Opinions

Ik ben het absoluut met je eens, ook had ik die indruk over Margot, ik vind dit steeds duidelijker worden naarmate de film vordert.

Wat een vreemde familie, althans wie ben ik dan ook om een familie als "vreemd" te bestempelen. Toch, voor mij is dit een ongewone film. Overduidelijke humor? Nee.. Maar wel dat cynische, het soort van 'moet ik nu lachen of mág ik er wel mee lachen? Ja... En dat is ook humor, wel van een andere soort, maar kon me absoluut smaken.

Een zeer interessante film, totaal anders dan wat ik ervan verwacht had. Kidman speelde absoluut heerlijk, al heb ik ondervonden dat ik wel wat moeite had met Black, om die dan in een serieuze rol te zien, ik heb dan ook de neiging om hem 'niet serieus' te nemen. Maar dat terzijde, een interessante film over een iet wat vreemde familie .

Ook nog even dit: ik begrijp ook niet zo goed waaraan Margot at the wedding zo'n lage score verdient, maar ieder z'n smaak vermoed ik.

The Master

Ik was heel nieuwsgierig naar deze film. Het thema van deze film sprak me meteen aan. Tel daar nog namen als Hoffman, Adams en Phoenix bij en het kan eigenlijk niet meer stuk.

Of toch? The master begint naar m'n mening vrij veelbelovend. Je krijgt van het begin al een vrij duidelijk beeld van Freddie. Net terug van de oorlog, post traumatische stress, drank- en seksverslaafd. Op dat moment heeft Freddie iemand nodig die hem kan redden. En zijn "redding" komt er... Lancaster vertolkt door Hoffman neemt deze mentaal gewonde jongeman onder zijn hoede en krijgt steeds meer vat op hem.

Na ongeveer een uurtje begint het voor mij af te zwakken. En ik kan niet eens zeggen waarom. De prestaties van zowel Hoffman als Phoenix zijn verbluffend. Ze zijn geknipt voor de rol. Maar toch vind ik de dialogen inhoudelijk niet zo sterk. De film duurde voor mij te lang. Ik las hierboven ergens dat Mevr. Lancaster het echte brein was achter deze hele sekte. En zo ervaarde ik het zelf ook. Graag had ik wat meer van Adams gezien. Haar personage boeide me het meest.

Ik had zo het idee dat heel de familie van de wap is (denk aan de dochter, schoonzoon) de zoon leek me dan weer de enige die nog wat had met de realiteit. Is het juist als ik zeg/denk dat Dodd zo maar wat zei? (omdat hij zijn plan eigenlijk herwerkt had bij z'n tweede boek?)

Ik wil de film nog niet meteen afschrijven. Misschien moet ik hem nog eens bekijken om 'm meer te appreciëren...

Les Misérables

Eerlijk gezegd ben ik niet voor musical-films. Buiten "Moulin Rouge!', lijkt geen enkele musical film me te kunnen bekoren. Dit is dan buiten Les Misérables gerekend. Ik zou hier uren over kunnen uitwijken maar ga het kort houden .

Om met de cast te beginnen; Hugh Jackman was voor mij de ster van de film. Prachtige stem en innemende vertolking. Ik was totaal niet bekend met het verhaal achter Les Misérables, dus ik wist ook niet dat de rol van Fantine aka Anne Hathaway zo kort zou zijn. Dit vind ik wel jammer want ook zij zette een indrukwekkende rol neer. De typetjes van Baron Cohen en Bonham Carter hadden voor mij niet gemoeten. Al besef ik ook wel dat zij voor een luchtigere noot moesten zorgen. Ik heb hier al gelezen maar inderdaad, een zingende Crowe was bij het begin van de film echt raar om te zien. Toch vind ik dat hij er goed mee weg kwam.

Het vreemde aan deze film was dat ik het ene moment het gevoel had dat ik naar een film aan het kijken was en de andere moment naar een toneelstuk. Zoals bijv. bij de eindscène van de film het idee dat Fantine Valjean mee leidt naar de hemel vind ik erg mooi en ontroerend. Ik vond het gewoon jammer dat het zo "simpel" gebracht werd.

Hoogtepuntje van de film was de scène waar Fantine haar gebroken dromen bezingd.

Mooie film, aanrader. Ik ga 'm zeker nog eens opnieuw bekijken.