Opinions

Persoonlijk vind ik dit de beste Takeshi Kitano-film die er is. De combinatie van weelderige schoonheid, onverwachte geweldsuitbarstingen en serene ingetogenheid, is nog nooit zo mooi verweven als in deze schitterende film.

Takeshi Kitano speelt de zeer introverte Nishi, wiens vrouw ernstig ziek is. Omdat ze niet meer behandeld kan worden, adviseert de dokter om met haar een vakantietrip te maken. Iets wat ze beiden nodig hebben. Zeker na de dood van hun dochter, zijn ze uit elkaar gegroeid en stelt hun relatie nog maar weinig voor.
De manier hoe Nishi, dankzij deze trip, weer dichter tot zijn vrouw komt, is tegelijkertijd wonderschoon en hartverscheurend om te zien. Zeker als je weet, dat zijn vrouw niet zo lang meer te leven heeft.
De vele, vaak grappige situaties die ze meemaken, komen, mede door hun achtergrond, heel schattig en bijzonder over. Deze situaties geven ze energie, misschien wel hoop, in een tijd dat het er voor beiden niet al te rooskleurig uitziet.
Nishi heeft namelijk schulden bij de yakuza, die hij heeft opgelopen, om niet alleen de kosten voor de verzorging van zijn vrouw te dekken, maar ook om zijn collega, die na een schietincident verlamd is geraakt, te helpen. Tevens helpt hij zo nu en dan de weduwe van een andere collega financieel uit de brand, een collega die nota bene door dezelfde schutter die zijn collega Horibe in een rolstoel geholpen heeft, doodgeschoten is, tijdens een hinderlaag. Nishi voelt zich door deze gebeurtenissen schuldig en voelt zich verantwoordelijk voor wat er gebeurd is met de dierbaren om zich heen. Het heeft wel als gevolg, dat hij zelf diep in de nesten beland. Hij schijnt er echter niet mee te zitten, gezien hij op een ingenieuze manier, verkleed als politieagent, een bank overvalt, om met dit geld op reis te kunnen met zijn vrouw.
E.e.a. zorgt voor een climax, die onvermijdelijk is.

Hana-bi is niet bepaald een vlotte en gemakkelijke film. Toch zorgt de droogkomische, en bij vlagen zelfs sullige humor voor een heel bijzonder contrast binnen de ellende die de vele personages moeten ondergaan. Het geeft de film een lichtvoetig tintje. Alsof er een sprankje van licht en franje te ontwaren valt binnen de sombere stemming die de film voor een groot gedeelte kenmerkt.
Zo zijn de scenes met Horibe in eerste instantie behoorlijk melancholisch en depressief. Maar zodra hij besluit om te gaan schilderen op advies van zijn collega's nadat hij een schilders-set cadeau heeft gekregen, levert dit een keerpunt op in zijn leven. Hij ontdekt een artistieke gave bij zichzelf waarvan hij nooit had verwacht dat hij deze had. Dit besef levert een prachtige scene op waarin diverse schilderijen van Takeshi Kitano te zien zijn. Overigens is al het schilderswerk wat in de film te zien is, door Kitano gemaakt. Het speelt een voorname rol in de film.

De muzikale score van Joe Hisaishi mag ook zeker niet onvermeld blijven. Hisaishi's werk kende ik al van de vele Hayao Miyazaki-films. Maar zijn beste werk zou hij misschien toch wel maken voor de vele films van Takeshi Kitano. Hana-Bi is daarop geen uitzondering.

Hana-Bi is na al die jaren nog steeds fantastisch. Een meesterwerk van uitzonderlijke klasse. Kitano op zijn allerbest!

Geweldig!!!! Eén wilde achtbaanrit gezien vanuit een first person-perspectief. En het werkt!!
De actie is weergaloos en praktisch non-stop en wat heb ik gelachen om de compleet geflipte rol(len) van Sharlto Copley. Wat een geweldig acteur is dat toch!
Ultra-geweldadig op een strip-achtige manier, lekker bloederig en goor en het feit dat het grootste gedeelte zich in Moskou afspeelt, maakt het zo mogelijk nog grappiger gezien er continue wel een geflipte Rus op de loer ligt die het op Henry gemunt heeft.
Persoonlijk had ik totaal geen problemen met het schokkerige beeld (alles is te zien en te volgen) en als het er al is, werkt het niet storend, maar juist effectief. In die zin dat de waanzin en chaos er alleen maar door versterkt wordt. Wat past bij een film als deze...

Voor mij één van de meest verrassende actiefilms van de laatste jaren. Super!!!