Leeftijd, opleiding en filmwaardering

Als het al met intelligentie te maken heeft, dan niet om de opleiding maar om het IQ.

Ik ken mensen die überslim zijn maar op Havo zitten omdat ze simpelweg geen reet uitvoeren. En vice versa.

Zelf ervaar ik (15 jaar - gymnasium) dat mensen uit mijn klas toch een vij mainstream smaak hebben en zich eigenlijk ook totaal niet interesseren in het medium.

Dat ervaar ik ook. En dan heb ik het over 18 jaar en 6VWO.

Ik schat dat er bij mij in de klas hoogstens 3 personen van de 30 interesse hebben in de niet-mainstream films.

Ik ben dus ook van mening dat opleiding geen criterium hoeft te zijn voor iemands filmsmaak en -interesse.

Ik denk overigens wel dat het mee kán spelen, maar over het algemeen ligt het meer aan iemands persoonlijkheid.

Sta je open voor de niet alledaagse dingen, wil je ergens over nadenken enz.

En dat kan iemand die VMBO gedaan heeft net zo goed, als je er maar voor openstaat.

Opleiding heeft niets met de waardering van film te maken. Als je ziet naar de gebruikers van moviemeter, kan je toch niet echt onderscheid maken tussen beroepsklasses of opleidingen. Dat is enorm gevarieerd hier. Leeftijd kan wel meespelen, maar dat is wel gekoppeld aan ervaring. Een 14-jarige filmliefhebber heeft nog niet zoveel films gezien als een 40-jarige filmliefhebber. Ook zullen 'oudere' gebruikers bepaalde films anders beleefd hebben. De hype errond, de bioscoopversie, het aanbod dat er toen was, het onderwerp (denk maar aan biografische of waargebeurde verhalen), ... spelen allemaal een rol.

Net als muziek en andere culturele zaken moet je zelf wat op ontdekking durven gaan en open staan voor onbekend materiaal. Anders krijg je enkel voorgeschoteld wat via de media en promo geleverd wordt. Ik geef zelf toe dat voor ik hier op het forum kwam, en dus niet zo met film bezig was, ik nooit had gehoord van films als Seven Samourai, Elephant, Donnie Darko, Requiem for a dream, Spirited away, Lost in translation enzo... Ik zag enkel de films die in de bioscoop draaiden en waar veel reclame rond was: Beverly Hills cop, Bondfilms, Back to the future, Disney, ... Films van Hitchcock of Sergio Leone kende ik wel van naam, maar waren gewoon ouwe films in mijn ogen.

Ik zie allerlei mensen van mijn leeftijd en opleiding die Lost in translation een saaie film vinden, Seven Samourai al niet eens willen zien om dat hij zwart/wit en Japans is en Requiem for a dream niet eens begrijpen 'omdat daar geen verhaal in zit'.

Het is dus waar je maar voor open wil staan. Ik ken bvb geen 5 voetballers uit de Nationale competitie en vraag me ook niet naar type auto's. Terwijl ik dat bij film (en muziek) wel de nodige ervaring al heb opgedaan en zo ook films anders zal bekijken dan enkele jaren geleden. Binnen enkele jaren zal dat nog helemaal anders zijn omdat ik dan weer tal van andere films heb gezien.

Dan vergis je je enorm. Zelfs mijn stiefzussen die houden van films ala Honey vonden het een erg leuke.

Nou denk ik niet dat opleiding een ontzettend grote invloed heeft, maar ik merk toch wel wat verschil.

Dit eerste stukje ben ik het wel mee eens, en dat komt inderdaad vooral omdat er geen interesse is. Al hoef ik geen enkele vriend van school (hoe groot z'n desinteresse in het medium ook is) een film als Norbit te geven, dat soort zooi wordt unaniem afgekraakt.

Met deze stukjes heb ik iets meer moeite. Wat mij nou juist opvalt is dat klasgenoten (gymnasium) veel makkelijker of vaker opstenstaan voor aparter werk dan mensen met een minder hoge opleiding (bijv. collega's). Die hebben vaak geen zin om films die afwijken van de standaard te kijken. Juist die dingen die Film Pegasus in z'n stukje noemt kom ik veel minder tegen bij mensen met een hogere opleiding. In die zin denk ik dat het ergens wel iets uitmaakt.

Het zelf op onderzoek uitgaan ipv te accepteren wat je voorgeschoteld krijgt, lijkt mij voor de meeste mensen de grootste stap. Zodra je die stap niet hoeft te nemen en je het als het ware aangeboden krijgen (bijv. een vriend met interesse) merk ik toch wel een redelijk verschil in 'het open staan'.

Mijn vrienden zijn rond de 30 en universitair geschoold en die hebben nog een flutsmaak.

Zegt dus helemaal niets.

zegt idd totaal niets. Een vriend van mij zit nog op school en volgt een opleiding voor horeca. Hij houdt wel van films als Lost in translation en Reservoir dogs, terwijl ik bij een andere vrienden (die al een universitair diploma op zak hebben) daar niets van moeten weten en films als Saw, The Rock of Con Air als de beste films ooit vinden. Psycho kennen ze nog wel, maar Lilya 4-ever doet hen al wenkbrauwen fronsen. Heeft volgens mij compleet met interesse te maken en of je open staat om meer te willen zien dan de affiche van Kinepolis of het aanbod van commerciele films op tv.

Er wordt wel erg veel vanuit een n = 1 basis geredeneerd. Vrienden, buren en opa's er aan de (resterende) haren bijslepen zegt gewoon heel weinig. Ik denk dat je beter andersom kan kijken: zijn liefhebbers van de betere cinema gemiddeld hoger opgeleid?

Dat lijkt mij wel het geval, hoewel ik hiervoor geen enkel bewijs heb. De drang om jezelf te ontwikkelen zal gemiddeld wat meer aanwezig zijn bij hoger geschoolden (dan wel mensen met een hogere intelligentie). Daarbij: kunst in zijn algemeenheid wordt toch wel vaker geassocieerd met 'de elite'. Hoger opgeleiden zullen gemiddeld ook meer klassieke muziek luisteren, bijvoorbeeld.

Natuurlijk zijn er massa's uitzonderingen. Een schoomaker kan evengoed Tolstoj lezen als een hoogleraar. Maar gemiddeld komt het denk ik wat minder vaak voor.

En daar heb je denk ik gelijk in.

Ben het met eRCee eens. Denk dat hoger geschoolden (of dus 'intelligentere') mensen toch meer de behoefte hebben om zichzelf te ontwikkelen, en dan dus ook doormiddel van 'andere' cinema en of muziek en of literatuur.

Inderdaad geen bewijs voor, maar het lijkt me vrij logisch. Dat wil niet zeggen dat alle hoger opgeleiden of intelligente mensen ook daadwerkelijk naar 'moeilijkere' cinema of muziek kijken/luisteren. Het heeft vooral met je interesse te maken, maar ik denk gewoon dat die interesse zich bij de hoger opgeleide sneller zal ontwikkelen.

Valt tegen hoor. Ik heb nu vier jaar op het gymnasium gezeten en meer dan 75% van de klasgenoten vinden alleen films als Step Up helemaal geweldig. Een klein aantal mensen hebben echte filmsmaak. Ik probeer dit twee vrienden nog redelijk bij te brengen (heb er hoogst persoonlijk voor gezorgd dat één klasgenoot ook een obsessie kreeg voor de films van Tarantino).

Ik ga trouwens volgend jaar verder op Atheneum, Latijn en Grieks komt me de keel uit (of hoe je dat ook zegt?). In plaats daarvan krijg ik volgend jaar Spaans. Kijken of dat een succes wordt. Ik heb trouwens het CM-profiel gekozen.

Oja, ben 15 jaar oud.

Om terug te komen op danuz en ercee; buiten de gemiddeld hogere behoefte (waar ik me wel in kan vinden) is er sprake van meer capaciteiten: met name het analytisch vermogen is meestal vele malen groter bij een hoger opgeleid persoon. En als er iets essentieel is bij veel films, is het wel het kundig kunnen analyseren van de gebeurtenissen, zowel qua feiten als emoties. Hierdoor kan de essentie of onderliggende boodschap in een film totaal wegvallen voor een lager opgeleid persoon. En dát is nou net de schoonheid van cinema. Dit heeft dan tot gevolg dat een laagopgeleid personen een totaal andere (minder mooie) film zien dan de hogeropgeleiden.

(het is jullie waarschijnlijk niet ontgaan dat ik voor het gemak maar even ernstig gegeneraliseerd heb in bovenstaand stukje, maar de boodschap is duidelijk )

Mocht het jullie interesseren: ik ga zelf na deze zomer 5 atheneum doen (heb ooit een klas overgeslagen, dus loop een jaartje voor). Geen gymnasium omdat Grieks en Latijn me erg oninteressant leken en het veel te ver fietsen was naar mijn mening (bovendien ging mijn hele sociale kring naar mijn huidige school, en is deze ook minder autoritair). Ik kijk nu al uit naar mijn toekomstige studie wat hopelijk wél een beetje een uitdaging wordt. Heb tot nu toe alle schooljaren met twee vingers in de neus, nihile inspanning en erg hoge cijfers gehaald (excuses als ik arrogant overkom maar ik overdrijf geen woord). Maar misschien heeft atheneum 5 en 6 wel onverwachts veel te bieden (al heb ik er een hard hoofd in).

Alleen zo jammer de hogeropgeleiden dat dan op de standaard manier doen, met standaard filmpjes van standaard regisseurs uit standaard nrc/volkskrant filmlijstjes bij een standaard abonnementje. En nooit echt heel diep in de materie gaan wroeten en er eigenlijk zo weinig van afweten en nooit eens een eigen interessante smaak ontwikkelen. Nooit eens tussen de regels doorkijken en te vaak met opgegheven vingertjes preken over wat goed en slecht is.. en wat kan je nog meer schrijven over het dubieuze statement van hierboven? Groet van de mavoklant, wij mogen ook best eens generaliseren, toch?

Het lijkt mij best logisch dat je niet diep in materiaal gaat wroeten als je geen grote filmfan ben. Dat speelt zeer zeker ook mee, of je nu hoger of lager opgeleid bent.

Dit is toch iets te makkelijk (en tevens een exponent van de huidige maatschappelijk kijkwijze op intelligentie).

Een 'laagopgeleid' persoon kan tijdens een filmervaring misschien meer oppikken dan een hoogopgeleide als het gaat om emotionele gevoeligheden die in een film voorkomen.

Een film is er niet om doodgeanalyseerd te worden, maar ook om een emotionele ervaring over te brengen, die niet voor hoogopgeleiden per se beter te interpreteren is.

Zoals ik al aangaf generaliseerde ik hier voor het gemak (om de discussie overzichtelijk te houden). Criterium nummer één is natuurlijk dat diegene zich wil verdiepen in film. Maar hiernaast spelen bovenstaande factoren denk ik wel een rol.

Als ik mijn stukje teruglees is het trouwens vrij laagdunkend geschreven (wat niet de bedoeling was).

Mee eens maar ik denk dat als je een willekeurige groep van 1000 'laagopgeleiden' met 1000 'hoogopgeleiden gaat vergelijken, de laatste er beter vanaf komt.

Hoogopgeleid is een dom woord. Net zoals laagopgeleid trouwens.

Alles draait om interesse, uithoudingsvermogen en inzet. En dan nog zijn er verschillen

Mee eens maar een politiek correcter woord kon ik zodirect niet verzinnen.

Als je 'alles' hier vervangt voor 'een groot deel' ben ik het weer met je eens. Maar dat is dus een klein verschil van mening.

En nogmaals: no offense richting de vele uitzonderingen (veel van de MM-gebruikers vallen hier waarschijnlijk onder, anders zaten ze niet op deze site).

Intelligentie is een factor die invloed heeft op cognitieve ontwikkeling in de breedste zin van het woord. Niet alleen van het rationeel-analytisch denken, maar ook op emotioneel vlak en in het domein van de zingeving.

Het is echter niet de enige factor, dus van een '1-op-1'-verband kan geen sprake zijn.

Dat zijn interne factoren die invloed hebben op smaakontwikkeling. Enkele belangrijke externe factoren zijn reclame en beschikbaarheid.

Korte conclusie van iemand die de discussie heeft meegemaakt van een afstand: er zijn ontzettend veel factoren die de ervaring van het filmkijken beïnvloeden,

hehe goeie, daar schop je waarschijnlijk niemand mee tegen het zere been

Had de volgende post over het hoofd gezien en wil daar toch nog eventjes op reageren.

Begrijp me niet verkeerd; hier ben ik het volkomen mee eens. Zoals een paar posts hierboven al werd aangegeven is het fixeren op de mainstream/commerciële producties niet gebonden aan welk criterium dan ook (dus ook opleiding doet er niet toe): toen wij op school 'Mean Girls' voorgeschoteld kregen was het overgrote deel van de klas (m/v) erg enthousiast.



Excuses van de vwo-leerling, het was niet de bedoeling om beledigend over te komen. De generaliserende termen die ik gebruikte waren enkel om mijn post niet te langdradig ("gemiddeld genomen", "uitzonderingen daargelaten" enz.) te maken.

Misschien dat ik het iets duidelijker uit kan drukken aan de hand van een voorbeeld: Fight Club.In mijn vrij groot zolderkamertje, die in de weekenden fungeert als hanghok/ontmoetingsplaats, zaten we een paar weken terug FC te kijken. Onder hen wat klasgenoten (VWO), teamgenoten (voetbal, in dit geval toevallig VMBO) en een verdwaalde HAVO'er. Iedereen had zich goed vermaakt (pluim voor FC) maar het was wel duidelijk te merken dat de film door iedereen anders beleefd werd. Verschillende plotwendingen moesten soms verklaard worden (de 'Norton=Pitt' twist riep vele vragen op; "Kan nooit, hoe kan hij dan ooit die zakken vet over dat hek hebben gekregen", de 'Flashback-humor" grap op het eind werd maar door een enkeling direct begrepen). De klasse van FC is dan ook dat deze film op elke mogelijke manier weet te vermaken, maar dat terzijde.

Nu vergelijk ik echt niet elke VMBO'er met mijn teamgenoten, (en besef ik ook dat er genoeg andere klasgenoten zijn die ook uitleg nodig hebben) maar gemiddeld genomen gaf dit wel aan wat ik bedoel.

Wat ik ook al eerder aangaf: 95% van de actieve MM-gebruikers die toevallig VMBO (of een van zijn voorgangers) volgen/ gevolgd hebben horen waarschijnlijk tot die uitzonderingen. Dit zijn de mensen die het dus wél op konden brengen om zich in cinema te verdiepen en daar vaak ook in geslaagd zijn.

Als laatste wil ik even aanhalen dat ik niet probeer over te komen als alleswetende filmkenner, integendeel: daar heb ik nog te weinig films voor gezien. Ik doe er wel veel aan om mijn filmkennis en horizon te verbreden en ben daarmee aardig op weg.

Met vriendelijke filmgroet

Toch is het verklaren van moeilijke en/of ontoegankelijke films ook niet alles. Ik mis toch een beetje in de discussie het "gevoel" wat iemand met films heeft. Waarom films voor iemand een passie kunnen zijn om het zo maar te zeggen.

Zo hoor ik liever een bouwvakker (om maar weer eens even een cliché te gebruiken ) helemaal bevlogen praten over zijn Chuck Norris collectie dan de zoveelste intellectueel die met zijn of haar standaard rijtje Tarkovsky's, Bergmans en Franse en Japanse minimalistische films komt aanzetten met bijbehorende verklaringen die dan ook maar weer vaak van het internet blijken te zijn afgeplukt.

Overigens zijn er ook genoeg zgn hoogopgeleiden die sowieso niets met film hebben omdat het meer salonfähig is om je in literatuur of klassieke muziek of opera te verdiepen (Ja beste mede MM-ers , ze bestaan echt. Kon het eerst ook moeilijk geloven mensen die niets met het meest fantastische medium film blijken te hebben ).

Mee eens maar mijn eerste post in dit topic was geen losstaande post, ik haakte in op wat eRCee en danuz eerder zeiden. Maargoed, ik ben genoeg aan het woord geweest.

Ik zit op het Media College in Amsterdam. Een school waar leerlingen van bepaalde opleidingen toch meer zien in films dan alleen maar een vermakelijk avondje.

Wat ben ik het met jou eens!!

Ik vind dat je filmwaardering echt alleen per persoon kunt bekijken, en dat vind ik persoonlijk juist het mooie aan film: je mag het zien zoals je wil! Iemand die naar, ik zeg maar wat, Forrest Gump kijkt kan het verhaal prachtig vinden terwijl een ander juist op de vormgeving let. En wat is dan "beter"? Ten slotte wordt met alles bij elkaar ( geluid, beeld, acteerspel, etc. etc. ) een film gemaakt en bij ieder mens spreken andere dingen aan.

En ik denk dat je dit dus ook moet betrekken bij het bekijken van filmwaardering ten opichte van leeftijd/opleiding. Als ik zie hoe mijn 5-jarige buurmeisje naar Nijntje of Finding Nemo kijkt dan vind ik dat veel geweldiger om te zien dan als ik iemand naar een totaal andere film maar zonder enige beleving zie kijken ( ik ga verder maar geen voorbeelden noemen want daar gaat altijd weer persoonlijke smaak bij meespelen ).

Ik vind ook dat filmwaardering altijd iets persoonlijks zal zijn want het is SUBJECTIEF. Niemand kan als feit vaststellen dat de muziek uit die ene film de beste ooit is. Waarom zou je dan groepen gaan indelen in hun kunnen qua filmwaardering? En waarom zou de mening van een hogeropgeleide op dit vlak hoger moeten tellen dan iemand die voor het eerst naar een film kijkt? Persoonlijke beleving is toch altijd echt?

Zie het mooie ervan in dat iedereen op iets anders let en iedereen een film verschillend interpreteert. Het gaat mij persoonlijk om de passie waarmee een film wordt beleefd, niet om of er algemeen wordt gezegd dat een film van hoge klasse is.

Ik wil met dit stukje niet zeggen dat andere mensen het fout doen in hun visie op de beleving van films. Juist niet, want dat bedoel ik met die persoonlijke ervaring. Iedereen mag erover denken wat hij/zij wil.

Ik heb vwo gedaan, zit nu op de modeacademie in Arnhem (1e jaar) en ga volgend jaar aan de Filmacademie beginnen. Ik ben 19 jaar.

Eens, maar vaak ik zie ik bij leeftijdgenoten dat zij niet openstaan om films te kijken waar ze niet bekend mee zijn. Ze blijven naar de standaard blockbusters gaan zonder een keer iets te proberen. Wat mij betreft zijn de mensen die meer toegang hebben tot informatie over bepaalde films (bijv. lezers van Volkskrant) ook meer bereid zijn om naar films te gaan die voor de lezers onbekend zijn. Of zij vervolgens een objectieve of subjectieve mening over die film vormen is een hele andere kwestie.

Met leeftijdgenoten bedoel ik mensen tussen 15 en 30. Zelf ben ik 21, met een vwo-diploma, studerend aan de UvA.

Ik ben het ook met jou eens. Maar ook elke film bekijk ik afzonderlijk. Ik vind het mooie van film dat er ontelbaar veel verschillende films zijn. En natuurlijk zijn er mensen die geinteresseerd zijn in films die ze nog niet kennen, maar betekent dat ook dat die mensen films beter kunnen waarderen ? Als iemand niet van culinair eten houdt betekent dat ook niet dat diegene eten niet naar zijn eigen smaak kan beoordelen ( naar mijn opzicht ). Maar ik snap waar je op doelt hoor! En volgens mij is een 100% objectieve mening in dit geval niet te vormen.

In Film > Algemeen > Generatie:

Wat mij altijd boeit, en wellicht ben ik de enigste daarin. Ik zou graag een soort van statistiek zien van hoe de ene generatie tegen een film aan kijkt en de ander. Een 20 jarige beleeft een film vele malen anders als een 35 jarige. De belevinswereld is immers anders. Vinden 20jarige bijvoorbeeld een film als Once upon a Time in the West even goed of slecht als een 35 jarige ?

Kijkt een 35jarige graag naar een film als 300. Ik noem maar iets.

Hoe kijken vrouwen tegen dit soort films aan ? Is dit te omschrijven in statistieken. Statistieken gerelateerd op leeftijdscatogorieen.

Dit lijkt me nu juist interresant. Het kan uiteraard ook een graadmeter zijn en je kunt dit heel ver voeren, wellicht bestaat het al. Mocht dat zo zijn, dan hoor ik graag.

Bij Apocalypse Now (1979):

Goed gezegd. Ikzelf ben een van de jongste gebruikers op moviemeter , er zijn vast wel mensen die nog jonger zijn, maar ongetwijfeld niet veel.

Ik vind dat je leeftijd niet uitmaakt. Naarmate je ouder wordt vind je films die je vroeger saai of stom vond misschien opeens erg leuk , of juist andersom.

Maar waarvoor maken ze moviemeter? Voor mensen die films willen beoordelen! En als ik deze site open , en zelfs niet als ik mij op deze site aanmeld, krijg ik geen scherm te zien met de tekst : bent u ouder dan 18 jaar?

Dus hoe oud je ook bent, zodra je kan lezen,schrijven,en kan kijken, mag je gewoon je eigen mening geven over een film.

Reinbo, ik snap jou ook wel hoor. Een van je favoriete films verdedigen, dat doe ik bij deze film namelijk ook. En het is altijd jammer als er dan mensen zijn die een film erg laag beoordelen, en dan is het logisch dat je gaat vragen waarom ze heb niet hebben kunnen waarderen, maar begin alsjeblieft niet over de leeftijd