Opinions

Net zoals vele series van weleer wordt ook Indiana Jones jaren later weer opgepakt om er nog eens grof geld aan te verdienen. Voor mij had er niet echt een vierde film hoeven komen. Ondanks dat de eerste drie niet echt op elkaar volgen, werd de serie afgesloten met een prima film.

Toch is er besloten deze te maken en Harrison Ford en Steven Spielberg zijn weer terug voor wat toch wel een vermakelijke film is geworden. Ondanks dat hij niet zo goed is als de eerste en derde uit de franchise, voelt deze film wel echt aan als een Indiana Jones film, meer nog dan the Temple of Doom. Leuk is, dat er constant referenties naar voorgaande films geplaatst worden (the Lost Ark in het pakhuis en terugkerende personages).

Het verhaal zelf is niet bijster sterk, maar ook niet heel storend. Toch had ik nooit voor iets met Aliens gekozen. Echter waren alle voorgaande films ook al bovennatuurlijk, dus was het niet overdreven anders. Sommige scènes - ik ga ze niet in spoilers benoemen, want mensen die de film gezien hebben snappen welke ik bedoel - waar de film té over de top gaat, wat echt nergens voor nodig is.

Conclusie, the Kingdom of the Crystal Skull is een aardige film die best leuk wegkijkt. De film is naar mijn mening meer Indiana Jones, en daarom ook beter, dan the Temple of Doom en heeft toch een nostalgische factor. Hij is niet zo goed zoals 1 en 3, maar is ook zeker niet slecht te noemen. 3*

Indy is back!
Na het toch veel mindere tweede deel uit de reeks pakt the Last Crusade het niveau van Raiders of the Lost Ark weer op en gaat daar misschien nog even overheen. Leuk om een aantal karakters uit de eerste film terug te zien keren en ook leuke humoristische stukken zoals de handtekening van Hitler. Er zit een goede chemie tussen Connery en Ford. Net zoals ik al zei bij zijn voorganger is ook bij deze film duidelijk te zien dat we hier met een Spielberg film te maken hebben.
Het is een avonturen film geworden zoals ze horen te zijn. Spielberg is meer terug gegaan naar de roots en dat levert een leuk avontuurtje op. Wat ik wel een gemiste kans vond is de manier waarop de jonge Indiana zijn angst voor slangen zou moeten hebben gekregen. Hij had het daarvoor duidelijk niet, gezien zijn uitspraak: 'It's just a snake'. Dat even simpel in een bak vol slangen vallen voor 1 seconde hem die grote angst heeft gegeven, vind ik toch wel jammer.

Toch blijft het zo - net zoals bij de voorgaande films - dat dit geen "geniale" film is. Daar is het toch te simplistisch voor, maar voor een avonturenfilm kun je het niet veel beter doen. 3,5*

Zonder te weten dat hij hem geregisseerd heeft, is het wel duidelijk dat dit een Spielberg film is. De film start met een heuse James Bond-achtige openingsscène, maar dan op z'n Spielbergs. Helaas weet de rest van de film niet meer het niveau te halen van deze lang durende openingsscène. Verder voelt de film ook niet aan als een Indiana Jones film, maar meer als de kinderversie van een James Bond film. De film haalt het niveau van de vorige film alleen op het begin van de film. Verder is het niet saai, maar voelt het wel iets te kinderachtig. 2,5*

Aardige comedy, die het aandurft Noord-Korea belachelijk te maken. Verder niets bijzonders ook niet extreem grappig, maar kijkt leuk weg.

Wat een geweldige film en wat een geweldig filmjaar is 2019 ook.

Een kroon op hun repertoire en een ode aan cinema. The Irishman is een prachtige gangsterfilm, die veel persoonlijker aanvoelt dan de voorgaande gangsterfilms van Scorsese.

Deze film heeft jaren geduurd voordat het van de grond kwam en zal zeer waarschijnlijk de laatse (en tevens eerste) keer zijn dat we de (gangsterfilm)giganten Pesci, De Niro en Pacino in een film zien onder de regie van niemand minder dan de koning van de gangsterdrama's: Martin Scorsese.

Aanvankelijk voelde het begin van de film, net als Casino in meerdere maten, erg aan als Goodfellas. De opbouw van deze film is dan wel een stuk trager; het verhaal en het hele sfeertje lijkt op elkaar. Dit is ook nodig om het verhaal in te luiden en te laten zien hoe Frank opgeklommen is en connecties met bijvoorbeeld Hoffa heeft. Hierdoor kan het tweede gedeelte veel persoonlijker worden. Echter na een ruim half uur wordt duidelijk dat dit geen Goodfellas drie wordt, maar een film die een hele andere kant op gaat.

Net als zijn vorige film, Silence, voelt deze film erg persoonlijk aan. We volgen Frank Sheeran die langzaam opklimt binnen zowel de boven- als de onderwereld. Meer dan in andere gangersterfilms wordt hier veel aandacht besteed aan de familie. We krijgen mee hoe het voor kinderen is, om op te groeien met ouders die criminelen zijn. Vooral dochter Peggy wordt goed uitgediept. We zien al vrij snel hoe ze geconfronteerd wordt met het geweld en hoe ze erop reageert, wanneer Frank besluit de bakker ervan langs te geven.

De Niro is geweldig en het is prachtig om Pesci in een wat berekendere rol te zien dan de rol die hij vaker speelt. Toch steelt Al Pacino voor mij de show. Wat kan die man goed acteren zeg en wat is deze rol goed voor hem weggelegd. Pacino gaat helemaal los, wat ervoor zorgt dat iedere seconde met deze man op het scherm genieten is. Verder is de "chemistry" tussen De Niro en Pacino echt fantastisch.

Dan even over de verjongingen. Het klopt dat, wanneer ze lopen, je wel kan zien dat acteurs ouder zijn dan hun personage hoort te zijn. Dit is echter minimaal en totaal niet storend. Je moet ook meegaan in het verhaal en blij zijn dat we hierdoor deze fantastische acteurs in deze rollen kunnen zien. Mensen die hierop de film afkraken hebben naar mijn mening de film niet begrepen en zijn veel meer bezig naar het zoeken van slechte punten, terwijl dit vaker voorkomt. Bedenk maar eens dat De Niro's karakter in Goodfellas aan het begin van de film 28 zou moeten zijn terwijl hij in werkelijkheid tegen de vijftig aan zat.

The Irishman is een sombere film met veel nadruk op ouder worden. Zo was de scène met de verpleegster op het einde geweldig. Zij wist niet meer wie Jimmy Hoffa was. De tijd van Frank en Jimmy Hoffa was voorbij. Hoe groot en machtig ze ook waren, uiteindelijk wordt iedereen oud en sterft iedereen. Vroeg of laat wordt iedereen, langzamerhand vergeten. Zo onderscheidt deze film zich van vele andere gangsterfilms.

Ik kan nog uren doorgaan over deze film, maar ik denk dat mijn punt duidelijk is. Dit is een geweldige film en een prachtig slot voor de heren die de moderne gangsterfilms vorm hebben gegeven. Iedere scène is boeiend en de tijd (zeker het tweede deel) vliegt voorbij. Scorsese blijft me verbazen. In tegenstelling tot veel van zijn leeftijdsgenoten is hij zijn hele carrière als filmmaker, tot het einde, ontzettend constant gebleven. Dat is nog imposanter wanneer je beseft waar dit genie de lat voor zichzelf gelegd heeft.

Ik heb ontzettend genoten van dit epos. Ik heb hem pas één keer gezien, dus om hem nu al in een rijtje te zetten met de beste films die ik heb gezien in dit genre of in het algemeen is nog te vroeg. Wel kan ik zeggen dat ik vind dat The Irishman in ieder geval de beste film is die uitgebracht is sinds Nocturnal Animals in 2016.

Voor iedereen met een Netflix abonnement of iemand kent die er een heeft: Maak tijd vrij, leg je telefoon weg en ga eens goed zitten voor deze film. Geniet van het feit dat we leven in een tijd waarin we de mogelijkheid hebben nog eens te genieten van al deze geweldenaars in één film! (Dit mag voor zich spreken, maar kijk dit niet op je telefoontje of tablet. Een film van dit formaat moet op een zo groot mogelijk scherm met de hoogste kwaliteit en zo goed mogelijk geluid aanschouwd worden!)

Gemengde gevoelens bij deze film.

Na positief verrast te zijn over It Chapter One heb ik erg uitgekeken na dit tweede en laatste deel uit de serie.

27 jaar na de gebeurtenissen van het eerste deel zijn de losers allen hun eigen weg gegaan, waarbij de meesten een leven opgebouwd hebben buiten Derry. Dit veranderd wanneer Mike hen belt om te vertellen dat ze een belofte in moeten gaan lossen en terug moeten keren naar Derry om daar voor een tweede maal Pennywise te verslaan.

In een vogelvlucht krijgen we te zijn waar de personages 27 jaar later beland zijn, voordat ze allemaal naar Derry moeten komen. Voor een film die bijna 3 uur duurt vond ik het vreemd dat over dit gedeelte zo snel heen gegaan wordt. Zo had ik graag meer willen zien van de thuissituatie van bijvoorbeeld Beverly. Ook had er veel meer gedaan kunnen worden met Bill die steeds maar treurige (en volgens velen slechte) eindes schrijft aan zijn boeken in plaats van een "goed" happy end.
Maar goed, omdat dit segment allemaal zo snel gaat verwacht je dat je in een sneltreinvaart gaat belanden wanneer het verhaal zich in Derry oppakt. Als er immers voor de inleiding zo weinig tijd was zal dit wel nodig zijn geweest om de belangrijkere dingen in Derry screentime te geven.
Dit blijkt niet waar te zijn.

Na de hereniging in Derry gaat het tempo van de film drastisch naar beneden. Het hele idee van de tweede actede talismannen zoeken vond ik erg simpel en erg vaag. Hoe weet ieder persoon precies waar hij of zij moet gaan zoeken en hoe wist de groep collectief waar de talisman van Stanley zou liggen?

Wat opvalt is dat deze film bijzonder grappig is. Dat is op zich niet persé slecht, maar wordt wel apart wanneer deze horrorfilm niet spannend of eng is maar wel grappig.
Deel 1 vond ik al niet super spannend; sterker nog in mijn recensie betoogde ik dat je dit meer als coming of age verhaal moest zien met een horror-jasje eromheen. In dit deel echter, is het hele spanningselement eruit gehaald waardoor de film nu puur op het verhaal moet leunen. Blijkt dat verhaal tamelijk langdradig en uitgerekt te zijn, krijg je een veel minder eerste deel.

Over de derde acte wil ik niet te ver uitweiden. De 1990 versie had ook al een apart einde en dat vind ik hier weer. Het is niet spannend en veel achtergrond informatie over de oorsprong van Pennywise wordt vaag gehouden, maar het is op zich wel redelijk vermakelijk.


Al met al kan ik zeggen dat ik teleurgesteld in deze film ben en dat deel 1 duidelijk de betere film is.
Is dit dan meteen een slechte film? Nee, dat niet. Ik heb me niet verveeld in de bioscoop en de humor, van vooral Richie, is erg leuk en goed. Alleen als horrorfilm heeft deze film wel redelijk gefaald.
Vandaar dat ik gemengde gevoelens heb. Aan de ene kant heb ik me niet verveeld en juich ik het toe dat er ook nog andere films gemaakt worden voor het grote publiek, dat geen superhelden- of kinderfilms zijn. Aan de andere kant is de film te lang, totaal niet spannend en blijf je met een hoop vragen achter.
Misschien als ik hem over een tijdje nog eens kijk dat het anders is, maar voor nu is het wel een voldoende maar ook niet meer dan dat.

P.S. klein spoiler irritatietje: Ik weet niet of meer mensen dit hadden en of dit ook in het boek voorkomt, maar de toevoeging van Henry Bowers met zijn zombie maat uit deel 1 die nu zijn chauffeur is sloeg echt helemaal nergens op. Op geen enkel moment zorgt hij voor spanning of doet hij iets belangrijks.

En ten tweede: lag het aan mij of was iedere jumpscare in deze film hetzelfde. Close-up van een personage die voor zich uit kijkt, camera draait en je ziet wat zij zien, camera komt terug naar close-up en nu staat er iets of iemand achter het personage.