Opinions

Ik twijfel bij deze film tussen 2,5 of 3 sterren. Ik vind hem charmant en irritant ineen. De moraal ligt er zo dik bovenop, dat er weinig aan de verbeelding overblijft. Het wordt allemaal nogal voor je uitgespeld, waardoor ik het het als kijker vooral moest hebben van mijn sympathie voor Tom. Inhoudelijk dus een beetje mager, maar het verhaal wordt leuk en vlot in beeld gebracht. Aardig tussendoortje.

Ik had me zo verheugd op deze film! Viel hij daarom zo tegen? Of was het toch vooral 'oh wat ben ik droog, doch grappig' Steve Coogan? Een aantal leuke scènes, maar over het algemeen erg 'gemaakt'. Het is dat het onderwerp boeit, maar dan zie ik liever een goede BBC documentaire.

Klopt. Ik had veel meer van het verhaal verwacht, maar het gaat bij deze film toch vooral om de visuele aspecten. Daarvoor grote complimenten aan Shane Acker! Overigens is het leuk om na afloop de korte film te bekijken, waarop deze langere versie is gebaseerd: zie YouTube

Een jaar of vijf geleden las ik Angels & Demons in één ruk uit en dacht: Dit boek zou verfilmd moeten worden! Verbazend genoeg werd eerst The Da Vinci Code gehypet en verfilmd. Die viel me wat tegen, dus ik hield ik mijn hart vast voor de verfilming van Angels & Demons.

Dat viel gelukkig alleszins mee. De film is dicht bij het boek gebleven. Een verstandige keuze, want het boek leest als een scenario op zich. Het verhaal is spannend, intrigerend en gedurfd. Verfrissend ook, dat er nu eens geen romance ontstaat tussen de mannelijke en vrouwelijke hoofdrol.

Het tempo van de film ligt erg hoog. Dat was in het boek al zo, in de film is uiteraard nog minder ruimte voor enige uitweiding. Dat is soms een voordeel, in dit geval een nadeel van het medium. Je wordt er minder ingezogen dan in het boek. Het is meer een rollercoaster waar je instapt, zonder dat er tijd is om dingen werkelijk te bevatten. Dat valt de makers echter niet aan te rekenen.

Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat het CERN-gedeelte nogal ver van je afstaat, als je er nooit eerder van hebt gehoord. (Hoewel CERN sinds het activeren van de deeltjesversneller redelijk bekend is geworden. En dan te bedenken dat een aantal dagen geleden de eerste botsing tussen deeltjes heeft plaatsgevonden. Vooruitziende blik, die Brown.)

Het decor ziet er gelikt uit, zeker als je nagaat dat grote delen op een set zijn gefilmd. En ook de acteurs overtuigen wel, al is er geen tijd om de karakters echt uit te diepen. Gelukkig geen continue sarcastische oneliners, wat je bij spektakelfilms nogal eens ziet.

Al met al een hele redelijke verfilming van een ijzersterk verhaal.

Von Trier heeft zijn film opgedragen aan de Russische regisseur Andrej Tarkovski. Dat is wellicht te merken aan de stijl van Antichrist, zo leert Wikipedia. De extreem vertraagde shots, de close-ups, de suggestie en symboliek, vervreemdende beelden, het gebruik van zwart/wit en kleur, de fascinatie voor natuur, noem maar op; allemaal stijlkenmerken van Tarkovski.

Antichrist is opgedeeld in een proloog, vier hoofdstukken en een epiloog. De proloog wordt begeleid (evenals de epiloog wordt uitgeleid) door het lied Lascia ch’io pianga, uit de opera Rinaldo. ("Lascia ch'io pianga la dura sorte. E che sospiri la libertà!" - "Let me weep over my cruel fate. And that I long for freedom!" In trage zwart/wit beelden wordt getoond hoe een echtpaar intens de liefdesdaad beleeft, terwijl hun peuter Nic geïntrigeerd raakt door de sneeuwvlokken buiten. Hij veegt drie tinnen soldaatjes met de woorden “grief”, “pain” en “despair” van tafel, klimt erop en valt ter pletter uit het raam.

Het begin van een intens rouwproces. ‘Zij’ (de personages zijn naamloos), raakt in een zware depressie vol schuldgevoel. ‘Hij’, therapeut, denkt haar te kunnen genezen en start een behandeling. Niet wegstoppen, maar de confrontatie aangaan. Onder dat credo zoekt hij naar de grootste angst van zijn patiënt, zich in hoogmoedige zorgzaamheid onbewust van enige keerzijde. Haar grote angst blijkt Eden, het bos waarin hun zomerhuisje staat.

Hij, toonbeeld van de rationele man, stelt dat obsessies zich nooit materialiseren. Dat obsessies je niet tegen je natuur kunnen laten ingaan. Zij, het toonbeeld van de emotionele vrouw, gelooft juist steeds meer in haar obsessies. Haar thesis over heksenjacht in de 16de eeuw heeft haar doen inzien dat de natuur een verwoestende kracht bezit. Dat de natuur Satan’s kerk is. En dat de natuur de vrouw beheerst.

Antichrist is het product van Von Trier’s depressie en daarmee een hoogst persoonlijke film. De film is doorspekt met symbolen, die zich niet eenduidig laten verklaren. Symbolen verkrijgen hun echte inhoud door de mens die ze waarneemt. De totemdieren (de vos, het hert, de kraai) zijn raadgevers in sjamanistische innerlijke zoektochten die Von Trier zelf heeft ondergaan. De beelden in zijn eigen hoofd heeft hij in zijn film getransformeerd naar de depressie van een vrouw. We zien haar pijn, wanhoop en verdriet, maar bovenal haar angst. Haar man denkt haar daarvan te kunnen bevrijden door de angst recht in de ogen aan te kijken. Dat leidt echter tot een confrontatie tussen mens en natuur. En tussen goed en slecht, man en vrouw, rationeel en emotioneel.

Ergens rijst dan nog de vraag, of het zover zou zijn gekomen als zij had mogen rouwen op haar eigen wijze. Als haar pijn, wanhoop en verdriet er hadden mogen zijn. Als haar angst niet geforceerd moest worden verslagen. Als hij niet haar therapeut, maar slechts liefhebbend echtgenoot zou zijn.

Altijd fijn; die duistere sprookjes! En in dit geval hoort daar een hulde aan Neil Gaiman bij. Ik kan niet wachten tot zijn boek 'American Gods' op gelijksoortige wijze tot een animatiefilm wordt bewerkt. Die zal dan zeker niet geschikt voor jonge kijkertjes zijn.

Want hoewel Coraline voor jonge kijkers wellicht bijzonder spannende momenten kent, is het verhaaltechnisch een aperte kinderfilm. Maar voor jong en oud een visueel genot, ter vergelijking had ik de 3D versie graag willen zien. En behalve het spektakel, vond ik de gelaatstrekken bijzonder knap weergegeven.

De gimmick van het omgekeerd leven is een leuk 'what if...' gegeven. Daar kan de kijker prima eigen conclusies aan verbinden. Dus is het onderschatting van de kijker of een Hollywood-concessie, dat de moraal zo letterlijk wordt uitgespeld? Of was men bang dat er zonder moraal te weinig diepgang over zou blijven?

"You never know what's coming for you." Dat motief wordt de kijker nogal ingepeperd. In het geval van Forrest Gump ("Life is like a box of chocolates...") werkt dat uitstekend; het komt overeen met de bizarre verwikkelingen waarin Gump steeds opnieuw belandt. In het geval van The Curious Case of Benjamin Button overtuigt de aansluiting van het motief op het verhaal niet. Het lijkt vooral een cliché, dat je op iedere film zou kunnen toepassen. Immers, Benjamin leidt ondanks zijn aandoening nog een betrekkelijk normaal leven.

Een cast met Brad Pitt en Cate Blanchett schept hoge verwachtingen. Die vervullen zij slechts ten dele. Er had wat meer gevonkt mogen worden tussen beide personages. Het is ook de vraag of de kijker Benjamin en Daisy daadwerkelijk leert kennen.

Het scenario roept nogal wat vragen op. Waarom weet Benjamins zus niet van zijn bestaan? En waar blijft zij als hij eenmaal weer thuis woont? Hoe weet Benjamins echte vader wie hij is? Waarom is Daisy's dochter zo verbaasd over een dansfoto van Daisy, terwijl zij jaren een eigen danssalon heeft gehad? En waar was de dochter in de laatste jaren dat Daisy voor Benjamin zorgde?

Uiteraard kan in een uitgebreid scenario als dit, niet op alle details worden ingegaan. Juist daarom had men beter een aantal personages achterwege kunnen laten, om meer ruimte te bieden aan de personages waarom het draait. Van Daisy's dochter krijgt de kijker zo weinig te zien, dat ze je nauwelijks kan beroeren.

De reden voor al deze kritische noten, is vooral de overtuiging dat deze film veel beter had kunnen zijn dan hij nu is. Het scenario leent zich perfect voor een meer sprookjesachtige setting, waarbinnen veel meer ruimte is voor curieuze gebeurtenissen.

Desondanks is Fincher er in geslaagd een leuke, toegankelijke film te maken, met pakkende, emotionele momenten. En met een bijzonder lange speeltijd, die ik moeiteloos heb geconsumeerd.

Meesterwerkje! Die ultiem karakteristieke kop van Dominique Pinon doet het bij mij altijd goed. Fijn bizar verhaal met heerlijk zwartgallige humor en wonderlijke personages. Hoogtepunt: de ultieme zelfmoordpoging van Madame Tapioca

Een aangrijpend verhaal over onverwerkt verdriet, vergeving, geloof en in het reine raken met jezelf. Thema's die zich eenvoudig lenen voor clichés. In die valkuil treedt deUNSYNLIGE gelukkig geenszins.

Het wordt nergens zoetsappig. Bovendien is slim gebruik gemaakt van een wisselend en integer weergegeven vertelperspectief, wat snelle oordelen ragfijn buiten de deur houdt.

Het orgelspel benadrukt de beklemmende sfeer, met als hoogtepunt de hectische noten-explosie gedurende een huwelijksvoltrekking.

Oscar-waardig materiaal.

Oprecht humoristische weergave van een opmerkelijk fenomeen. Met een hoofdrol die op Wim Helsen’s lijf geschreven lijkt. Hij belicht de zonderlinge persoonlijkheid van Tony T overtuigend en draagt daarmee de film. Maar ook het onconventionele scenario doet een flinke duit in de zak van een succesformule.

De vlaggen mogen opnieuw uit voor de Scandinaviërs!

Zoals wel vaker in Deense films, gaat het ook hier om een individu dat een kleine gemeenschap betreedt, alwaar vaste gewoonten en gebruiken als ongeschreven wetten gelden. Voor een leefbaar verblijf is aanpassing noodzakelijk. De kwestie is, hoe ver een persoon daarin kan gaan. De ultieme test voor het individuele normbesef. Interessante thematiek, vergelijkbaar met een film als van Triers Dogville.

Van begin tot eind knaagt er iets in het provinciestadje. Het is er nooit helemaal pluis. En terwijl er vreemde dingen gebeuren, blijft de gemeenschap volharden in stilzwijgen. Het is de vraag of de argeloze politieman Robert die stilte kan doorbreken.

De beklemmende sfeer en zwarte humor zijn gouden ingrediënten voor een zinderende film.

Een film met een klein verhaaltje over een man met een klein hartje (knap debuut van de hoofdrolspeler). Vertederend en vol droog-humoristische beelden. Dat laatste maakt dat de film een extra ster van me krijgt. De scène in de bioscoop zou een korte film op zich kunnen zijn.

Daar ben je mooi klaar mee, met zo’n familie. Met pa en nonkels op een kluitje in het huis van oma. Zuipen, zuipen en nog eens zuipen. Groei daar maar eens lekker tussen op, voilà! Wat doe je als je slechts één keuze hebt; je enige zekerheid ontvluchten, of meegaan in de helaasheid der dingen? Een briljante titel.

Alle personages zijn zonneklaar, maar nergens hol. Dat heet knap acteerwerk. Hoe verwerpelijk ook hun keuzes en daden, evident is dat zij simpelweg niet anders weten te kunnen. Het zijn net mensen. Hoewel juist hun dierlijke aspect een vreemd soort vertedering bezorgt.

Een buitengewoon komisch drama. Met toch een minpuntje; het vertelperspectief van de volwassen Gunther Strobbe, additioneel ten opzichte van het oorspronkelijke verhaal van Verhulst. Dat werkt als een stoorzender en voegt weinig toe. Mede door gebrek aan sympathie voor het weinig flamboyant gepresenteerde personage. Maar binnen het geheel nemen we die graag op de koop toe.

Het kwam er maar niet van deze film te kijken. Iets stond me tegen, al was iedereen positief. Nu blijdschap alom, dat ik er alsnog voor ben gaan zitten.

Relatief kort geleden ging het er in de DDR nog op deze wijze aan toe. In hoeverre die gedachte mijn mening beïnvloedt, weet ik niet precies. Wellicht maakt dat de kijk-ervaring intenser. Het verhaal overtuigt echter dermate, dat de fictie tijdens het kijken voor waarheid kan worden aangenomen.

Het is bewonderenswaardig hoe de film voortdurend spannend en onvoorspelbaar blijft. Van begin tot eind zat ik op het puntje van mijn stoel. Dat is voor een groot deel te danken aan Ulrich Mühe en zijn personage Hauptmann Gerd Wiesler. Een ingetogen rol, zeer krachtig neergezet.

Typisch Amerikaanse invulling aan een gewichtig thema. Zogenaamd een integere weergave, maar ik zie toch vooral een luchtig filmpje met bijdehante boventoon en klein dramatisch sausje. Alles uiterst zorgvuldig gecomponeerd, met alle morele boodschappen over vriendschap er duimendik bovenop. Voor de kijker valt weinig te ontdekken, want alles wordt al hapklaar voorgekauwd. De zoveelste highschool film die pretendeert meer te zijn dan het is.

Het verhaal van Micmacs is vrij eenvoudig. Een groepje zonderlinge figuren, met ieder een opmerkelijk specialisme, gaat als een avant-gardistisch A-team de strijd aan met twee doortrapte wapenhandelaren. Op listige wijze worden de heren tegen elkaar uitgespeeld. Onderwijl worden we bediend van kluchtige gebeurtenissen en woordgrappen, talrijke rariteiten en uitzonderlijke decors.

Wederom een innemende Jeunet film. Wie slechts met Amélie bekend is, oordeelt daar wellicht anders over. Micmacs heeft namelijk een minder hoge toegankelijkheidsgraad en is eerder vergelijkbaar met een voorganger als Delicatessen. Toch, toegankelijkheid is in het geval van Micmacs een behoorlijk relatief begrip. Het gaat meer om het kiezen van de juiste ‘mindstate’, dan om het vinden van een waarheid achter de filmische waarheid. Wie de film bekijkt zoals men een jeugdboek leest, zich ongehinderd door kolderieke taferelen vrijmoedig laat meeslepen in de kruistocht van het clubje doddige personages, heeft 105 sprankelende minuten in het vooruitzicht.

Ik vond Nothing Personal geen briljante film, maar was er wel door gecharmeerd. Een klein verhaal met twee sterke hoofdrolspelers. Knap van Verbeek om een rol als deze geloofwaardig te kunnen neerzetten. Inderdaad Into The Wild thematiek, maar de allerlaatste scène tilde de zeggingskracht wat mij betreft naar een hoger level. De protagonist heeft simpelweg niets van haar ervaring geleerd. Ze blijft haar vlucht voortzetten, ditmaal in een oord dat in alle opzichten verschilt van het vorige. Je weet dat ze het daar eveneens niet zal vinden, want in een vlucht vind je niets. Een mooie moraal.

Hallo treurig acteerwerk waar een aflevering GTST heel prima bij afsteekt. Ik ga even heel veel goede films kijken om dit ver achter me te laten.

Brad en Janet zijn stereotype Amerikaanse braveriken. Noodgedwongen kloppen zij aan bij Frank'N Furter, de travestiet der travestieten, die de perfecte man wil bouwen. Zo ongelooflijk fout, dat het perfect cult is.

De musical op het podium (zonder het woordje picture), zag ik een jaar of 10 geleden. Pas daarna heb ik de film gekeken. Die valt dan toch een beetje tegen. De echte musical is nu eenmaal één grote belevenis, omdat je zelf lekker mee mag doen.

Overigens is de theatershow ontstaan uit de massale participatie van het publiek tijdens de nachtelijke filmvertoningen. Men kwam verkleed, schreeuwde weerwoorden naar het scherm, speelde stukjes mee en nam attributen mee.

Dus als je met een glimlach op (biertje erbij, nootjes binnen handbereik, guitige vrienden -niet homofoob- op de bank) de Rocky Horror Picture Show kijkt, wordt het heus een vrolijke boel. Meezingen verplicht!

Van Warmerdam zoals Van Warmerdam bedoeld is!

Leuke film die glansrijk cult had kunnen zijn (voldoende aanknopingspunten), maar helaas niet zo uitpakt. Het blijft wat op de vlakte.

Toch best aardig! Met name de beeldtaal, die er voor zorgt dat je de strip door de film heen ziet, is geslaagd. Minder verrassend (want minder nieuw) dan bij Sin City, maar 'it does the trick'.

Het verhaaltje is een beetje recht-toe-recht aan. Weinig ingenieuze plot, doch vermakelijk genoeg. En het acteerwerk; ach...

Een fijne film voor de liefhebber van het verfilmde strip genre, zonder al te hoge verwachtingen.

De zoetheid van Disney, de geestigheid van Pixar. Niemand zal zich een buil kunnen vallen aan het kijken van Up. Leuk verhaaltje.

Toch geef ik de voorkeur aan 100% Pixar. Het had nét iets scherper, pittiger en schertsender gekund. Vaak zit er een extra laag in Pixar-films, een soort knipoog naar de volwassen kijker. Die miste.

Een film over liefde in alle soorten en maten met de conclusie (hoe spitsvondig) “whatever works.” Getoond met als rode draad een eindeloos schreeuw-pratend, zelfingenomen personage dat zichzelf dermate graag hoort praten, dat hij zelfs het publiek rechtstreeks met zijn monologen lastigvalt. Onophoudelijke dialogen die moeten doorgaan voor ad rem, overacting ‘till the bone. Woody Allen weet zichzelf wederom te kopiëren. Vermoeiend.