Na het Uitstekende Good Time had ik hoge verwachtingen maar in tegenstelling tot bij die film zat ik me hier de hele film door kapot te ergeren aan dat neurotische gedoe van iedereen, de tergende soundtrack hielp ook niet bepaald mee.
Opvallend genoeg had ik bij Good Time in eerste instantie ook helemaal niks met de muziek maar daar kon ik het in het totaalplaatje nog wel waarderen. Bij die film werd ik compleet meegezogen in het steeds verder escalerende verhaal en ik moet toegeven dat de soundtrack hier enorm bij hielp. Het is nog steeds geen muziek die ik voor m’n plezier in de auto zal aanzetten maar daar bereikte componist Lopatin wel degelijk het gewenste effect. Waar in die film eigenlijk alle factoren meehielpen om de spanning steeds verder op te voeren wekte de drukte in Uncut Gems bij mij vrijwel alleen maar ergernissen op.
Waarom het hier niet werkte ben ik nog niet helemaal uit, maar op het einde was ik maar wat blij dat Howard door z’n kop werd geschoten zodat hij ein-de-lijk z’n klep dicht hield.