Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Bill Skarsgard doet het goed in deze nieuwste Gus van Sant. Een bijzonder gefrustreerde man, die in ieder geval meent opgelicht te zijn door een verzekeringsbedrijf (of dat echt zo is, is onduidelijk, en is ook niet de vraag), probeert wraak te nemen op de verzekeringsbazen door één van hen te ontvoeren. Het is een waargebeurd verhaal uit de jaren '70 en voelt ook wel een beetje Dog Day Afternoon achtig aan, al is het nog steeds een actueel thema - de gedachte aan Luigi Mangione kwam ook al snel op.

Het is een film die qua setting en genre me wel aanstaat, en het jaren '70 sfeertje wordt goed neergezet. Ik heb me prima vermaakt in de goeie anderhalf uur die het duurt, maar om eerlijk te zijn werd het wel steeds wat minder boeiend. Zodra ontvoerder en ontvoerde in het huis van Tony terechtkomen kabbelt het soms wat voort en ebde de spanning regelmatig een beetje weg, en er zitten leuke humorvolle elementen in maar ook die zijn incidenteel. Een redelijke film die me aardig vermaakte, maar meer ook niet wat mij betreft.

vote posted

vote posted

Na The King of Kong ook deze opgezet, met een aantal dezelfde figuren (Billy Mitchell, Walter Day en Steve Sanders), maar nu is de focus meer op de historie. Videogames en arcades in de jaren '80, de eerste toernooien en kampioenschappen, en een hoop figuren die toen schijnbaar een aardig potje konden nerden. Ik ben verder maar matig geïnteresseerd in gamen, maar het is alsnog wel redelijk vermakelijk. Maar jezus, het verschilt natuurlijk wat per persoon, maar hier zitten wel een paar typetjes tussen hoor. Allemaal zijn ze natuurlijk wel best dorky en OCD, maar figuren als Billy Mitchell en Mr. Awesome hebben echt een ego van hier tot Tokyo. En ik zat ook wel met gefronste wenkbrauwen te kijken naar Leo nogwat die nu twintig jaar later als een soort van pimp door het leven gaat, of die twee gasten die vroeger beste vrienden waren maar elkaar daarna twintig jaar niet meer gesproken hadden omdat de een de ander op een verkeerd moment verteld had dat ie een best score had overgenomen. Best oke deze documentaire, maar ik heb inmiddels mijn portie dorkerigheid wel weer gehad (en als natuurkundige ben ik best wel wat dorkerigheid gewend, inclusief van mezelf), en uiteindelijk is het ook niet een scene of onderwerp die me echt boeit.

vote posted

Ik heb me prima vermaakt met deze docu. Dat ik hier zo her en der lees dat er wel wat geensceneerd is, verbaast me niet heel erg. Vooral de twee tegenpolen Steve Wiebe, de sympathieke hardwerkende underdog, en de arrogante Billy Mitchell, komen voor het verhaal wel erg goed uit. Maar het is vermakelijk om te kijken naar dit ontzettend nerderige mini-wereldje en de mensen die zich daarin begeven. Ik vind het prachtig dat mensen zich verdiepen in de meest obscure activiteiten en ook daar evenementen, kampioenschappen en uiteindelijk communities omheen bouwen. En naast het verhaal over de strijd om de high score van Donkey Kong, gaat het hier natuurlijk minstens net zoveel om het wereldje, en de typetjes die daarin rondlopen. Zo'n Billy Mitchell, of zo'n Mr Awesome, of zo'n anonieme aanhanger die opschept over de vrouwen die naar de arcade komen voor een kampioenschap, het lijkt soms wel of je naar een Amerikaanse Jiskefet of een nieuwe aflevering van Documentary Now! aan het kijken ben. Niet een heel diep onderwerp, het voelt ietwat gescript aan, maar een leuke docu was het alsnog. Ik zal ook Chasing Ghosts binnenkort een keertje opzetten.

vote posted

vote posted

vote posted

Ik ben momenteel een paar van de beter beoordeelde documentaires aan het bekijken, waaronder deze, de nummer 3 in de documentaire toplijst alhier. Queen is natuurlijk een popcultureel fenomeen waar je niet omheen kan, maar ook een band die ik nooit heb kunnen waarderen - dat kitscherige, theatrale en gekunstelde in zowel de muziek als hun uitstraling en stage presence, het is niet aan mij besteed. Ik zie de muzikale technische kwaliteit, het showmanship van Freddie Mercury, en als ik heb ook diep respect voor Brian May, doctor in de sterrenkunde - maar alsnog laat de muziek me niet alleen koud, vaak irriteert het me zelfs. Maar met die caveat, dan zou die documentaire alsnog wel leuk kunnen zijn, toch?

Maar ook dat viel tegen. Ja, een hoop bekende nummers, een hoop interviews met de bandleden (waar bij de historische interviews bar weinig interessants uitgekraamd wordt), maar vooral een hoop nostalgisch geleuter waarbij mensen over elkaar heenvallen om maar te vertellen wat een fantastische band het was en wat een geweldige showman Mercury was. Maar interessante anekdotes of boeiend inzicht in waar Queen vandaan komt kwam maar mondjesmaat voorbij. Absoluut niet mijn ding.

vote posted

Tja, ik ben niet echt overtuigd van deze film. The Great Ecstasy of Robert Carmichael is zeer Brits, een sociaal drama over ontsporende tieners in een Engels kustplaatsje. Robert Carmichael begint als een nette jongen, maar door drugs en verkeerde vrienden gaat hij het verkeerde pad op, maar ik geloofde het allemaal niet zo. Ik vond het nogal kort door de bocht aanvoelen, met voornamelijk Robert wiens verhaallijn me niet overtuigt, en de hele film ademt ook een nogal overdreven exploitatief sfeertje. Met natuurlijk vooral de eindscene waarbij er een expliciete brute verkrachting en moord plaatsvindt, maar ook een vrij Brits dedain voor de lower class - "zie je wel, die hangjeugd zijn allemaal moordenaars en verkrachters als je ze maar even de kans geeft". Qua setting en visueel geeft het wel een naargeestig sfeertje, maar qua plot en karakters is het wat mij betreft toch wat minder.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Charmante film. In de jaren '70, te midden van de ellende van de Troubles in Belfast, is Terri Hooley de politiek en het geweld zat. Je moet wat met je leven, ook al radicaliseert en polariseert iedereen om je heen, dus Terri begint een platenzaakje in Belfast. En aangezien niemand iets in die tijd iets te maken wil hebben met lokale bandje loopt zijn muziekhobby langzaam uit de hand met het opnemen en uitbrengen van wat lokale punkhelden als Rudi en (het tegenwoordig redelijk bekende) the Undertones. Het is misschien niet een hele verrassende film, maar het underdogverhaal wordt leuk verteld en het contrast met de politieke realiteit werkt aardig, en geeft het vaak ook een bitterzoete smaak. Zoals bijvoorbeeld in vermakelijke scenes als Terri in Londen terecht komt en zijn bands door allerlei Engelse platenmaatschappij-eikels worden afgefakkeld om, tja Iers zijn. Gelukkig is er altijd nog John Peel.

Niet alleen maar hosanna natuurlijk in een verhaal als dit, met onder andere een op momenten moeizame relatie, weinig talent voor zakendoen en skinheads, maar ook dat hoort erbij. Echt een hoogvlieger is het ook niet hoor - maar ik vond het een prima film, leuk geacteerd en een interessant beeld van een tijd en plaats die mij ook best boeit.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted