Opinions

Keiharde, realistisch gebrachte film (vanwege het camerawerk) die een kijkje biedt door de ogen van een aantal journalisten, tijdens de oorlog in Darfur, Soedan.

Eén van de betere films van Uwe Boll, die met deze film de boodschap flink door m'n strot wist te duwen. Tja, soms is het nodig om het zinloze geweld op de meest wrede manier in beeld te brengen. Immers is het ook zo gebeurd.

De film neemt de tijd om op te bouwen, personages worden goed geïntroduceerd en door middel van de verhalen die de dorpsbewoners te vertellen hebben, krijg je een band met ze, die louter bestaat uit begrip en medelijden voor de verschrikkelijke situatie waarin ze zich bevinden.
Des te harder komt natuurlijk dan de tweede helft aan, waarin er niet wordt teruggeschrikt om een aantal schokkende scenes te tonen.
De wanhopige reddingsactie van de Nigeriaanse kapitein en twee journalisten loopt uiteindelijk ook uit op een gruwelijk drama, alhoewel er toch nog een baby wordt gered.

Darfur is, ondanks het gruwelijke geweld, een film die je gezien moet hebben. Het doet je beseffen hoe achterlijk het in deze wereld gesteld is en dat niets vreemder en wreder is dan de werkelijkheid.

Tevens ook nog een pluim voor de acteerprestaties en dan met name voor David O'Hara en de meeslepende, aangrijpende soundtrack van vaste Boll-componiste Jessica de Rooij.

Aanrader!!

Bah!! Wat een ellende deze film. Een slordig en gehaast in elkaar gezet werkje die de verhalen waarop het gebaseerd is, totaal geen eer aan doet.

Her en der zijn wat elementen uit de boeken gehaald, die vervolgens in een anderhalf uur durend filmpje gekwakt zijn. Voeg daarbij een platvloers verhaaltje waarin een toren centraal staat en je hebt een inspiratieloos fantasy-werkje. Een film die zelfs degenen die de boeken niet kennen, niet zou moeten imponeren. Er is namelijk al zoveel beters uitgebracht op dit gebied.

Matig tot slechte acteerprestaties van de gehele cast en ja, ook van Elba en McConaughey (doorgaans goed) die blijkbaar ook niet weten wat ze met het matige script aanmoeten.

Als Stephen King dit goed vind of hier zijn goedkeuring aan heeft gegeven, dan is hij blijkbaar weer een aantal miljoen dollar rijker geworden, door zijn "enthousiaste mening en reactie" in een promotiefilmpje te verkondigen.

Het is ook gewoon zo zonde. Er is zulk gaaf bronmateriaal om zoveel meer te doen met het universum van The Dark Tower. Oprecht compleet debiel dat hier groen licht voor gegeven is. Mensen die de boeken kennen voelen zich bedrogen met deze troep en degenen die deze niet kennen zullen niet veel kaas kunnen maken van deze film.

Gauw vergeten!!

Absurd laag gemiddelde eigenlijk voor een film die toentertijd tijdens een horror-marathon in de bios een behoorlijke indruk op me heeft achtergelaten.
Het uitgangspunt is natuurlijk volstrekt onzinnig; ik bedoel, een tandarts zou zijn gedrag op een professionele manier moeten intomen en privé en werk gescheiden moeten houden. En dat is dus precies wat hier niet gebeurt! En gelukkig maar, anders had het een knap saai filmpje opgeleverd !

Corbin Bernsen doet het goed als geschifte tandarts en het is geweldig om te zien hoe hij in zijn rol opgaat.
De opbouw is best sterk en als dan eenmaal de remmen los gaan, dan gaan die ook goed los. En dit levert de ene na de andere, gruwelijke en op sommige momenten zelfs sadistische scene op (de scene waarin hij zich botviert en het gebit van zijn vrouw aan een 'grondig onderzoek' onderwerpt is vrij bruut).

Niet alleen slaagt deze film erin, om je oprecht angst voor de tandarts te bezorgen, maar het is ook gewoon een ontzettend vermakelijke horror-film die je nog lang zal bijblijven als je 'm eenmaal gezien hebt. En alleen daarom al een absolute aanrader!!

"Truth....or tooth?"

Driver: "If I drive for you, you give me a time and a place. I give you a five-minute window, anything happens in that five minutes and I'm yours no matter what. I don't sit in while you're running it down; I don't carry a gun... I drive."

Het is dat ik The Neon Demon gewoon helemaal geniaal vind, maar sinds zijn meesterlijke serie Too Old to Die Young heeft ook regisseur Nicolas Winding Refn het voor elkaar gekregen, om tot de absolute top door te dringen v.w.b. mijn favoriete regisseurs.
Dit komt simpelweg door het feit, dat álle elementen waar ik oprecht van houd in film, tot een perfecte combinatie samenkomen, in zijn manier van films maken; de geweldige en tegelijkertijd toch eigenzinnige manier van filmen gezamenlijk met het gebruik maken van een unieke combinatie van kleur, sfeer, muziek en beelden.
En centraal binnen deze combinatie wordt de focus gelegd op ijzersterke personages die de wereld van Refn's films bevolken en weten allemaal de aandacht naar zich toe te trekken. Vaak in rollen die op het eerste gezicht minimaal neergezet lijken. Zo ook dus in het voor Refn zeer commerciëel succesvolle en met prijzen overladen meesterwerk Drive.

Zo is het personage van Driver, ultra-cool en indringend gespeeld door Ryan Gosling, het perfecte voorbeeld van de zwijgzame anti-held. Wat dat betreft, als je in de horoscoop gelooft, voldoet hij aan alle kenmerken van een Schorpioen: hij is geheimzinnig, op zichzelf, intuïtief, maar kan ook wraakzuchtig zijn. Tevens gaat hij, als het erop aan komt, niets uit de weg om zijn doel te bereiken. Naast dat weet hij met minimale middelen de maximale aandacht naar zich toe te trekken, compleet met dat geweldige jasje met, jawel, de schorpioen aan de rugzijde en om het af te maken een tandenstoker in zijn mond.

Zonder dat je er erg in hebt, weet Drive je volledig op te slokken in zijn wereld en voordat je het door hebt, is het meeslepende verhaal, die in de basis vrij eenvoudig is, voorbij en is de film alweer afgelopen. De film slokt je op, op een manier zoals alleen Refn dat kan: het geheel werkt hypnotiserend en de film is ongelooflijk gaaf en meeslepend.

Daarnaast heeft Refn nog een specifieke gave die ontzettend opvalt in de film, namelijk eentje die onweerstaanbaar werkt. En pas bij meerdere kijkbeurten steeds meer gaat doordringen. Door de uiterst levendige en bij vlagen wat ongewone, maar tegelijkertijd dynamische manier van filmen, ervaar je het namelijk, alsof je er zelf bij bent. Dit komt vooral tot uiting in drie van de meest opvallende momenten van de film, die zich ironisch genoeg in de auto afspelen. De eerste keer namelijk tijdens de spannende en intrigerende opening, waar je meegaat met Gosling's personage Driver op een vlucht in de auto dwars door Los Angeles. De tweede keer tijdens een weliswaar wat korte, maar spectaculaire achtervolging waarbij je als het ware bij Driver en het karakter van Blanche (een korte, maar opvallende rol van de mooie Christina Hendricks) zélf in de auto zit. Je ervaart en voelt vooral in deze scene als het ware de adrenaline die er mee gepaard gaat.
De derde keer is wanneer Driver zich opmaakt om wraak te nemen op Nino (de altijd goede Ron Perlman in een heerlijke rol als badguy) en hem rechtstreeks met auto en al van de duin aframt.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat te denken van de momenten waarop het geluid helemaal stil lijkt te vallen, gevoelsmatig wel minuten lang. Vooral voelbaar, zeg maar zelfs bijna tastbaar, tijdens de roof-overval op de pandjes-shop, waarbij je weet dat er wat gaat gebeuren, maar je weet nooit op welk moment. Of het moment in de lift, waarbij Driver weet, dat de man naast hem een aanslag op zijn leven en dat van Irene (de buurvrouw, innig charmant gespeeld door Carey Mulligan) wil plegen. Het zijn momenten die je gewoon bij blijven.

Naast Refn’s eigen geweldige stijl, zie je aan alles dat hij zwaar beïnvloedt is door regisseurs als Michael Mann en William Friedkin. Niet alleen hebben beide regisseurs gelijkaardige films gemaakt (denk aan Mann’s Thief en Heat en aan Friedkin’s The French Connection en To Live and Die in LA), maar de sfeer lijkt ook wel erg op die films. Mede te danken aan de geweldige muziek van onderhand vaste componist Cliff Martinez. Ook de overige electropop-gedomineerde nummers passen werkelijk als een handschoen in de film en geeft de film een ongekend 80’s-sfeertje (de mede door Michael Mann tot stand gekomen TV-serie Miami Vice komt ook als inspiratiebron naar voren). Dit is ook terug te vinden in de openings- en slotcredits (volledig in het roze).

Waar tot slot deze Refn-film ook aan voldoet, is natuurlijk het trage verloop van de film (maar daar wen je echt zó snel aan). In contrast staan hiermee natuurlijk de geweldsuitbarstingen centraal en vooral in de tweede helft komen die steeds nadrukkelijker naar voren. Al eerder genoemd tijdens de stille momenten is het voelbaar, dat er daarna een vaak korte golf van geweld om de hoek staat te gluren.
En die momenten liegen er niet om. Vooral de scene in het motel, waar Blanche op weinig subtiele wijze door haar hoofd wordt geschoten en de scene in de lift waar een hoofd net zo kwetsbaar blijkt te zijn als een tomaat die je met je schoen kapot trapt, zijn momenten die lang bijblijven.

Eigenlijk is Drive één grote stijl-oefening. Wellicht ‘style over substance’, maar dat zij Refn vergeven. Hij doet het namelijk zó goed, dat je vergeet, dat je eigenlijk oppervlakkig gezien, naar een film kijkt met een behoorlijk eenvoudig, zelfs wat uitgekauwd verhaal.

Het zit gewoon zo verdomd goed in elkaar, er wordt zo geweldig goed geacteerd door iedereen (naast de al genoemde acteurs en actrices, noem ik ook nog even Bryan Cranston, Jason Isaacs en Albert Brooks, die ook geweldig bezig zijn) De muziek is zo fantastisch en vormt ook echt een onderdeel van de film, dat het als geheel gewoon op alle fronten fenomenaal is.

Drive is niet zo maar even een film die je opzet, maar hij is toch toegankelijker dan je denkt. Je moet alleen even bekend zijn met de regels van Refn, voordat je zijn wereld van schoonheid versus geweld induikt. Wat overblijft is een stijlvol meesterwerk, die ik dan ook de maximale score toeken. En alhoewel Refn zich uiteindelijk zelfs zou overtreffen met zijn meesterwerken The Neon Demon en zijn serie Too Old to Die Young, kan ik niet anders dan ook Drive maximaal de hemel in prijzen.