Opinions

Na 'Alles is Liefde' en 'Alles is Familie' gezien te hebben en de titelsong gehoord te hebben leek deze film ook wel in het rijtje te passen. Maar die verwachting werd niet echt waargemaakt. Mannenharten heeft er wel degelijk raakvlakken mee, dat wel. Zo staan liefdesrelaties en humor ook in deze film centraal en passeren veel BN-ers met al dan niet veel of weinig tekst de revue. Mannenharten mist echter veel, wat bij 'Alles is...' wel meer aanwezig is.

Ik wil niet teveel stilstaan bij de verhaallijn, want dat is bij dit soort films toch al vrij magertjes, maar bij 'Mannenharten' gebeurt er wel echt weinig om over een verhaallijn te kunnen spreken. Lange tijd heb ik me afgevraagd wat de relatie is tussen de 5-6 mannen wiens liefdesleven wordt gevolgd. Kennen ze elkaar enkel oppervlakkig uit de sportschool? Kennen ze elkaar überhaupt wel? Of zijn het vrienden van elkaar? Rond de pauze dacht ik dat het verhaal wel zo bijna afgelopen moest zijn, maar dat bleek niet het geval te zijn. In de tweede helft gebeurt gelukkig toch wat meer en blijkt er toch nog wat ontwikkeling in te zitten.

De humor is nogal flauw en voorspelbaar. Je voelt de grapjes aan komen en dat maakt nou niet bepaald dat ik heb kunnen lachen. De humor in 'Alles is Familie' vond ik echt vele malen beter en ook meer mijn smaak overigens.

Over het acteerwerk ben ik ook niet echt te spreken. De scènes met Jon van Eerd vond ik de beste en kwamen nog meest natuurlijk over. Jammer alleen dat hij in de film vrij weinig te zien is.

Samengevat wel een aardige film die goed weg kijkt, maar verwacht er niet teveel van.

Over het algemeen een hele leuke musicalfilm. Af en toe vind ik de humor wel een beetje aan de flauwe kant en het verhaal zelf verloopt echt enorm traag. Naar het einde toe wordt het verhaal beter, maar daarvoor moet je wel geduld hebben. Dat is dan ook de reden dat ik de film vaak 'gezien' heb, maar nooit tot het einde heb kunnen uitzitten. En dat terwijl mijn hart toch echt wel bij het musicalgenre ligt.

De liedjes vind ik over het algemeen heel leuk. Vooral 'Feed The Birds' en 'Let's Go Fly A Kite' vind ik de prachtigste.

Het acteerwerk van Julie Andrews vind ik altijd prachtig om naar te kijken, maar Dick van Dyke doet het ook ontzettend goed. Vooral als de oude bankdirecteur is het maar amper te zien dat Dick van Dyke erachter zit.

Verder denk ik dat deze film destijds als een waar hoogstandje filmtechniek gezien werd. Het combineren van cartoons met echte filmopname, bewegend speelgoed, vliegende nanny's.... Dat lijkt me voor vroegere begrippen een ware sensatie te zijn geweest.

Samengevat vind ik het een goede film, zeker voor de tijd waarin de film is gemaakt. Voor huidige begrippen verloopt het verhaal erg traag, zelfs voor kinderen lijkt het me moeilijk de aandacht te blijven houden.

Mijn twee sterren zijn vooral gebaseerd op het visuele aspect van deze film. Prachtige beelden van Parijs van zowel het heden als verleden. Mooie muziek. Ik denk dat de sfeer van deze film precies het gevoel weergeeft wat men heeft als men aan Parijs denkt. Daarvoor absolute complimenten.

Maar wat heb ik mij gestoord aan de oppervlakkige personages en de onnoemelijke slechte acteerprestaties. Saaie, soms zogenoemde poëtische, dialogen en echt ronduit slecht acteerwerk. Vooral dat van de persoon die Inez speelt deed mijn tenen krommen, alhoewel ik dat overigens bij elke acteur in deze film had.

Het verhaal zelf is onrealistisch, terugreizen in de tijd kan namelijk niet. Maar afgezien van dat zaten er meer haken in de film die het des te meer onrealistisch maakten. Ik kreeg namelijk de indruk dat de Fransman in de jaren '20 van de vorige eeuw over het algemeen de Engelse taal machtiger was dan anno 2010. Anno 2010 in het Engels aan een Fransman de weg terug naar het hotel vragen lukt niet, maar hele conversaties in het Engels voeren in een kroeg van '20 wel weer. Beetje vreemd. En niemand uit het verleden leek bovendien vreemd op te kijken van het vreemde kapsel of kleding van Gil. Met een toekomstige vrouw en schoonfamilie als van Inez kan overigens niemand het uithouden en ik denk dat iedere man voor zichzelf zou opgekomen zijn als hij zo vernederd werd. Dat maakt alles mede onrealistisch.

Aan het eind werd geprobeerd de film nog meer inhoud te geven door er opeens een levensmotto in te gooien. Namelijk dat in elke tijdsperiode naar de goede oude tijd wordt terug verlangd, maar dat deze in feite niet bestaat. Tussendoor bleek de hoofdpersonage opeens ook een grote angst voor de dood te hebben.

De film had veel beter kunnen zijn als er meer aandacht aan diepgang en realiteit was gewerkt. Een film waarbij men plots in het verleden terecht komt vind ik prima, maar als alles daar rondom wat degelijker was geacteerd en meer op detail was gelet, had het een hele goede film kunnen zijn. Jammer.

Als musicalliefhebber moest ik deze film wel op het grote doek gezien hebben. De musical zelf heb ik in 2008 in het Nieuwe Luxor gezien en daarna heb ik nog een hele tijd de cd grijs gedraaid. Daarnaast heb ik ook de vorige verfilming uit 1998 een aantal maal gezien. Dus helemaal onbevooroordeeld ben ik niet de bioscoop binnen gestapt. Daardoor kan wel mijn kijk op de film verschillen van diegene die het verhaal en de musical nog niet kenden.

Als je deze film gaat kijken is het aan te raden je vooraf eerst wat in het verhaal te verdiepen om de film echt goed te kunnen volgen en te weten dat alles gezongen wordt. Ik heb gedurende de film een aantal mensen zien weg lopen en dat kan ik begrijpen.

Ook wat achtergrondinformatie over de tijd waarin het verhaal zich afspeelt is heel nuttig om het verhaal goed te kunnen begrijpen. Het is bijvoorbeeld nuttig om te weten dat het verhaal zich afspeelt in de tijd van Koning Lodewijk de XIV en Marie-Antoinette. In deze periode hoefden de rijken geen belasting te betalen, terwijl de middenstanders en de armeren wel veel geld aan de staat moesten betalen. De rijken werden zo steeds rijker en verbleven in luxe omstandigheden, terwijl de rest van de bevolking steeds armer werd. Dit zorgde natuurlijk voor onvrede en leidde tot een burgeropstand die ook wel de Franse Revolutie wordt genoemd. De rijken waren hun leven niet meer zeker. En zo gebeurde het dat Koning Lodewijk de XIV en Marie-Antoinette op het schavot belandden. Het verhaal van Les Misérables schetst de situatie van de arme bevolking in tijden van de Franse Revolutie aan de hand van een aantal personages.

Het mooie aan deze filmversie, in vergelijking met de oudere filmversies, is dat het een 1 op 1 versie van de echte musical is. Net zoals in het theater wordt dus alles gezongen. Mijn grootste vrees bij dergelijke muzikale films is toch wel dat ik de zingende acteurs op het doek vaak neig tenenkrommend te vinden, vooral als het rasechte acteurs zijn zonder een achtergrond van een muziekopleiding en waarbij je het gevoel hebt dat iemand anders heeft ingezongen of digitaal vervormd is. Wat daarnaast bij dergelijke filmmusicals heel vaak het geval is, is dat beeld en geluid niet geloofwaardig overkomen doordat ze beiden apart van elkaar zijn opgenomen. Dat had ik met deze film niet. De zang oogt heel natuurlijk en eigenlijk was het heel goed aan te zien om de acteurs te zien zingen. Naar waar ik begrepen heb zou de zang ook daadwerkelijk op de set zijn opgenomen.

De beelden waren prachtig en waarheidsgetrouw, op dat schip in het begin na dan. Maar de film oogt over het algemeen donker, te donker naar mijn idee. Het lijkt wel of elke nacht in de andere nacht over gaat. In het begin van de film had ik overigens het gevoel dat men eerst het plan had om er een 3D-versie van te maken. Sommige elementen in het beeld hadden namelijk wel die aanzet. De barricade vond ik wel aan de magere kant en ook de bijbehorende scène vond ik niet die strijdlust laten zien als ik wel in de theaterversie heb ervaren.

Verder had ik last van de ondertitels. Je beleeft het verhaal veel meer door gewoon het Engels te volgen. Ik vind de film zich er niet voor lenen om de ondertiteling tijdens het kijken te lezen. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

De film is lang, maar dat is logisch aangezien de theaterversie ook 3 uur duurt. Halverwege zou ik persoonlijk wel even een pauze inlassen, want anders wordt het een lange zit, zoals ik ervaren heb bij Pathé.

Ook al heb je de musical gezien, dan toch heeft het kijken van deze film enige meerwaarde. Sommige scènes kunnen in een film beter uitgewerkt worden dan op de planken waar de mogelijkheden van decor e.d. veel beperkter zijn. Hierdoor is de beleving toch net anders en meestal beter dan in het theater.

De film is al vaker op tv geweest en ik viel er altijd middenin. Nu dan toch maar eens de dvd aan gezet, tenslotte behoort deze film tot het musicalgenre en dat moet ik als liefhebber natuurlijk wel gezien hebben.

Samengevat vind ik de film geweldig goed. Mooie decors, shots en overgangen, goed verhaal, prachtige muziek, geweldige kostuums en steengoed geacteerd.

Het verhaal vind ik in het begin aan de magere kant en komt relatief traag op gang. Af en toe vind ik het in het begin zelfs op het hysterische af. Als dat zo was doorgezet denk ik dat ik afgehaakt was. De nogal chaotische scènes in het begin vind ik dus wel wat jammer en de bijbehorende grappen vind ik af en toe op het randje van flauw balanceren. Echter, op een gegeven moment ontstaat er een ommekeer in de film waarbij de dramatiek de overhand neemt. Vanaf dat moment wordt de film steengoed. Zelf deed het onderwerp van de film me wel wat aan de hedendaagse lover boys denken, tenslotte zijn er ook in het werkelijke leven vrouwen die door hun zogenoemde 'lover' gechanteerd worden om in ruil voor geld en materieel dingen tegen hun zin in te doen. Deze vrouwen kunnen nog maar moeilijk uit dat milieu ontsnappen, precies dus de situatie waarin Satine zich verkeerd. Wat dat betreft staat er zelfs nog een maatschappelijk moraal centraal in deze film.

De muziek is geweldig. Wel allemaal afkomstig uit de pop, maar door gebruik van orkest krijgen ze wel een musicalrandje en worden ze goed in de film geïntegreerd. Extra aandacht is er voor de liedteksten en dat laat je wel even stilstaan bij wat bekende liedjes eigenlijk precies proberen te verwoorden. Heel goed gedaan dus.

Nicole Kidman was echt supergoed, de rol zit haar als gegoten en de gevoelens die ze over probeert te brengen komen zo goed aan dat de scènes die ze speelt je echt raken. Ook Ewan McGregor vind ik goed gecast, past perfect bij Nicole Kidman. En zeg nou eerlijk, welke vrouw zou bij deze man niet een beetje zwijmelen...

De film blijft over het algemeen wel een vrouwenfilm en misschien moet je wel wat interesse voor musical en dramatiek hebben wil je echt in de film op kunnen gaan.

Een hele leuke, grappige film. Misschien wel een beetje aan de kinderlijke kant, maar heerlijk voor een regenachtige zondagmiddag.

Het verhaal zelf is simpel. Een zakenman die weinig waarde aan familiebanden hecht wordt van de ene op de andere dag met een groepje pinguïns opgezadeld. Natuurlijk leren deze pinguïns de drukke zakenman wat werkelijk belangrijk in het leven is. Giet dit samen met wat komische momenten en een paar gemene mensen en je hebt weer een eind-goed-al-goed verhaal. Niets vernieuwends dus.

De pinguïns zijn geanimeerd, maar komen ontzettend waarheidsgetrouw over. Ik heb de afgelopen tijd wel meer films met geanimeerde dieren gezien, maar deze pinguïns overtreffen zeker deze films. Ook de interacties met de mens verlopen vlekkeloos, waardoor je niet steeds het gevoel hebt naar een deels geanimeerde film te kijken. Heel goed gedaan dus!

De humor in de film is mijn smaak. Af en toe wat kleine sarcastische momentjes en grappige scènes met de pinguïns. De dialogen vond ik af en toe wel aan de snelle kant, wat voor kinderen misschien wat te snel zal gaan om alles goed te kunnen volgen?

Acteerkwaliteit vond ik prima. Persoonlijk heb ik altijd een verschrikkelijke hekel aan Jim Carrey gehad, maar moet zeggen dat ik na het kijken van deze film wat meer sympathie voor hem als acteur heb.

Ik kijk er eigenlijk nogal van op dat op het moment dat ik dit stukje aan het typen ben de rating voor deze film op MovieMeter op 3 sterren staat. Zelf heb ik een halve ster gegeven, alhoewel 0 sterren beter op zijn plaats zou zijn.

Zelf houd ik wel van het musicalgenre, maar deze film vind ik erg tenenkrommend op het gebied van dans, muziek en acteren. Bij het kijken van de film moest ik blijven denk aan die te zoete en te kleurrijke cupcakes waarvan de glazuur op je tanden inderdaad af zou springen. Het hoort vrolijk, leuk en gezellig te zijn maar het is er zo dik bovenop gelegd dat het tè is geworden. Dat begint eigenlijk al in het begin. De film is gewoon té kleurrijk, de mensen en hun karakters zijn gewoon té kunstmatig en de sfeer is té zoet. Relatief gezien begon de film sterk, maar zakte daarna als een mislukte cupcake in. Iedere film heeft tijd nodig om op gang te komen, maar hier duurde het dermate lang dat ik zelfs halverwege de film gestopt ben met kijken. Als het dan nog op stoom moet komen moet het verhaal wel op het eind in een snelkookpan worden gestopt.

Natuurlijk een film die ook voor kinderen leuk zou kunnen zijn, maar ik denk dat er wat dat betreft voor deze doelgroep bar weinig te beleven is.

Helaas een onvolledige recensie, want ik heb de film niet afgekeken. Maar dat zegt op zich natuurlijk ook al veel.