Opinions

Pff keek hier zo naar uit..

Film maakt de fout alles te willen uitleggen + teveel in een film te willen stoppen.

Het werd hier daardoor voor mij nogal een beetje een warboel die van de hak op de tak sprong, ook kon ik maar met moeite mijn hoofd erbij houden, wat genoeg zegt over het verhaal. Bovendien verloor het een groot deel van het mysterieuze van deel 1. Ook daar verklaren ze in de laatste drie kwartier wel het een en ander, maar ze laten wel genoeg ruimte voor je eigen fantasie..

2.5.. Hoger kom ik helaas niet.

Wat een schitterende film levert Scorsese hier af! Toevallig heb ik onlangs Goodfellas opnieuw gekeken en ik moet zeggen dat die film me een stuk minder beviel. Dat heeft niet zo zeer iets te maken met de kwaliteit an sich maar des te meer met de manier waarop beide films gepresteerd worden. Goodfellas is flitsend en snel, staat bol van de extreme figuren met dik aangezette accenten en dit alles word ondersteunt door hippe muziek en (dat mag gezegd worden) indrukwekkende cameratechnieken.

Niets van dit alles in The Irishman, tuurlijk bevat de film ook een aantal flamboyante personages maar over het geheel genomen is het hier allemaal veel soberder van aard. Dat de film opent met een tracking shot in een bejaardentehuis in plaats van in een hippe club is wat dat betreft tekenend en zet gelijk de toon. De soundtrack is ook veel minder aanwezig en toepasselijk bij de film veel meer naar de achtergrond verdreven. Het is eigenlijk ook niet eerlijk om de twee films te vergelijken ondanks dat je hier vanwege de overeenkomsten in cast en regie natuurlijk niet aan ontkomt. Als films op zich hebben ze namelijk buiten dat het beiden films in het gangstergenre zijn weinig met elkaar van doen. Qua opbouw van het verhaal zijn er ook nog wel wat gelijkenissen te vinden maar in stijl en toon zijn de verschillen erg groot, en juist op die punten ligt de aanpak van The Irishman me veel beter.

De speelduur van 3,5 uur zal misschien wat mensen afschrikken en ongetwijfeld zullen er mensen zijn die zich tijdens het kijken stierlijk aan het vervelen zijn. Ja de film is lang en het verloop rustig, maar voor mij persoonlijk zat er geen scène tussen waarbij ik niet gebiologeerd naar het scherm heb zitten kijken. Het is werkelijk waar smullen om al deze grootheden nog één keer samen aan het werk te zien. Want laten we wel wezen, de kans is groot dat dit voor het laatst is.

En Scorsese weet dat dat maar al te goed, de film is doordrenkt met emotionele reflectie. Het laatste uur is misschien wel het meest emotionele werk wat hij in zijn carrière heeft afgeleverd en de impact die het op mij maakte had denk ik zonder de lange speelduur niet kunnen worden bereikt. Scorsese geeft de film en zijn karakters de tijd om te ademen. Je volgt ze door een groot deel van hun leven en ondanks dat het in feite allemaal meedogenloze criminelen zijn ontkom je er niet aan dat je toch een sterke vorm van empathie voor ze ontwikkelt. Je hebt echt het gevoel deze hele reis samen met De Niro zijn karakter, Frank Sheeran, en iedereen wie zijn pad kruist te hebben beleefd.

Dat deze film niet voor iedereen is moge duidelijk zijn maar voor mij werkte het allemaal, van begin tot eind. Ik kan dan ook niet wachten om ‘m volgende week thuis via Netflix nog een keer te bekijken, al ben ik blij dat ik daarop niet gewacht heb, want dat laatste shot, in al zijn eenvoud en tragiek, is het mooiste wat ik dit jaar in de bioscoop heb gezien.

Jammer jammer jammer,
maar eigenlijk ook m'n eigen schuld; de trailer deed m'n verwachtingen te hoog oplopen. Waarin die een donkerder iron man voorspellen, is de film naar mijn idee juist lichter. De mix tussen actie en humor waar de serie bekend om staat, slaat hier veel te ver door naar de humoristische kant. Er zaten zeker weer leuke momenten in, maar de vorige delen doseerde die beter. Plus 'de grote onthulling' van de film sloeg voor mij de plank volledig mis. Ben kingsley speelde een prima villain, die me een beetje deed denken aan de joker. Onberekenbaar en geen vat op te krijgen. Toen naar buiten kwam dat het een gewoon een acteur was, en dus eigenlijk guy pearce de main badguy was, verdween voor mij alle spanning. (alsof dit nog niet genoeg was kwamen er ook nog poep grappen aan te pas). Ik zag kilian echt alleen als henchman, en vondt hem totaal niet geloofwaardig (lees: bedreigend) als main villain. Vooral door deze teleurstelling kon ik daarna niet meer lekker in de film komen.

Maar goed, de film heeft ook positieve kanten. De actiescenes zaten goed in elkaar, en vond de scenes met het jongetje ook erg leuk. Een van de beste grappen kwam in mijn ogen van hem. die over de loterij en z'n vader.

Al met al was dit toch een aardige film. Had er alleen veel meer van verwacht. Als je er in gaat met het idee een serieuzere comicbook verfilming te gaan zien à la TDK. Word je waarschijnlijk teleurgesteld. Ga je er open minden naar toe (de twist) met het idee een luchtige actiefilm te zien, vermaak je jezelf waarschijnlijk een stuk beter.

Jammer dus dat de trailers niet gewoon de echte toon van de film pakken, was dit wel het geval geweest, had ik hem misschien wel hoger beoordeeld. 3 sterren.

Oei, ik was hier na mijn bioscoop bezoek toch een stuk enthousiaster over dan na deze herziening. The Losers zijn nog steeds het hoogtepunt van de film maar de rest van de film kon me nu een stuk minder bekoren. Ik vond de horror toen ook al het zwakste punt van de film maar het stoorde me deze keer aanzienlijk meer. Je word constant om de oren geslagen met cgi monster na cgi monster en dit begint al snel aan te voelen als overkill. Dit gaat gepaard met een hoop herrie en geschreeuw wat het er allemaal niet spannender of enger op maakt maar op mij al snel behoorlijk wat irritatie opriep.

De schaarse momenten waarop de horror wel werkt zijn de scènes die zich afspelen in een realistische setting. Ik doel hiermee op de momenten tussen de kinderen (Beverly, Henry en Eddie) en hun ouders. De film is hier qua horror op zijn sterkst. Je krijgt hier duidelijk mee dat deze kinderen een behoorlijk traumatische jeugd hebben moeten doorstaan door de verkniptheid van hun ouders. Onder het motto less is more krijg je genoeg informatie om aan te voelen dat er iets goed mis is binnen deze gezinnen maar laat de film het vooral aan de kijker zelf over om in te vullen tot hoever deze gruwelijkheden reiken. De plaatjes die je eigen verbeelding in deze scènes oproept zijn enger dan de beste cgi je kan voorschotelen, erg sterk gedaan. Het is dan ook jammer dat de film voor een groot deel probeert te shockeren door een overdaad aan CGI monsters. Ik verloor hierdoor vaak mijn concentratie en bleef qua spanning te veel op mijn honger zitten. Bij een film als IT ontkom je natuurlijk niet aan bloederige en bovennatuurlijke beelden maar ik denk dat de keuze voor praktische effecten hier veel beter het gewenste effect had kunnen bewerkstelligen dan de vaak toch wat gebrekkige CGI. Bovendien had de mix tussen psychologische en body horror van mij een stuk meer 50/50 mogen zijn.

En dus is het jammer dat horror in de film voor mij grotendeels niet werkt maar des te sterker zijn de momenten met de losers onderling. Zij vormen echt het hart van de film en houden de film grotendeels boven water. De humor is puberaal maar past perfect bij de karakters. Ook is de sfeer van de film buiten alle drukte om erg fijn en zijn het de tedere momenten die uiteindelijk het meeste indruk maken. Een hele punt aftrek lijkt veel maar in mijn hoofd gaat hij van een 3.8 naar een 3.2 .