Huilen bij films

Inderdaad iets dergelijks wilde ik zeggen. Overigens staat er nergens dat ik zat te huilen, er staat enkel dat ik het moeilijk had. Wilde het toch even rechtzetten

Moeilijk hebben tijdens Toy Story 3?? Get a grip on yerself!!

Zie de film eerst zelf maar eens, stoere jongen.

Nou eeeh ik hou helemaal niet van 3d animatie.

Wat nou 3D animatie? Lekker thuis (indien mogelijk op 1080p.) bekijken - tranen met tuiten in huize mikey, wedden?

Ik kan alleen ontroerd worden door elementaire zaken. Bijvoorbeeld een man die heeft gestreden voor zijn land en dat blijkt een leugen. Of een armworstelaar die het respect van zijn zoon verdient (met armworstelen)! Niet om een getekend in 3d max dinopoppetje dat kapot gaat.

De film Mask met Cher had me ook echt te pakken!

Getting my point?

Geef het eerst eens een kans, zeur!

Einde van First Blood vond ik net afbreuk doen aan een verder best leuke film... kreeg daar het gevoel van een opgedrongen politieke boodschap. Dat idee van "we hadden de oorlog daar in Vietnam kunnen winnen, maar die ondankbare hippies hebben ons met hun geklaag doen verliezen en kijken ons nu aan als moordenaars".

Plus (nog belangrijker eigenlijk), zijn oorlogstrauma's zouden beter wat subtieler aangebracht zijn, ipv ze zo letterlijk uit te laten spreken. Rolling Thunder (uit 77) is ook een film met actie over thuisgekomen en getraumatiseerde vietnamveteranen, maar die doet dat heel wat beter.

Kan me trouwens ook niet voorstellen te huilen bij Toy Story drie.

Huilen is een groot woord, dat doen alleen emotionele dozen zoals ik, maar het raakt je wel, juist omdat het je zo meesleept.

goh an american tail, daar had ik echt bakken met tranen gehuild! zag ik het een maand geleden te koop en ik zat er te overwegen maar ik kon het niet want ik hou het niet droog, zit er bijna te snikken van haha

En weet nu al dat als ik vandaag de box met Toy Story 1 tot en met 3 binnenkrijg en ik de laatste in de dvd speler gooi dat het niet veel anders zal zijn.

Nog iemand die 'm noemt . Qua kinderfilm ook dé tearkjerker voor mij.

Geloof niet dat jij een Oliver Stone liefhebber bent toch? Maar ben wel benieuwd wat je dan van Born on the 4th of July vindt?

Nee, Stone vind ik net weer wat te direkt..

I see... Stone gaat inderdaad te keer als een olifant in een porseleinkast maar is een van de weinige die er meestal mee weg weet te komen. Maar goed huilen moet ik er nu ook weer niet om

Stone is vergelijkbaar met die slager die altijd vraagt: mag het een onsje meer zijn??

Zeg ik ook nooit nee tegen!

Ik kom uit een gezin waar daar nee tegen werd gezegd: ik meende 5 ons te hebben gezegd meneer. Geen 6.

Jee mikey, was het een film geweest dan begon ik nu spontaan te huilen...

Nou waarom? je hebt iets nodig, en niet meer dan dat! Wat moet je met dat extra spekvet?

Iets dergelijks heb ik met Hachi (originele versie en remake)

Ik twijfel of ik die wel-of niet zou kopen.

Vooral bij films met dieren word ik vaak emotioneel, en komen de 'waterlanders' opzetten.

(a cowboy isn't supposed to cry )

Duidelijk je komt niet uit een gezin dat een 'Bourgondische levensstijl' een warm hart toe draagt... Conclusie Stone is een Bourgondische regisseur

Als ik aan Stone denk, heb ik eerder een beeld van Cleopatra's decadente collectieve zelfmoord bachanaal dan aan een gezellig kroegje in Brugge voor je biertje en mosselen. (ff chargeren). Wat wel weer wordt gewaardeerd in huize mikey.

was seven pounds al genoemd? met tuiten!

Seven Pounds is zeker een film waar je je tranen moeilijk kan binnenhouden.

Dat vond ik dan weer meevallen.