Opinions

A24 is de laatste jaren flink naam aan het maken als dé indie uitgever om in de gaten te houden wat betreft psychologische drama/horror films. En alhoewel ik deze niet bij hun allerbeste titels vind horen misstaat hij zeker niet tussen de rest van hun werk. De sfeervolle cinematografie, het uitermate sterke acteerwerk en de onheilspellende soundtrack maken dit wel weer gewoon een erg fijn filmpje.

Saint Maud mag dan minder eng zijn dan ik stiekem had gehoopt, er hangt wel voortdurend een donkere sluier over het geheel heen. En bij dat laatste shot kon ik een kleine rilling toch echt niet onderdrukken.

Nadat A New Hope me niet helemaal kon overtuigen kan deze dat wederom ook niet. Het is naar mijn idee allemaal gewoon middelmaat. Het verhaal heeft niet bijster veel om handen (het hoe en waarom van alles zou ik sowieso niet na kunnen vertellen als iemand me er naar vraagt) , het acteerwerk is acceptabel, de karakters doen me vrij weinig, en de actie scenes zijn weinig memorabel. Misschien in de tijd dat ze uitkwamen wel, maar als ik het vergelijk met hedendaagse scifi zoals bijvoorbeeld de nieuwe star trek films van J.J. Abrams, blijft er weinig van over. Het is misschien niet eerlijk om ze hiermee te vergelijken omdat deze film zoveel ouder is maar dat doet niks af aan het feit dat ik van deze actiescenes dus niet meer van onder de indruk kan raken. Nee, ik zie helaas niet in wat deze serie -buiten dat het een van de eerste was- zoveel beter maakt als vele anderen in zijn genre, jammer.

Het enige wat wel indruk op me maakte zijn de special effects! Natuurlijk hebben we dat in hedendaagse films allemaal stukken beter gezien maar ik kan me goed voorstellen dat mensen in 1980 hun ogen uitkeken.

Hoe dan ook keek de film verder best lekker weg, het tempo ligt redelijk hoog en er gebeurd genoeg. Zonde alleen dat teveel van die gebeurtenissen te weinig met me doen. Net als A New Hope krijgt die van mij toch een krappe 3 sterren.

En zo maar uit het niets duikt er een film op die voor mij gaat mee dingen om de titel film van het jaar. Een in en in triest drama over een vrouw die verwaarloost word door haar gezin en totaal onzichtbaar voor haar omgeving door het leven gaat. Denk het begin van Hereditary en Midsommar (zonder alle bovennatuurlijke en surrealistische elementen) en je weet een beetje hoe somber deze film op momenten kan worden.

De grootste reden dat deze film er bij mij zo inhakt is het acteerwerk van Azura Skye, die gedurende de film haar grip op het leven en de realiteit steeds verder uit haar handen voelt glippen. Je kan de aftakeling die zij ondergaat bijna letterlijk door het scherm heen voelen. Het is een acteerprestatie die zich moeiteloos kan meten met de prestatie van Joaquin Phoenix vorig jaar in The Joker. Het verschil is dat waar het in The Joker tegen het theatrale aanleunt het hier allemaal veel ingetogener en subtieler is. Het is dan ook jammer dat deze film door het grote publiek waarschijnlijk niet ontdekt gaat worden en daardoor te weinig buzz zal creëren om te kunnen meedingen om de grote prijzen. Want als het aan mij had gelegen hadden ze dat Oscarbeeldje per direct naar Skye op mogen sturen.

Ik zag op metacritic een review voorbij komen waarin de film werd omschreven als “one of the most depressing horror movies i’ve ever seen” en ik sluit me hier bij aan. Want alhoewel de film enkel gelabeld is als drama is een film die menselijk leed op zo’n rauwe, realistische manier weet vast te leggen wat mij betreft enger dan de gruwelijkste horrorfilm.