Opinions

Redelijke actiethriller met een perfect gecaste Liam Neeson.

Het verhaal heeft, zoals te verwachten, niet veel om het lijf en ook de actie is niet altijd even overzichtelijk in beeld gebracht. Verder komt de vader- dochter relatie niet altijd even realistisch over. Daarvoor is de twee als koppel te weinig screentijd gegund. Iets meer drama in plaats van actie had de film veel goed gedaan. Toch heb ik me er redelijk mee vermaakt.

3 sterren.

I drink your milkshake!

Schitterende film met een fenomenale acteerprestatie van Daniel Day-Lewis. De soundtrack van Johnny Greenwood draagt mee aan de authentieke en duistere sfeer die de film in zijn greep houd. Ook het camerawerk is tip top in orde. Paul Dano is ook sterk in zijn dubbelrol.

Paul Thomas Anderson flikt het weer, vier sterren.

Dit is na Badlands, The New World en The Tree of Life de derde film van Terrence Malick die ik zie. En deze is mij het best bevallen.

Voorafgaand wist ik natuurlijk dat je met deze regisseur aan het roer, geen klassiek oorlogsepos hoeft te verwachten. Wat de kijker wordt voorgeschoteld is ook alles behalve dat. Maar in mijn geval was dit alles behalve teleurstellend. De filosofische insteek, opgevuld met veel natuurlijke schoonheid beviel mij geweldig. Dit is niet de film waarin je een band creëert met de personages op zich, of een spannend actieverhaal te zien krijgt. Daarentegen wordt je meegenomen op een reis naar de krochten van het menselijk bestaan. Na het zien van deze film, raak je bijna gedesillusioneerd over waar de mens toe in staat is. De film start met paradijselijke taferelen bij een inheemse stam. Een van de hoofdpersonen denkt hier zijn Utopia te hebben gevonden. Al snel wordt hij echter weer bij zijn regiment gesleurd en met zijn neus op de feiten gedrukt. De even later volgende gevechtsscenes vormen een bruut contrast.

Malick weet wat mij betreft in The Thin Red Line voor het eerst de ideale combinatie tussen het spirituele en narratieve te vinden. Bij zijn andere werken neemt het eerste het te vaak over, wat voor een onevenwichtig geheel zorgt. Hier was het echter perfect in balans. Ik geef daarom ook een beoordeling van 4 sterren, maar bij herziening zal deze score zo maar eens omhoog kunnen schieten.

Trainspotting is precies zo´n film die je in geen enkele categorie kan plaatsen. Het is geen komedie, maar ook zeker geen drama. Boyle brengt het prachtige boek van Irvin Welsh heerlijk tot leven. Goede visuele vondsten zijn niet zeldzaam in deze film. Ook de manier waarop het Schotland van de jaren ´90 in beeld wordt gebracht is fenomenaal.

Verder wordt de film ook gedragen door briljant acteerwerk. Ewen Bremner en Robert Carlyle steken er dan toch boven uit. Zij zetten personages neer die je tot in verre van tijden bij blijven. Ook de overige bijrollen zijn naar mijn inziens perfect gecast.

Het beste aan Trainspotting vind ik echter nog wel dat de film geen gekunstelde boodschap bevat. Er wordt gekozen om geen lang moralistisch anti-drugs pleidooi te houden, maar gewoon om de situatie van de Schotse jongeren in die tijd bij de kijker neer te leggen. Die kan vervolgens zelf wel bepalen wat goed en wat fout is.

4,5 sterren en een plaatsje in mijn persoonlijke top tien.

Gewoon een degelijke western. Dat is helaas nou net niet wat ik verwacht van de Coen brothers. Hier had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Het verhaal kabbelde maar een beetje voort zonder ergens echt geniaal of zelfs maar interessant te worden. De zwarte humor en schwung die deze regisseurs toch altijd kenmerkt, kan ik nergens terugvinden.

Gelukkig wordt de film nog gered door Jeff Bridges en de jeugdige Hailee Steinfeld. Matt Damon daarentegen was compleet overbodig. Zijn rol is veel te karikaturaal, evenals Barry Pepper die als schurk niet weet te overtuigen.

Meer dan drie sterren kan ik hier niet voor geven, mijn laagste oordeel voor een Coen film ooit.

Toen The Truman Show in 1998 in de bioscopen verscheen waren de meningen onverdeeld positief: het was een heerlijke absurdische film, een geweldige parodie op de huidige maatschappij en een hoogtepunt in de geschiedenis van de cinema. Nu anno 2012 geeft de film nog steeds een prima beeld af van waar we ons dagelijks mee bezig houden. We laten ons leven steeds meer bepalen door de televisie. Misschien nog niet zo erg als het leven van Truman, maar er zijn maar weinig mensen die over zo’n kastje beschikking hebben zonder hem dagelijks te gebruiken en zich er door te laten Beïnvloeden.

De film gaat over Truman (Jim Carrey). Truman zijn leven wordt bepaald door camera’s. Hij is onderdeel van een gigantische reality show, volgepropt met schaamteloze sluikreclame. Er is alleen één probleemn, onze anti-held heeft zelf geen flauw idee waar hij onderdeel van is. Iedereen op het fictieve eilandje Seahaven, speelt meedogeloos spelletjes met de naïeve Truman. Maar langzaam begint het net om Truman zich te sluiten. Beetje bij beetje komt hij achter de waarheid. En zelfs de machtige regisseur van de show Christof (Ed Harris), kan hem dan niet meer stoppen.

Wanneer je deze film kijkt kan je niets anders dan onder de indruk zijn. De Australische meester regisseur Peter Weir verfilmt het scenario van Andrew Niccol perfect. De Briljante cinematografie van Peter Biziou en de heerlijke, klassieke score van Burkhard Dallwitz en Philip Glass, maken het tot een onvergetelijke kijkervaring. Tot slot dan één puntje van kritiek. Op sommige momenten kan Jim Carrey het toch niet laten om weer op de gekke bekken tour te gaan. Een beetje Jammer, want verder is de film geniaal.

Vier en half ster voor het magnum epos van Peter Weir.