Opinions

Ik geef de serie de volle mep. Het zit heerlijk in elkaar en aan het einde komt er een prima wending die verrassend (maar begrijpelijk) door David Bowie bezongen wordt. Er zitten veel elementen in die gebaseerd zijn op Inception en snuifjes van The Matrix. Op zich is het allemaal niet zo intelligent en moeilijk als je wat door het verhaal heen kijkt. De op verschillende Europese/Aziatische talen gebaseerde dialogen geven een frisse input en er wordt zeker goed geacteerd waarbij ik vooral onder de indruk ben van Emily Beecham (Maud) en haar zoon Fflyn Edwards (Elliott).

Ik heb ook de Making Of bekeken en die gaf een inzicht in de zeer vernieuwende techniek van The Volume wat een soort holo dek in een studio is. Dat levert mooie setting scènes op in de serie die ik beter vind overkomen dan CGI op green screens.

Het verhaal probeert antwoorden op levensvragen te geven maar daarvoor mogen we mee naar serie 2 die door de wending aan het einde van serie 1 naar voren werd gebracht. Maar misschien is dat ook (net zoals in de film Inception) A Dream Within A Dream ! Wat mij meteen doet denken aan de Duitse band Propaganda - van hun album A Secret Wish. En dan kan je zeker wel de Duitse culturele overeenkomst met de Duitse bedenkers van deze serie zien.

Ik heb de afgelopen 1,5 jaar weleens van mensen gehoord van mensen die zgn. bingewatchen. Tijdens mijn hele Netflix abbo is mij dat nog niet overkomen. Totdat ik deze serie onder ogen kreeg.

In deze serie zit echt alles: spanning, sex, humor, verwondering, de onbegrijpelijkheid van mensen, verdriet, pijn, lichtvoetigheid, verliefdheid, onzekerheid, mysterie en een volledige onderdompeling in het vreemde leven wat mensen soms kunnen hebben.

De hoofdrolspelers weten een setting neer te zetten waar je als kijker van series alleen maar van kunt smullen. Met als uitsmijters Dominic West en Ruth Wilson. Spelen allebei de spetters van het scherm af. Dominic West (Noah) is onnavolgbaar, soms een kind, soms een goede vader, onbetrouwbaar en zalig innemend.

Ruth Wilson laat alle kanten van de, voor mij, onbegrijpelijkheid en ongrijpbaarheid van de vrouw zien. Ze laat je echt alle hoeken zien van alle emoties die een vrouw kan hebben. Aan de ene kant zou je zo verliefd op haar personage kunnen worden terwijl je twee minuten later haar het liefste kwijt zou willen.

Er zijn meerdere rode draden in het verhaal. Van de affaire in serie 1 wordt je langzaam meegezogen in het moordverhaal wat er bij hoort.

Man, wat een serie. Ik heb gebinged. 16 afleveringen (na een rustige start) in 2 dagen. Volle bak met 5 sterren.

Wederom een media gebeuren die gericht is op het wijzen naar de man als zondaar. De series hierover worden voorspelbaar en een cliché. Zelfs een verdienmodel. Ik heb het ooit serieus genomen maar dit wordt steeds meer een ‘13-in-1-dozijn’ verhaal en de kwantiteit wint het van de kwaliteit.

Natuurlijk, het (fictieve) verhaal zou zeker gebeurt kunnen zijn maar in deze (fictieve) serie weet je al vanaf de eerste beschuldigingen dat de overige 5 afleveringen de man klemvast komt te zitten, alle beschuldigingen natuurlijk waar zijn en dat alleen de vrouw geloofd kan worden. Kwantitatieve hetze vorming waarbij de gelijkwaardigheid tussen man en vrouw totaal uit het oog verloren is geraakt.

Ik herken wel wat zowie en blokhut1 schrijven. Het is een slecht soap aftreksel van Star Trek. Deze ietwat sociaal gefrustreerde crew getuigt niet echt van intelligentie of enig inzicht van professionaliteit waaruit zou kunnen blijken dat zij de aardebewoners moeten redden (en er is maar 1 kans !).

Had ik deze crew moeten samenstellen dan had ik deze samenstelling nooit gekozen. Kansloze missie. Maar ja, er moet natuurlijk wel diversiteit door de strot geduwd worden (en ik heb echt nog geprobeerd om daar doorheen te kijken en er geen aandacht aan te besteden) dus daar laten de acteurs zich ook door leiden. Ook een soort profilering van zichzelf als acteurs: ‘Wij zijn sterke LHBTi’ers, vrouwen, Transgenders en Afro-Amerikanen’ ! En juist die gefrustreerde poging tot gelijkwaardige profilering maakt deze karakteriseringen alleen maar zwakker. Jammer ! Ik besefte ook hoe knap Star Trek dit vanuit de jaren 60 juist op een ongedwongen manier die diversiteit bij de kijkers bracht.

Jammer dus van eigenlijk het hele SF verhaal en de serie faalt dus volledig voor mij.

Katee Sackhoff acteert nog wel redelijk maar haar mimiek spreekt mij niet aan (kan zij niks aan doen maar ik ook niet) waardoor ik geen ‘band’ kreeg met de hoofdrolspeelster.

Ik ben dus afgehaakt na aflevering 4. Er dreigde daar een soort triootje te gaan ontstaan waar ik in SF niet zoveel mee heb. Lijkt mij wel trouwens heerlijk om het eens gewichtloos te doen alleen eindig je vrij snel samen bij een muur of zo. Tel daarbij de visuele beelden van het gewichtloze rondzwevende zweet en andere menselijke nattigheid en ik.. Nou, nee, laat maar.

Ach. Op naar Casa del Papa. Dat is wat realistischer..

Geniale serie van Vlaamse bodem. Ingenieus plot, mooie verhaallijnen en toch zo gewoon. Elke aflevering intrigeert en het acteerwerk van alle acteurs is van topniveau. Lynn van Royen draagt de hoofdrol met verve en is verfrissend. Op z'n Vlaams gezegd: "Ik zie haar graag !". Mysterie, verrassende wendingen en een onverwacht einde die ik niet 'van verre' zag aankomen.

Soms zitten er parels tussen alle series die ons tegenwoordig worden aangeboden. Dit is er eentje van de eerste klasse !!

En langzaam begin ik af te haken. Het wordt steeds meer een ‘hoop gelul’ en weinig Dune wereld te worden. Zoals hierboven beschreven idd een soort GTST aan het worden. En een steeds slechter te volgen verhaal wat zich uitspreidt over verschillende figuren. Arrakis speelt geen rol, de Artreides en Harkonnen worden verbonden (maar dat zie je in aflevering 2 al aankomen) en nu wordt het gebracht als een super cliffhanger in deel 5 (vermoed ik).

De scheel kijkende truukjes van Travis Fimmel worden goedkoop en zelfs de rol van Emily Watson wordt vager en vager (de actrice zelf lijkt ook wat om zich heen te kijken met het idee dat ze wat zinnen moet opzeggen maar zelf niet weet waar het eigenlijk over gaat).

Oja, je ziet nog wel wat ruimteschepen vliegen (maar waarom ?) dus dan is het zeker sci-fi . En het allerslechtste zijn de ‘van de straat geplukte’ figuranten bij de banket etentjes van de Keizer. Die mogen elke keer zeer verwonderd elkaar aan kijken als er weer eens ‘iets vreemds’ gezegd wordt in de soap. En dan maar weer eens met elkaar proosten op de Keizer enzo.

Deze serie haalt de glans van de films van Villeneuve af. En dat vind ik jammer. De Bene Gesserit zijn een intrigerend gegeven in de boeken van Herbert. Nu zijn het een hoop vrouwen die wat aan lummelen.

Of dit nou het beste seizoen was of juist het minste ? Dat kan mij geen enkele moer schelen. Ciro een dikke kop gekregen ? Who cares ?

Want wat een serie was dit als geheel ! Ik heb nog nooit zoveel genoten van de hardheid van de Napolitaanse Gomorra. Keihard en waar soms de vrouwen nog harder waren dan de mannen. Hoeveel Capitans heb ik ontmoet en weer afscheid van genomen als ze vol liefde werden doodgeschoten. De mooiste Italiaanse vrouw die ik ooit heb gezien, Cristiana Dell'Anna, deed mee. Sfeermomenten die echt wel aanvoelden dat The Godfather in de buurt was. En twee zeer charismatische hoofdrolspelers die deze serie vanaf het begin tot aan het einde hebben gedragen. Verhaallijnen met wendingen waar ik regelmatig met open mond vol verbazing achterbleef. Nog nooit zoveel genoten van alle doden die er vielen (en op welke manieren ook allemaal!). En wat een lelijkheid van gebouwen, huizen, interieurs, parken en steden. Ik moet daar een keer gaan kijken in Scampia. Ik hoop wel dat ik er levend uit kom...

Wat een serie !

Mo ‘ce penzo! Vache a fa ‘na piss and ce penzo!

Ja, dit is een zeer goede Engelse serie. Zeer indringend, eerlijk, laat ook heftige kanten zien en ik kan mij zeer goed voorstellen dat bepaalde criminele 'activiteiten' in het echt ook zo uitgevoerd worden. En toch ook ergens een vleugje Britse humor. Topklasse.

Zeer benieuwd naar de tweede serie.

Halloween is bijna weer voorbij en de afgelopen dagen hebben we hier in huis de serie weer eens bekeken. En dan is dit gewoon de beste serie om te bekijken. Alles klopt en het is zo wonderschoon en met liefde gemaakt. Dit verhaal hoort bij de vallende bladeren, de grijze luchten, de open haard en de steeds eerder donker wordende nachten..

Kostte mij een paar avonden maar dat had ik er (zeer) graag voor over. Het begin van het ontwikkelen van de profielschets van de seriemoordenaar. Hoeveel boekenromans zijn er ondertussen wel niet geschreven over dit intrigerende en toch ook weer huiverige onderwerp ? Aan de ene kant zijn de (in deze eerste serie) moordenaars natuurlijk afstotend maar toch ook weer 'boeiend'. Want heeft niet iedereen een duister randje of bepaalde gedachten die niet sporen ? Ik had soms zelfs weleens een donkere 'herkenning' bij mezelf. Maar - gelukkig - wist ik, voelde ik, dat ik nooit zover zou kunnen gaan of willen. (ik had dan ook een hele lieve moeder en vader ).

Ook bemerkte ik dat ik 'connecties' aan het leggen was tussen deze serie en het afschuwelijke Nederlandse verhaal van Anne Faber en het monster Michael P. Want hoe is Michael P. tot zo'n gruwelijke persoonlijkheid verworden ? En ergens kom ik tot de conclusie dat in de mensenwereld deze negatieve spiraal nooit, maar dan ook nooit, verbroken zal worden. Mensen kunnen misbruiken, het zit in onze opvoeding, macht en psyche. Jammer, want uiteindelijk is iedereen - in zo'n situatie - slachtoffer.

Dat deze serie deze vragen, conclusies en interpretaties bij mij oproept zegt -mij- iets over het hoge niveau qua inhoud (wat betreft acteren, acteurs, muziek, de fenomenale scherpe tijdssetting en rekwisitie is het ook van hoge klasse) en diepgang van een een onderwerp die laat zien hoe flinterdun het laagje bescherming van de mensheid maar is...

En ergens is dat ook weer stiekem zo intrigerend dat ik blijf kijken..

Op zich begon de serie best goed maar het was moeilijk om wat 'feeling' te krijgen met de hoofdrolspelers. Maar goed, wie weet.

Halverwege vond ik de serie steeds meer bepaalde trekken krijgen dat alles wat homofiel, autistisch, vluchteling kwetsbaar is en wat vermoord wordt door een zeer rechtse Amerikaanse anti-alles wat niet christelijk, blank en superieur is.

Ik kan best wel wat hebben maar overdrijven is ook een vak en niet alles hoeft door de strot gedouwd te worden van wat zogenaamd 'goed' en 'fout' is en dit dan bekeken vanuit een bepaalde politieke hoek. Een soort demagogie.

Ik heb de serie halverwege afgezet. De politieke tegenstelling tussen 'links' en 'rechts' wordt steeds meer zwart-wit gemaakt en verwordt zelfs nu tot een populaire commerciële hype.

Eerlijk gezegd vond ik het juist minder geworden. De verhaallijnen worden dunner, vallen in herhaling en het verfrissende is er vanaf (logisch natuurlijk want het is serie 4). De hoogtepunten zijn al geweest en in feite moet je dan stoppen (wat ik bv erg goed vond bij Penny Dreadfull). Ik ben bang dat het of alleen maar verder onrealistisch wordt uitgemolken of dat het meer een soap-opera wordt.

Maar goed, commercieel gezien is het natuurlijk slim om dit nog verder door te laten gaan. Een hoop vaste fans die het heerlijk vinden en dat zij ze gegund. Ik haak af.

Eerlijk gezegd vond ik het juist zeer goed dat deze serie na 3 seizoenen is gestopt (was het werkelijk de geldpot die leeg was?).

Het verhaal was klaar, de personages waren goed uitgewerkt en het hoogtepunt was bereikt! Wat een prestatie ! Nog meer Penny Dreadful verhaaltjes was, imho, rekken en uitmelken geweest. Kijk eens naar een Broadchurch, Orange is the New Black, Under the Dome, Modern Family.. Daar haakte ik af om de 'Too Much, Too Long', redenen.

Als ik met andere mensen praat over Penny Dreadful dan zeg ik altijd: "Geweldige serie !". Bij de hierboven genoemde zeg ik dan hetzelfde, alleen komt er een "Maar...." achter.

@ Spacejet: komt allemaal goed. Ik zou dieper op je bericht kunnen ingaan maar dat wordt echt een superspoiler. Ik had nl precies hetzelfde als jou in de eerste twee afleveringen. Maar de serie groeit verder, dieper, anders.

Ik heb echt de laatste aflevering(en) met open mond zitten kijken vanwege de volledig onverwachte wendingen. Top plot.

Ik moet ook nog echt even kwijt dat ik plots, en dat doordat ik plotseling de acteerstijl van Martin Freeman in haar herkende, Amanda Abbington uit Sherlock ontwaarde. En ook dat was een zeer prettige ontdekking !

G-E-N-I-A-A-L !

Zo, dat is er uit. Wat heb ik genoten van deze serie. Alles wordt uit de kast gehaald om de werelden van Stephen King en Steven Spielberg te verenigen en weer te geven. En dat wordt zeer goed gedaan. Van Poltergeist tot Stand by Me, van The Goonies tot IT . De muziek is bijpassend en toch niet te retro.

Verhaallijn zit sterk in elkaar, cliché's worden vermeden, acteurs zijn sterke personages en alhoewel jaren 80 gebaseerd toch zo 2016 effecten. In twee avonden uitgekeken.

Het allerknapste vind ik nog wel dat sommige jaren 80 verhalen van Stephen King een basis hebben vanuit de boeken van JRR Tolkien waar het 4-tal kinderen een duidelijke link hebben met de 4 hobbits uit 'In de Ban van de Ring'. Dat wordt hier ook toegepast en is sfeervol.

Revival ? Nostalgie ? Retro ? Ach, ik was een tiener in de jaren 80' verslond de boeken van King en ging voor Spielberg graag naar de bioscoop en er werden surrealistische werelden gecreëerd die een vleug magie om zich heen hadden. Misschien een soort heimwee gevoel naar een wereld waarin ik graag mag verkeren. En dat doet Stranger Things.

Allemaal kijken !

Ja, natuurlijk zitten er wat kwetsbare elementen in: onze Kyle is bv. de beste speurneus ter wereld maar er zitten ook wel bijzondere dingen in. Natuurlijk het snuifje Alex Honnold in het begin, onverwachte schrik effecten, de mysteries van de Indiaanse cultuur en ook iets bovennatuurlijks. Maar de verhaallijnen worden mooi in twee bijzondere eindes gebracht waarbij verlies, familiebanden en persoonlijke problemen ingeweven zijn. Ik vond vooral de rol van Caleb zachtmoedig gespeeld door de jonge acteur. Eric Bana draagt echt de gehele serie. Mooie beelden met respect voor de natuur.

Zeer sterke documentaire serie. Goede bronnen, opgebouwd, verdiepend en leerzaam. Ik leer , na vele Vietnam films gezien te hebben, dat er een ander beeld eigenlijk is zoals in de films gesitueerd wordt.

De Vietcong komt mij niet echt over als een zeer communistisch gegeven maar meer als een volk wat gaat voor het eigen land tegen de VS als tegenstander/bezetter.

Nogmaals: sterk !