Opinions

Leuke en vooral grappige komedieklassieker. Eddie Murphy is in topvorm en ook de andere bijrollen zijn leuk neergezet. Vooral Judge Reinhold zet een hilarisch typetje neer. Op het verhaal is niks aan te merken. Gecompliceerd en diep wordt het nooit, maar dat moet je ook niet verwachten bij dit soort films.

Als fan van komedies uit de jaren '80 kan ik toch wel zeggen dat dit een van de betere is. 3,5 sterren geef ik voor deze prima film!

There are some fish that cannot be caught. It's not that they are faster or stronger than other fish, they're just touched by something extra.

Tim Burton heeft mij in het verleden nooit zo kunnen boeien. Zijn fantasierijke, extravagante stijl van filmen sprak mij nooit zo aan, mede door de vaak flauwe typetjes die hij liet opdraven. 'Big Fish' is echter van een compleet ander kaliber.

Om te beginnen het acteerwerk. De bijrollen zijn over het algemeen goed gelukt, vooral Steve Buscemi en Robert Guillaume zijn goed. Helena Bonham Carter irriteert gelukkig ook niet. Billy Crudup zet realistisch een zoon neer die zijn vader niet begrijpt en Marion Cottilard is zeer degelijk als zijn warme echtgenote. De show wordt toch echter wel gestolen door de twee acteurs die hoofdpersoon Ed Bloom vertolken. Ewan McGregor laat voor de tweede keer (zieTrainspotting) in zijn carrière zien wel degelijk geweldig te kunnen acteren. En dan komen we op Albert Finney die een van de beste performances uit zijn imposante loopbaan neerzet. Het is een schande dat hij voor zijn rol geen Oscar-nominatie heeft ontvangen.

De regie van Burton blijft dit keer meer ingetogen en dat is een geweldige beslissing. De sprookjesachtige vormgeving blijft van de partij, maar het staat dit keer beter in zijn context. De regisseur kenmerkende clowneske scenes blijven gelukkig grotendeels achterwege en de focus gaat nooit verloren. In plaats van dat overbodige gekke gedoe wordt er plaats gemaakt voor prachtige emotionele gesprekken tussen de doodzieke Ed Bloom en zijn zoon. Jammer dat de film richting het einde toch nog een aantal keer uit de bocht vliegt maar de indrukwekkende climax van de film, ondersteund door de prachtige score van Danny Elfman, maakte weer heel veel goed.

Al met al mag 'Big Fish' met recht het magnum epos van Burton genoemd worden. Helaas laat hij zich de laatste jaren weer steeds vaker gaan met rare Johnny Depp vehikels als 'Alice in Wonderland en 'Dark Shadows'.

Zeer intrigerende film van Neerlands absurdistisch grootmeester Van Warmerdam. Zijn op zijn minst raar te noemen gevoel voor humor, voert in Borgman minder de boventoon dan in zijn andere werken. Dit komt de film helaas niet ten goede. Ik kreeg een beetje het gevoel dat de regisseur te veel hooi op zijn vork nam, waardoor het geheel een beetje onaf aandeed.

Desondanks heb ik me prima vermaakt. Het acteerwerk was prima, met een speciale vermelding voor Jan Bijvoet. Hij zet een van de meest indrukwekkende rollen neer, die ik de afgelopen jaren heb gezien in een Nederlandse film. Ook Hadewych Minis wist mij te verassen. Ook in de theatervoorstelling Welkom in het Bos, was ik al zeer te spreken over haar.

Hopelijk keert Van Warmerdam snel terug naar 'pure' komedies, want daar ligt toch echt zijn kracht.

Brimstone

1. Sulfur, especially considered as a component of the torments of hell in Christianity.
2.
a. Damnation to hell.
b. Vehement or condemnatory rhetoric, especially rhetoric warning of the torments of hell for immoral behavior: a sermon full of fire and brimstone.


De persoon Martin Koolhoven fascineert mij al langer. Vaak kan ik mij heerlijk ergeren aan zijn zelfbewuste mediaoptredens. Ergernis die omslaat in bewondering wanneer ik weer eens zijn kunde mag aanschouwen. Hoe hij op jonge leeftijd al, in zijn eerste lange film, een beeld kon schetsen dat zo hard indringt in de broze belevingswereld van een tiener. De onbezonnen Carice die op de door realiteit gestucte wand van Linda van Dyck botst na een betoverende ontmoeting met een onbereikbaar geacht fenomeen. Een meedogenloze afrekening met de onschuld die we toen nog als schild met ons meedroegen. Of iets minder pretentieus en meer persoonlijk gesteld, ik zag er een reden in om drastisch in te grijpen.

Brimstone dan. Een project wat mij gedurende een lange periode bezighield. Daar was ik niet uniek in, een beetje filmliefhebbende nieuwsjunk
moest zich actief ontwijkend opstellen om er niks over mee te krijgen. Elke nieuwe mededeling over financieringsproblemen en opnieuw verschoven draaiperiodes deed mij verlangen na het eindproduct. Een enorme belevenis ging het sowieso worden, wat ook het overheersende gevoel zou zijn wanneer de aftiteling het doek zou vullen.

En oh my sweet science! Wat een indrukwekkende film was het. Nog nooit had een film een effect op mij, zo heftig dat ik niets anders kon dan mijn ogen in veilige richting sturen. Ik was niet de enige met dit probleem in de met senioren gevulde bioscoopzaal. Langer dan enkele seconden duurde dit echter niet. Daarvoor was ik al te veel deelnemer geworden in het door Koolhoven groots aangezette verleidingsspel.

Een verhaal zo doorspekt met kwaad dat het bijna satirisch wordt. Elk lid van het mannelijk geslacht is zo verschrikkelijk slecht voor wat we inmiddels toch wel unaniem tot the fairer sex kunnen kronen. Hoewel dat historisch gezien natuurlijk een enorm foute term is. Bij deze mijn welgemeende excuses dan. Dit feit stelt de filmer echter wel in staat om zijn film te onderscheiden met een afwijkend point of view.

In het qua structuur aangenaam verrassende epos draait het allemaal om overlevingsdrang. Een thema meer uitgesleten dan de eerste rotsvorming in de Grand Canyon. De angst voor hieraan verwante voorspelbaarheden blijkt echter ongegrond. Het door Koolhoven vakmatig geplaveide pad, blijft de kronkels bevatten die de kijker nieuwsgierig houdt naar het nog komende. Een grote rol hierin is weggelegd voor het sympathieopwekkende maar vooral innemende hoofdpersonage. Zelden kwelde de onbereikbaarheid van een filmster mij zo als na het zien van Dakota Fanning in de rol van Liz. Elk woord hiervoor opgeschreven waarin Emilia Jones werd genegeerd

Nog steeds weet ik niet of ik Koolhoven's eerste meesterwerk heb gezien of een vooral op Shock richtend visitekaartje van een uiterst getalenteerd filmmaker. Want dat is de beste man. Hoe hij met een beperkt budget zoveel visuele overtuigingskracht ten toon kan spreiden wordt niet vaak geëvenaard. Elk shot is raak en draagt mee aan het gevoel van onbehagen zonder de esthetiek van de Western uit het oog te verliezen. Met speciale vermeldingen voor het openingsshot en de heerlijk klassieke shootout

De manier waarop Brimstone mij al twee week bezighoudt is echter geëvenaard na het zien van Apocalyspe Now! en Magnolia . Niet dat de film hier qua eindoordeel bij in de buurt komt, daarvoor was de plot toch te weinig bevredigend en de lang uitgesponnen scenes in het middenstuk te verklarend en onthullend. Maar toch maak ik deze vergelijkingen niet zomaar. De bus die gehaald moest worden zorgde voor de eerste vorm van beweging in de zaal na afloop. Ik liet nog niet eerder een bioscoopzaal achter, gevuld met mensen die zo stil, geschokt en verwonderd zwegen.

Een kunstwerk van deze statuur verdiend meer studie en dus zeker een tweede bezoek.

Kan een persoon aan de ene kant een levensgevaarlijke gek zijn en aan de andere kant een creatief genie? Bronson van wonderkind Nicolas Windig Refn geeft een volmondig antwoord op deze vraag.

Het is voor mij bijna onmogelijk voor te stellen dat Michael Peterson alias Charles Bronson een echt bestaand persoon is. Tom Hardy zet een puur gewetenloos karakter neer waar je tijdens het kijken bijna bang van wordt. Wanneer Bronson weer eens een woedeaanval trekt er een huivering door je lichaam. Hardy heeft zich zowel fysiek als geestelijk perfect ingeleefd in deze fascinerende figuur en dat werpt zeker zijn vruchten af. Hij zet de contrasten die de beste man soms verdelen perfect neer. Wat een geweldige acteerprestatie leeft de Engelsman hier!

Refn koos bij deze film voor een zeer rauwe aanpak. De geweldsscènes worden zeer naturel getoond. Soms ondersteund door de hypnotiserende klanken van technomuziek. Hij laat zijn camera statige bewegingen maken en mist geen detail. Op precies de juiste momenten toont hij een close-up van Bronson's wanhopige vader of een doodsbange gevangenisbewaarder die geen flauw idee hebben wat ze met deze gek aanmoeten.

De film wordt aan elkaar gebreid door middel van scenes waarin Bronson een vol theater toespreekt. De zaal is in twee stukken verdeeld. Een helft juicht hem toe, de andere helft kijkt hem vol afschuw aan. De symboliek van deze stukken is wat mij betreft niet helemaal geslaagd. Op sommige momenten draagt het wat bij maar meestal komt het wat overbodig over.

Na de anderhalf uur die deze film beslaat zal je nog wel eens terugdenken aan de angstaanjagende figuur genaamd Charlie Bronson.

3,5 sterren.