van, dat de mens gepusht wordt om een soort van rol te spelen, dat van ieder van ons bepaalde verwachtingen dienen in te lossen), maar tegelijkertijd voelde ik ook een soort van afschuw (zoals hier boven al eerder vermeld), doordat hij bv. zijn zus (waar hij toch een goede band mee had, vermoed ik) en z'n ouders geen enkel teken van leven gaf.

Ik ben me er van bewust dat deze film gebaseerd is op waargebeurde feiten, maar toch vind ik dat de manier waarop Christopher aan zijn einde komt, vrij ironisch is. Ik bezie het als een soort van 'in your face'.

Christopher zijn droom was om te leven zonder verplichtingen, zonder afhankelijk te zijn van het materialistische. Het feit dat hij sterft door uithongering/vergiftiging, bezie ik (om het simplistisch voor te spellen) dat hij niet kan/mag overleven in de wildernis, dat de maatschappij zo geëvolueerd is, tot het afhankelijk zijn van de maatschappij. Ik zeg niet dat het zo is, maar zo zie ik het. Deze film heeft dan bij mij ook nog even nagezinderd.

Boeiende prent over een rit op een emotionele rollercoaster.

Ik heb enorm uitgekeken naar deze film en de fillm heeft grotendeels mijn hoge verwachtingen wel weten in te lossen. Ik was meteen voor die eighties vibe die er doorheen de hele film heerst. De tieners leven in het nu, maar met die heerlijke soundtrack kreeg je het gevoel dat het niet volledig in het "nu" afspeelde .

De film opent sterk een tienermeisje die in paniek de straat oploopt en probeert "it" te ontlopen. Door het camerawerk voel je je ook meteen in het verhaal en dichtbij het tienermeisje staan. Je ontmoet dan later Jay, die in mijn ogen nogal omschreven kan worden als een zweverig typetje. Ze gaat op date met een jongen en heeft de tijd van haar leven. Tot dat ze halfnaakt wakker wordt, vastgebonden aan een stoel in the middle of nowhere. Hij vertelt haar dan wat er met haar gaat gebeuren en hij laat haar meteen zien waar ze aan toe is. Vanaf dat moment start het hele verhaal en kan de paranoia beginnen voor de kijker. Het gevoel dat eender wie diegene kan zijn is zenuwslopend, maar naarmate de film vordert verdween voor mij die spanning. Je ziet "it" afkomen en ik schrok niet meer van deze verschijning. Ik had ook vaak het gevoel van dat de vloek niet zo moeilijk was om door te geven. "just do it already " Hoogtepunt voor mij was toch wel de scène wanneer Jay thuis zit en 's nachts achtervolgt wordt door "it". Enorm spannend momentje . Ik lees hier dat velen teleurgesteld waren door het plot van de film, maar ik vond deze best wel goed gevonden. Die omgeving is eng en ik denk dat de tieners niet veel opties meer hadden. Het feit dat je "it" in de eindscène de tieners nog ziet achervolgen vond ik top. Het is dus nog steeds niet voorbij en hiermee werd deel 2 al op een kier gezet

De film blijft mysterieus omdat je nergens echt een verklaring krijgt over hoe "it" is ontstaan. Nu, de invloeden van enerzijds Carpenter (die soundtrack ) en anderzijds Wes Craven (theorie over horrormovies) waren zeker aanwezig. Ik ben een grote Halloween fan en deze film wist me wel te bekoren.

Topfilmpje waarbij je zeker nog een tijdje op je hoede bent als je over straat loopt

It's Complicated

De titel verklapt eigenlijk al waar de film omdraait nl.: een ingewikkelde liefdesverhouding tussen Streep en Baldwin, ex-echtgenoten en nu elkaars 'lovers'.

Voor mij persoonlijk is Baldwin een échte topper in deze komedie, een schijnbaar gelukkig man met een jonge vrouw en natuurlijk alle problemen die daar bij horen. Of is het gras toch niet zo groen aan de overkant? Blijkbaar niet, hij wordt halsoverkop 'terug' verliefd op zijn ex-vrouw, gespeeld door Streep, die eindelijk haar leventje terug op de rails heeft gezet. Ze heeft haar eigen zaak uitgebouwd, plannen voor een heuse renovatie en haar jongste dochter verlaat het ouderlijke nest. Kortom, ze geniet van haar vrijheid en doet en laat wat ze zelf wil.. Maar dan op een dronken avond beland ze samen met haar ex-man in bed, en eigenlijk heeft ze daar van genoten.

De vraag is dan natuurlijk of ze kiest voor het bekende, vertrouwde (onbetrouwbare?) of voor de onzekere architect die haar helpt bij haar renovaties....

Zoals eerder gezegd , een heerlijke film. Ik ben normaal niet zo te spreken over Martin, maar hij doet in It's Complicated aardig zijn best

Een aanrader voor alle liefhebbers van het genre