Opinions

Ik was er al bang voor, maar soms moet je je gewoon even aanpassen en met een bepaalde instelling de film kijken. Zeker als je met vrienden gewoon even lekker naar de bios wil gaan voor anderhalf uur hersenloos vermaak.

Seventh Son biedt namelijk niets wat ik al niet eerder gezien heb in een fantasy-film. Het is een haastig in elkaar gezet werkje die de boekenreeks waarop ie is gebaseerd, hoogstwaarschijnlijk geen eer aandoet. En dit durf ik te beweren zonder de boeken überhaupt gelezen te hebben.

E.e.a. komt, doordat er bijvoorbeeld totaal niet wordt uitgelegd waarom de zevende zoon van de zevende zoon (plichtmatig en erg vlak gespeeld door Ben Barnes) moet doen wat hij moet doen, nadat deze gevonden is door Spook John Gregory (soort van tovenaar, gespeeld door Jeff Bridges, compleet met onnodig irritant accent). Namelijk een boze heks, totaal niet serieus gespeeld door de veel meer in haar mars hebbende actrice Julianne Moore, zien te stoppen, voordat ze allemaal boze dingetjes gaat doen.
Het verhaal wordt dus praktisch geheel aan de kant geschoven en daarvoor in de plaats krijg ik de ene na de andere futloze actie-scene voorgeschoteld, compleet met een snel en teleurstellend slotgevecht. Totaal inspiratie- en futloos dendert op deze manier de film aan me voorbij en ik maal er niet om wie er sterft of blijft leven.
Het is gewoon een haastig en rommelig gebeuren, waarin geen bezieling en verdieping in is te vinden. Is ook niet altijd per se nodig, maar het had in dit geval de film waarschijnlijk wel goed gedaan.
Blijft over een overduidelijk voor het geld gemaakte film die dan ook helaas een teleurstelling is te noemen.

Enig positieve aan deze film is de rol van Alicia Vikander (en nee, niet omdat ze toevallig ook nog eens een lekker ding is...wat ze overigens wel is ), die als charmante, jonge heks nog enigszins haar best doet om er wat van te maken.
Een actrice overigens, die behoorlijk hard aan de weg timmert; ze viel al op in A Royal Affair en binnenkort schittert ze als robot in Ex Machina.
Ook viel Jon Snow, eehhmm sorry, Kit Harington redelijk op, ondanks dat zijn rol snel afgelopen was. Misschien was het beter geweest als hij van rol met Ben Barnes gewisseld had.

Tot slot is Seventh Son wéér één van die ontelbare voorbeelden waarom een 3D-film i.m.o. niets toevoegt, behalve dat je meer moet neerleggen voor een bioscoopkaartje en wéér een 3D-bril moet kopen, omdat je deze vergeten bent en er al drie thuis hebt liggen !!

Zucht...!

"Hey...!!!"

Als er één stripboek bestaat die adequaat tot leven is gewekt tot een dijk van een film, dan is het Sin City wel. De over de top film-noir stijl is ontzettend cool gedaan in combinatie met de geweldige art direction. Voeg daarbij toe de intrigerende en prima vermakelijke verhaaltjes die door elkaar zijn gehusseld (bij de recut and extended version zijn deze verhaaltjes in volgorde geknipt en geplakt wat een logischere maar iets minder dynamische kijkervaring oplevert) en je krijgt een film die van begin tot eind geen seconde verveelt.
Er is zoveel wat je aandacht opeist en voordat je goed en wel in de gaten hebt wat er allemaal gebeurt, zit je alweer in de volgende fase van de film. En dat maakt de film een genot om naar te kijken.
En ook onlangs wist de film me wederom geen seconde te vervelen.

Sinds de film in 2005 toch zeker één van de hoogtepunten bleek te zijn op filmgebied van dat jaar en terecht een bioscoopbezoek waard was, heb ik altijd met ontiegelijk veel plezier regelmatig teruggegrepen naar dit pareltje van Robert Rodriguez en Frank Miller, die laatste de man achter Sin City.

Bij de meest recente kijkbeurt realiseerde ik me overigens hoeveel mensen er in deze film spelen, die nu helaas niet meer onder ons zijn: Michael Clarke Duncan, Powers Boothe, Brittany Murphy en Rutger Hauer spelen weliswaar vrij korte, maar geweldige rollen naast de rest van de indrukwekkende cast. Wat dat betreft toch ook wel verdrietig om te realiseren dat een aantal van deze mensen ook nog eens op relatief jonge leeftijd zijn overleden. Ze zijn in ieder geval vereeuwigd in deze film en zullen vanzelfsprekend nooit meer vergeten worden.

Het mooie verder van Sin City is eigenlijk dat het totaalplaatje zo geweldig cool in elkaar steekt. Het hele zwart-wit gegeven met hier en daar wat kleur zorgt voor een stijl die, ondanks dat deze je wel degelijk moet liggen, gewoon heel gaaf oogt. En de personages lijken ook nog eens letterlijk uit de strip weggelopen te zijn, met als ultiem voorbeeld natuurlijk die van Marv, overtuigend en bruut neergezet door Mickey Rourke die wat mij betreft de enige acteur is, die Marv had kunnen en mogen spelen. Hij ís Marv, compleet met die legendarische tronie van 'm.

Naast Marv is eigenlijk iedereen perfect voor zijn en haar rol. Of deze nu klein is of niet, iedereen komt fantastisch uit de verf. Misschien alleen Clive Owen wat minder, maar aan de andere kant mag hij wel de beste scene uit de film delen met de dode Jackie Boy (de fantastische Benicio Del Toro, ook redelijk verbouwd speciaal voor de film), als ze beiden in de auto zitten. De scene die overigens exclusief door Quentin Tarantino geregisseerd is.

Andere hoogtepunten zijn iedere scene met de mysterieuze en uiterst dodelijke Miho (jammer dat Devon Aoki haar rol niet kon spelen in het vervolg), de krankzinnige en bloederige momenten met Kevin (Elijah Wood in een rol waarmee hij doet vergeten dat hij in een zekere trilogie zat) en het absurde Muppet-personage van Roark Junior/Yellow Bastard (Nick Stahl) is geweldig, goor en absurd tegelijkertijd.
En zo kan ik er eigenlijk nog wel meer noemen, misschien wel elk moment uit de film!

Ik zou nog heel lang door kunnen gaan over deze film, maar feit is gewoon dat Sin City een topper is die niet gemist mag worden. Zelfs het vervolg, die redelijk wat kritiek te verduren heeft gekregen, vind ik er nauwelijks voor onder doen!

Sin City rules!

"Buddy, I don't mean to poke my nose in where it don't belong, but that there is a dame to kill for."


Sin City: A Dame to Kill For volgt 9 jaar na Sin City, maar als je de film kijkt, lijkt de tijd te hebben stilgestaan.

Vreemd genoeg heb ik deze moeten missen in de bios. Wat daar de exacte reden van was, kan ik me niet meer herinneren. Wat jammer is, want deze had ik eigenlijk graag willen zien op het grote doek. Gelukkig is de blu ray een aangename troost en prijkt dan ook in de kast naast de eerste film.

De film verrast natuurlijk niet meer zo als deel 1. En toch is dat niet erg, aangezien er weer genoeg te genieten valt.
De verhaallijnen spelen zich dit keer af tussen de diverse gebeurtenissen uit deel 1 en behalve wellicht wat kleine continuïteits-foutjes, is het gewoon een wederom erg vermakelijke en fijne film die ik bijna net zo kan pruimen als de eerste film.
De lompe bruutheid in combinatie met de stijlvolle manier van hoe e.e.a. gefilmd is, overtuigd wat mij betreft opnieuw. De combinatie van zwart/wit en kleuren is dit keer wat nadrukkelijker naar voren gebracht.

De meeste acteurs/actrices uit deel 1 maken wederom hun opwachting, alhoewel het karakter van Dwight nu gespeeld wordt door Josh Brolin, die dat dan ook verdienstelijk doet. Tevens is Michael Clarke Duncan vervangen door Dennis Haysbert als Manute. Devon Aoki moest vanwege haar zwangerschap de rol van Miho afstaan aan Jamie Chung.
Verder zien we Joseph Gordon Levitt zijn opwachting maken als über-coole jonge gokker die een verstoten zoon blijkt te zijn van senator Roark (Powers Boothe in één van zijn laatste rollen).
Meest opvallende verschijning is echter degene waar het het grootste deel van de film om draait (de subtitel zegt het immers al), namelijk de prachtige Eva Green als Ava Lord, oftewel de dame om een moord voor te doen! Het is wat mij betreft dan ook haar rol die de film nog even een extra zetje geeft. Want werkelijk elke scene waarin ze zit, weet ze alle aandacht naar zich toe te trekken. En haar rol als ijskoude en veraderlijke, maar bloedmooie femme fatale is dan ook op haar lijf geschreven!

Ook de verhaallijn rond Nancy wordt verder uitgewerkt en we zien haar veranderen in een verbitterde, aan alcohol verslaafde en op wraak beluste, getergde vrouw die nog een appeltje heeft te schillen met senator Roark, de pappie van Roark Junior. Haar verhaallijn zorgt voor een daverend slot van een film die mij bijna net zo weet te vermaken als het eerste deel.

Over de gehele linie niet zo goed als deel 1, maar ook deeltje 2 is voor mij een heerlijke pulpfilm die geen seconde verveelt. En onder de vertrouwde regie van Robert Rodriguez die opnieuw met Frank Miller samengewerkt heeft, is dit een movie to kill for! ³

Ik ben nooit een échte Star Wars-fan geweest en zal dat ook nooit worden. Toch heb ik een zwak voor de originele trilogie (deel 4 t/m 6) en beschouw ik deze dan ook als een sterk staaltje SF.
De prequels daarentegen zijn wanstaltig slecht, waardoor ik een haat/liefde-verhouding heb gekregen tegenover Star Wars.

Er viel dan ook niet te ontkomen aan het feit dat ik The Force Awakens moest gaan zien. En na alle reacties en goede recensies, kan ik alleen maar concluderen, dat ik precies datgene kreeg voorgeschoteld wat ik verwacht had. Namelijk een film die van begin tot eind gesierd wordt door een uitstekende productie, dito special effects, een prettig en hoog tempo en een vermakelijk, doch wel héél erg uitgekauwd en braaf verhaaltje.
Een verhaal wat me deed denken alsof ik naar een nieuwe versie van A New Hope gekeken heb. Alleen dan minder goed uitgewerkt.
Want ondanks dat ik me redelijk vermaakt heb, moet ik gewoon toegeven dat ik nergens geraakt werd. Zelfs de dood van Han Solo, deed me niets. Het kwam allemaal zo plichtmatig en afstandelijk over.
De badguy is ook al zo'n on-overtuigend stuk vreten. Vooral met z'n masker af, zien we een jonge versie van Professor Sneep rondlopen!! Indrukwekkend hoor !!
De Death Star Version 2.0 leek in eerste instantie verschrikkelijk indrukwekkend, maar wordt binnen een vloek en een zucht vernietigd.
Verder kan Rey blijkbaar alles, waar Luke Skywalker eerst voor in de leer bij Yoda moest. Maar goed, dat zal wel een reden hebben.
En verder begrijp ik niet waarom Luke het blijkbaar belangrijker vind om lichtjaren ver weg, liever op een rotspunt uitkijkt over de zee, dan om een helpende hand toe te dienen bij alle gebeurtenissen die er gaande zijn. Maar ook hier zal ik wel weer iets gemist hebben.

Concreet: een vermakelijke film en een stuk beter dan de prequels, maar het haalt in de verste verte niet de kwaliteit van de originele trilogie en voelt vooral plichtmatig en afstandelijk aan.
Niettemin leuk om gezien te hebben en derhalve een magere voldoende in de vorm van een 3.

Overigens blijf ik wel een zwak voor Chewie houden. Maar dit terzijde...

Redelijk mee vermaakt, maar het had zo veel meer kunnen zijn. En tevens had deze film gewoon, net als Deadpool eerder dit jaar, gewoon een R-rating moeten krijgen. Maar nee, een PG-13-rating zorgt ervoor dat héél véél mensen deze film nu met een gerust hart kunnen kijken. Want het geweld wordt hier wel heel braaf voorgeschoteld. Gemiste kans dus!!

Verder een nogal inspiratieloos verhaaltje. De 'goede' bad guys (en girl) kunnen nu eens voor de verandering de wereld redden in plaats van de gewoonlijke superhelden. Echter krijg je nergens het idee dat ze oprecht 'evil' zijn. Daarvoor worden ze veel te braaf neergezet. Gemiste kans dus!!

Verder héél véél aandacht voor Deadshot en Harley Quinn en de rest hangt er maar een beetje bij. Blijkbaar niet interessant genoeg of zo?? Jammer, gezien een karakter als Diablo veel meer potentie heeft (alhoewel hij op het laatst dan wel weer zijn trukendoos mag opentrekken...)

De Joker is op zich tof en had, ondanks zijn weinige screentijd, toch wel een opvallend aandeel in de film.

Blijft over een film die veel te veel de veilige kant kiest, waardoor hij nauwelijks opvalt onder de massa superheldenfilms die tegenwoordig uitgebracht wordt. Wat jammer is, gezien diverse trailers anders deed vermoeden.

Vanavond gezien op het witte doek en ..... WOW!!! Wat een fantastische en prachtige horrorfilm is Suspiria.

Na een maand geleden de remake gezien te hebben, werd het tijd voor het origineel. En wát een kijk-ervaring heeft dit opgeleverd zeg! Eigenlijk zat ik er meteen al vanaf het begin helemaal in en werd ik meegezogen met het verhaal. En de film heeft me geen moment losgelaten.

Na dit meesterwerk eindelijk voor het eerst gezien te hebben, kan ik alleen maar concluderen dat de remake in geen velden of wegen in de buurt komt van deze film. Deze vond ik al slecht, maar na het zien van deze verademing van een film, is ie in mijn beleving nog slechter geworden.

De kracht en de mystiek van het origineel, blijven behouden en het verhaal blijft zich ook tot de kern toe focussen. Geen geneuzel en geen uitwaaierende subplotten die er niets toe doen. Helemaal niet zelfs.

Suspiria is een feest voor oog én oor. Want de luide maar onweerstaanbare soundtrack is waarlijk één van de hoofdrolspelers in deze film en wordt effectief gebruikt daar waar het nodig is. Het hoofthema zal de komende weken nog aangenaam lang in mijn hoofd nagalmen.

Werkelijk alles klopt verder aan deze film en maken Suspiria tot een onweerstaanbare en waanzinnige maar bovenal sfeervolle horrorfilm die wat mij betreft ver boven vele films in hetzelfde genre uitsteekt.

Het maakt niet uit dat het al te merken is dat deze film wat ouder is. Het zorgt er alleen maar voor dat het de sfeer versterkt. En dan nemen we de effecten en de wellicht wat aparte acteerprestaties gewoon op de koop toe. Overigens vond ik de acteerprestaties lang niet zo matig als velen vinden. Het past er op één of andere manier een beetje bij. Het versterkt het totaalplaatje.

Suspiria is verplichte horrorkost voor iedere filmliefhebber die het genre maar ook films in het algemeen op waarde weten te schatten. Een klassieker van grote klasse!!