Opinions

Wederom indrukwekkend! Before midnight moet niet onderdoen voor de voorgangers, en zet de kroon op de trilogie. Hoe vurig en puur de liefde tussen Jesse en Céline ook is, ze vallen - net als ieder van ons - ten prooi aan de roofdieren in het bos der langdurige relaties. Kinderen uit een vorige relatie die ervoor zorgen dat je het verleden niet helemaal kan afsluiten, de kleine kantjes waaraan we ons ergeren, de stress van het gezinsleven, de sleur die ermee gepaard gaat, onzekerheid over het ouder worden, man-vrouw verwijten en last but not least: het onvermijdelijke slippertje.

Before Midnight raakt het allemaal aan, in een 110 minuten durend praatspektakel, waar anders dan in de vorige films, een venijnig staartje aan zit. Céline mag dan nog iets te snel op haar tenen getrapt zijn, en wat zeurderig overkomen, het moment waarop ze plots beseft dat haar relatie met Jesse niet meer is wat het was, en zwaar onder druk komt te staan, is de vonk die de ganse film in gang zet. Knetterend tot op het einde, well done, Mr Linklater!

Ohja, een vierde deel zou niet misstaan. Met Céline en Jesse als ouders van tieners die de geneugten van de liefde beginnen te ontdekken. Bring it on!

Ik deel de striemende kritiek, zoals o.a. bovenstaande, niet. Coherence is een micro-budget film, op vier dagen ingeblikt in de straat en woning van de regisseur, met een cast die voornamelijk uit zijn kennisenkring komt. Of het wetenschappelijk allemaal 100% klopt weet ik niet (maar wie wel?), het uitgangspunt en de uitwerking ervan hield me in elk geval anderhalf uur geboeid. De cinematografie waar iedereen hier schijnt over te struikelen ruikt naar found footage, en draagt bij aan de groeiende chaos en verwarring.

Coherence doet heel veel met bijna niets, heeft desondanks enkele tekortkomingen (dat gedoe met het boek bijvoorbeeld was nogal vergezocht "hebben we een boek over wetenschap") , maar is zeker geen ongeloofelijke nonsens.

Mooi om zien hoe veel dingen tien jaar later in het door iedereen geadoreerde Amélie terugkomen. De warme en mooie cinematografie - bij wijlen haast sprookjesachtig - en de orchestratie van toevalligheidjes tijdens de zelfmoordpogingen. Absurditeit in deze vorm is niet helemaal mijn ding, maar dat maakt het nog geen slechte film, integendeel.

Ik vond dit een onderhoudende en symphatieke karakterschets van de ietwat gekke en stuntelige misfit Frances. Ze voelt dat, samen haar langzaam wegglippende jeugdigheid, ook het ideaalbeeld van het leven dat ze voor ogen had met de dag meer en meer verfrommeld geraakt. Terwijl haar beste vriendin er wel in slaagt om - eveneens met de nodige ontnuchtering en het opzij schuiven van idealen - de sprong naar volwassenheid te maken, raakt Frances op de dool. Worstelend met allerhande problemen, waar anderen helemaal niet mee geconfronteerd schijnen te worden, moet ze haar weg vinden in het "echte" leven.

Ik begrijp de kritieken hierboven wel. Als het je ding niet is, dan kijk je anderhalf uur naar geleuter in zwart wit (wat voor mij ook niet meteen toegevoegde waarde had). Greta Gerwig is wel een steengoede actrice.

Niet helemaal mijn ding, James Bond, maar Goldfinger vond ik amusant, verveelt nooit, en huisvest een aangename sfeer. Ik weet niet hoe men op het idee gekomen is van een zwijgzame en hoedengooiende assistent-schurk die Oddjob noemt, maar het is geniaal. De laser heeft wat mij betreft de tijd niet overleefd, en de knokpartij in de kluis kwam heel gekunsteld over, maar laat dat - samen met het dwaze plot - de pret niet bederven.

Erg wisselende reacties op deze film. Niet te serieus te nemen, het is en blijft in de eerste plaats een sympathieke maar eveneens wat naieve comedy, waar een knettergekke Moises Arias (Biaggo) de conversaties kruidt met hilarische onzin. Nick Offerman is als übercynische vader de oorzaak van het ganse avontuur. Vermakelijk!

Uitgebluste koppels zijn per definitie wat saai en suf. Die vervreemding, en het al dan niet terugvinden van elkaar is waar het allemaal om draait, met in dit geval een erg originele invalshoek: de aanwezigheid van elkaars perfecte alter-ego. Als ik het goed heb, dan leunt deze film ook wel wat richting mumblecore (?), wat zelden erg opwindend en avontuurlijk is. Dus ja, zoiets allemaal wat minder uw ding is, dan krijg je al snel een mission failed gevoel.

Zelf vond ik het eerder fairly well done, al ging het even mis toen men de fysieke aanwezigheid van E2 en S2 ging verklaren. Dat had wat mij betreft niet gemoeten.

Ik weet niet of het hier al eerder stond, maar wie Prisoners goed vindt moet zeker ook eens Gone Baby Gone, checken, het regiedebuut van Ben Affleck. Laat je niet tegenhouden door Ben Affleck, hij is als regisseur stukken uitstaanbaarder dan als acteur. Ook Mystic River is indezelfde mysterieuze en grjis-neerslachtige sfeer ondergedompeld.

Prisoners zelf is een meesterwerk of bijna-meesterwerk, ik ben er nog niet helemaal uit. Het is vreemd dat Loki zoveel vrijheid krijgt, en als lone ranger een major case onderzoekt. Ook de copycat vond ik wat overbodig. En zo zijn er nog wel enkele (weinig) storende elementen in het plot. Maar verder speelt Gyllenhaal hier misschien wel de rol van zijn leven, en is de regie (Denis Villeneuve) van absolute wereldklasse. Een van de betere films van het jaar, dat sowieso!

Zeker en vast geen hoogvlieger, met niet zo heel interessante personages, sommige zelfs behorlijk cartoonesk (bvb Tilde) en een iets te doorzichtig plot. Het langzaam ontaardende huwelijksfeest was wel goed gedaan, maar redt de film niet. Jammer, want de vorige Bier films kon ik best wel appreciëren.

Makkelijker verteerbaar dan Blue in elk geval, welke cinematografisch veel aanweziger was. Weet niet welke de betere film is. Bialy anders...

Gitzwarte humor met momenten: Karol die op een Poolse vuilnisbelt in elkaar geslagen wordt en blij terug opstaat met de gedachte: "ik ben thuis". Da's mooi.

Ook interessant om weten is dat de laatste scene pas gedraaid werd nadat de film eigenlijk al gemonteerd was. Kieslowski vond dat hij nog iets ontbrak, het einde iets te open was.

http://www.youtube.com/watc...