Opinions

Na een dag te hebben laten bezinken, kan ik nu alleen maar concluderen dat deze origin-story van Joker er eentje is die nog lang zal bijblijven.
Dit heeft natuurlijk voor een heel groot deel te maken met de fantastische acteerprestatie die meneer Phoenix neerzet. Want naast dat hij het echt geweldig doet, is hij ook gewoon geknipt voor deze rol. Hij heeft er gewoon de juiste kop voor. Naast het feit dat hij zich er fysiek en mentaal ook nog eens als een bezetene op voor heeft bereid.

Wat verder opvalt is de groezelige en druilerige sfeer die van de film afdruipt. Wat voor het grootste deel te maken heeft met de setting en het tijdsbeeld waarin de film zich afspeelt, namelijk de jaren '70/'80.
En het is in een periode waarin het economisch niet goed voor de wind gaat, waar we ons hoofdpersonage, Arthur Fleck, ergens in één van de armere wijken van Gotham City waar hij samen met zijn moeder in een armetierig appartementje woont, terugvinden.
Naast de wat uitzichtloze situatie waarin hij zich bevindt, gaat het geestelijk ook niet goed met hem, gezien hij aan een zenuwkwaal lijdt, die er toe leidt dat hij zonder dat hij er wat aan kan doen, last krijgt van dwangmatige lach-aanvallen. Aanvallen die hem in meerdere gevallen, in problemen brengen.
Daarnaast is hij nu ook niet bepaald populair op zijn werk, wat hem meer en meer neigt te motiveren om zich op te werken tot stand-up-comedian. Iets waar hij al veel langer over droomt, mede dankzij het trouw kijken van het programma van de populaire Stand-Up-Comedian en Showbizz-man Murray Franklin (mooi gespeeld door Robert De Niro), waar hij een zwak voor heeft.
Helaas lijkt alles tegen hem te werken, totdat hij contact krijgt met zijn buurvrouw Sophie, die hem schijnt op te beuren en weet verder te helpen op momenten dat hij dat nodig heeft.
Uiteindelijk zorgen allerlei vervelende, geweldadige en andere nare situaties ervoor, dat Arthur zijn labiele toestand niet verder meer onder controle kan houden op een manier die voor hemzelf en zijn omgeving het beste werkt. Sterker nog, hij neemt noodgedwongen afscheid van zijn medicijnen en verandert langzamerhand, mede dankzij zijn omgeving, in het karakter die iedereen kent.

Zijn transformatie van zonderlinge kwibus naar Joker is er één die fascinerend is. Vanaf de eerste minuut wordt je namelijk in Arthur's wereld gezogen en laat je niet los, wat inhoudt dat je niet anders kan doen, dan met hem meeleven en een bepaalde vorm van symphatie voor hem voelen. En daar wringt de schoen, want op het moment dat de film omslaat in een geweldadig, maatschappijkritisch drama, is het in wezen lastig om nog mee te gaan met Arthur, maar je doet het toch.
En dat laatste zorgt ervoor dat de film blijkbaar als omstreden beschouwt wordt. Het zou namelijk aanzetten tot geweld. En met dat laatste ben ik het pertinent niet eens. Want....uiteindelijk is het gewoon een film. Eentje waarin de badguy voor de verandering eens de hoofdrol heeft. En laat dat nou net eens de meerwaarde zijn van deze film. Want is per definitie iedere badguy uit het Batman-universum in wezen niet vele malen interessanter dan de toch wel wat saaie moraalridder Bruce Wayne, wiens vader overigens in deze film wordt neergezet als een nou niet bepaald symphatieke man?
Je leeft mee met Arthur en begrijpt zijn beweegredenen, gezien zijn verleden. Je hebt medelijden met hem, omdat hij aan een vervelende aandoening lijdt en tevens durf je zijn daden stiekem goed te keuren. Maar tegelijkertijd weet je dat er een monster in hem schuilt, wat ervoor zorgt dat je aan het eind van de film een 50/50 verhouding met hem hebt. Ja, hij is een monster, een schurk. Maar je weet waarom. En dat maakt het beetje symphatie wat je voor hem kweekt dus blijkbaar gevoelig? Iets wat een reden zou kunnen zijn tot aanzetten tot geweld?? We hebben het hier over een film mensen!! Anno 2019 zijn we wel wat gewend ondertussen toch? En dan een speciaal bericht op NU.nl over dat Gordon wegliep omdat hij er niet langer naar kon kijken? Wat een geneuzel!!

Los van deze blijkbaar lastige en gevoelige snaar die deze film blijkbaar weet te raken, weet hij juist ook te vermaken. En dat is wat deze film dan ook doet. Vermaken, maar wel op een manier die weer eens verfrissend werkt in een wereld waarin we al genoeg worden bestookt met superhelden-films die niet altijd even goed zijn. En dat is wat ik over deze film wil zeggen: Joker is verfrissend, in meerdere opzichten.
Qua verloop worden er echt geen nieuwe paden betreden en je hoeft niet per se goed op te letten om te weten waar het uiteindelijk naar toe gaat. De zg. onverwachte wendingen zie je ook al van mijlenver aankomen, met als beste voorbeeld natuurlijk zijn dubieuze relatie met Sophie. Vanaf het moment dat ze toch wel heel onverwacht en redelijk reageert op het feit dat ze hem heeft betrapt dat hij haar had gevolgd, weet je dat e.e.a. zich in zijn hoofd afspeelt.
Ook het geweld is niet iets wat we al niet eerder hebben gezien. Ook de latere massa-hysterie die veroorzaakt wordt en waar Joker natuurlijk de vruchten van plukt, zie je aankomen.
Dus nergens is de film an sich verrassend, maar wel ontzettend meeslepend en vermakelijk. En dat is Joker gewoon: meeslepend, vermakelijk en bovenal gewoon een erg goede film! Zeker één van de betere van dit jaar zelfs.

Voor nu dan ook een 4, maar bij herziening zou deze nog wel eens kunnen stijgen naar een 4,5.