Opinions

De titel is geniaal, de film zelf is niet meer dan een aardig product van de Hollandse polderschool.

André Benjamin als strakke Hendrix in een rammelend en bleek samenraapsel van momenten uit de beginperiode van 's-werelds beste gitarist ooit.

Een warme fabel op een zwarte bladzijde, zonder poespas in beeld gebracht.

Héél veel unheimische schizofrenie. Een gemiddelde serie zou er een jaar voor nodig hebben om de complexiteit van de drie verschillende verhalen te ontwarren. Deze film comprimeert dat in twee uur en dat is knap.

Het rommelige realisme doet denken aan een uitgesmeerde aflevering van Hillstreet Blues. En daar is eigenlijk niks mis mee.

Een bizar portret van de armoedige rijkaard John Du Pont, een man met Norman Bates-issues, en zijn worstelobsessie (latente homo-erotiek?).

Van deze roadmovie had ik een knotsgekke helletocht verwacht. Helaas kwam het nergens van de grond.

Een film die maar niet los wil komen van de sfeer. Deze mooimakerij gaat ten koste van de consistentie en verbeeldt mijns inziens te weinig Turner's spagaat tussen het oude en het moderne. Het genie had een toegankelijker portret verdiend.

Normaalgesproken dreig ik halverwege dit soort draakjes in mijn eigen braaksel te stikken. Op een lichte oprisping tegen het einde van de film na hield ik het dit keer droog.

Twin Peaks zónder avantgarde-ruis. Waanzinnige cast (Gyllenhaal = Al Pacino-light) zet een film neer die niet alleen de volle 150 minuten trilt maar ook nog even flink na siddert.

Briljant acteur speelt briljante oppernerd in een aangrijpende biopic.

Een beklijvend geval van duistere krochten vol diepzinnigheid.

Sympathiek zomerfilm met, wat mij betreft, een hoofdrol voor de bloedmooie Buick.

Drum 'n' drill.

Deze magnifieke 'horrorfilm' bewijst het, ook muziek is oorlog.