Opinions

Dior and I. Een blik achter de schermen van de eerste haute couture presentatie van de hand van creative director Raf Simons.

Vond het zeer indrukwekkend om het hele proces te kunnen bekijken. Zowel de personen die achter de schermen hard labeur leveren om deze prachtige creaties op tijd af te krijgen als de personen die verantwoordelijk zijn voor het prachtige decor komen aan het woord tijdens de docu en verdienen één voor één al hun strepen! Indrukwekkend vond ik dat Raf enkel 8 weken de tijd had om deze prachtige collectie in elkaar te timmeren. Je voelt de spanning/onzekerheid/blijdschap wanneer de show start en ziet ook de nodige traantjes vloeien.

Heb een dikke boon voor Raf, landgenoot en opgegroeid nabij mijn woonplaats. Een ingetogen persoon die er niet van houdt om in de schijnwerpers te staan en hier een beetje voor de "leeuwen" wordt gegooid.

De creaties zijn wederom prachtig. Mooi om te zien hoe de show een succes is.

Must see voor iedereen die interesse toont voor het vak.

Django Unchained

Erg lang uitgekeken naar deze volgende Tarantino film en vandaag eindelijk bekeken .

De film begint meteen met een hele hoop vuurwerk, direct to the point en a la Tarantino . En daar hou ik wel van.Bij de intro hoeft niet te veel uit te doeken gedaan te worden, daar komt de kijker gedurende de film meestal zelf wel achter. Het eerste uur vliegt voorbij. Vanaf dan zakt het geheel wat in.

Ik kan ergens nog wel in het verhaal komen dat Django en mr. Schultz ophangen om Broomhilda te redden... Maar vraag me toch af waarom Schultz niet direct to the point komt? Waarom hij niet meteen zegt dat ze eigenlijk voor Broomhilda kwamen? Dit had men zo uitdrukkelijk niet eens moeten zeggen vind ik...

Inderdaad... Dat vond ik er dus ook van. Hoe komt die Stephen er in godsnaam bij dat Broomhilda en Django iets hebben/hadden? Gewoon omdat Django zijn ogen opensperde? Dit had veel beter uitgewerkt kunnen worden door zoals Bruens zegt, dat Candy Broomhilda eens had tussen gepakt waar Django bij zat. Bij deze scène had ik het gevoel dat men 20min. naar een moment suprème toewerkt maar dat het er niet komt. Mr. Candy wordt eens boos, slaat met zijn vuist op de tafel, roept een keer en dan ondertekent hij het contract zodat Broomhilda een vrij persoon is? Nèh, to easy. Bleef hier wat op m'n honger zitten.



Dit begreep ik ook niet. Ze hadden voor wat ze kwamen (Broomhilda en de documenten) en dan opeens dan nemen zijn gevoelens het over van de ratio? Vond het ook vreemd. Ik begrijp dat dit een rond het eergevoel van mr. Schultz ging. Misschien zelfs een soort van metafoor naar de blanke mensen/slavenkwestie? Kan zijn maar toch vond ik het hardstikke balen dat de sterspeler (in mijn ogen Waltz) het loodje legde. Bovendien had de film van mij op dat moment wel mogen eindigen (Django die meteen het huis afbrand, Hildie red, ...), maar vond het ook niet vervelend dat het nog wat verder uitgediept werd.

Mooi dat het toch nog een happy ending kende, want dat gunde ik het koppeltje wel. (bij Tarantino weet je natuurlijk nooit )

Zoals eerder gezegd was voor mij de sterspeler Waltz maar ook zeker Dicaprio. Die man kan wel wat accenten aan hoor. Van Foxx had ik niet beter of slechter verwacht en ik vond de rol van Washington iets te beperkt om me daar zo over uit te spreken eigenlijk.

Voor mij was dit niet Tarantino's beste werk, maar zeker een herziening waard .

Wel, ik moet zeggen dat ik iets anders had verwacht van deze film... Waar ik nu in terecht kwam was de filmversie van Jersey shore . Ik moest even wennen aan het accent van onze Don Jon. Maar eens ik me daarover had gezet vond ik deze best amusant. Ook de Jersey-versie van Johansson vond ik zeker geslaagd! Ze weten hun personages op een geloofwaardige manier neer te zetten. Een hele transformatie.

Het gekozen onderwerp vind ik ergens wel gewaagd, want in een wereld waar alles rondom seks draait, wordt er naar mijn mening vrij weinig aandacht besteed aan wat er kan gebeuren als er een overload aan seks is. Maar om terug te gaan naar de film; ik vind 'm best goed voor het eerste uurtje, daarna wordt het de typische romcom. Storend? Nee. De film krijgt wat meer inhoud.

Ik moet toegeven dat ik tijdens de film wel eens dacht "je moet het maar durven". Want alle actrices (toch wel met een best aardige reputaties) die zo'n rol op zich durven te nemen... Het blijft altijd een risico. De rol van Moore vond ik niet echt meteen juist gecast. Ik kan er niet meteen m'n vinger op plakken waarom, maar iets klopte niet. En dat is eigenlijk wat raar, want ik zich haar nochtans heel graag spelen.

In ieder geval; om een namiddagje vol te krijgen is dit een prima film om je tijd mee te verdrijven.