Huilen bij films

Ik ben benieuwd of mensen nog huilen bij films.Ik kan me namelijk niet herinneren ooit gehuild te hebben bij een film (uitzondering Frank & Frey).

Zelf zag ik huilende mensen bij Titanic en Amistad.

Bowling for Columbine

Band of Brothers (why we fight)

zo from the top of my head

-Bambi (toen ik klein was)

-elke film met Paul Hogan

-bij The Thin Red Line is het steeds net niet

bowling for columbine ook wel (bij die videobeelden van columbine zelf)

schindler's list (het einde)

OK eens even denken, de laatste keer was bij "Dolls".

De laatste tijd heb ik het trouwens vaker dat ik ontroerd wordt door een film.

Een andere film die me nog goed bij staat waarbij ik gehuild heb was "Grave of the Fireflies", daar heb ik echt flink bij gehuild.

Is Columbine zo aangrijpend dan?

Nog niet gezien, maar mijn verwachtingen liggen nu wel érg hoog.

paul hogan??? die van crocodile dundee? om zijn acteerprestaties dan zeker toch

De scene in The Shawshank Redemption waar die ouwe gast na 50 jaar weer in de bewoonde wereld komt vond ik erg aangrijpend en voor de rest moet ik gewoon altijd huilen van het lachen bij Ace Ventura en huilen van schaamte om het feit dat ze mensen als Dolph Lundgren enz films laten maken...

over het algemeen niet, maar deze videobeelden waren toch wel schokkend (misschien ook omdat ik vlak ervoor zelf in colorado was geweest)

Ik huilde oa bij....

The Mouse and His Child,

Donnie Darko.....

PS. Ik kan alleen huilen bij een film wanneer ik alleen ben. In bijzijn van anderen verman ik mezelf.

O ja, ik vergeet de laatste aflevering van Nils Holgersson (?schrijf je dat zo?)

ow, ja bij Airplane lag ik ook te huilen van het lachen vooral bij die Saturday Night Fever parodie!

Huilen niet echt nee, geemotioneerd raakte ik wel bij Magnolia

Precies, die scene met Cruise en Robards.....aaaaah...tranen met tuiten!

Geen tranen, wel een brok in mn keel:

Shawshank Redemption:
oude man die na jaren gevangenis weer terug in de gemoderniseerde maatschappij wordt gezet

Braveheart
Martelingscene,tevens de beste scene van de film.

E.T
als het onschuldige mannetje wordt meegenomen door de mannen in pakken.

Ik vind dierenleed meestal aangrijpender dan mensenleed( in films dan)...erg vreemd.

In de bioscoop bij Titanic zat ongetwijfeld een kleine brok in m'n keel.

En toen ik nog jonger was heb ik ongetwijfeld een brok in mijn keel gehad bij Scruffy.

Watership Down natuurlijk.

Boehoehoehoehoehoe..etc...

Die vond ik veel te eng, kon ik niet om huilen.

Echt huilen wil ik het niet noemen, meer een traantje wegpinken

Ik had dat nogal sterk bij Jakob the Liar en Pay it Forward.

Diepe emotionele films kijk ik liever alleen. Thrillers of ander wegkijkspul weer met vriendin/vrienden...

Groot brokkie in de keel bij Meet Joe Black..

ennu... E.T was ook wel een beetje zielig..

Bij The Lion King was ik al aan het janken...

bij de beelden van columbine zelf liepen mij de rillingen over de rug. echt tranen kwamen er pas bij de lerares de haar verhaal vertelde over het jochie wat z'n ooms pistool meenam.

nog wat die mij te binnen schoten (o.a. door de andere posts hier)

-Steel Magnolias:
als Julia Roberts sterft en de scenes van de begrafenis erna.

-Braveheart
klein traantje toen sheamus' vader stierf

en watership down en E.T. natuurlijk

Jep Watership Down, ET niet, Pay it Forward was ook zeer ontroerend.

Bij films met de doodstraf erin krijg ik ook vaak een brok in m'n keel zoals in Dead Man Walking en The Green Mile. Dit is dan natuurlijk afhankelijk van hoe de persoon die de doodstraf krijgt in de film is neergezet.

nog twee zeer ontroerende films waar ik op het punt stond om te...:

-Abril Despedacado

-Left Luggage

Zeker een brok in mijn keel bij deze films...

dus bij shocker niet?

maar als we een topic gaan openen over brok in de keel dan heb ik aan 1 pagina niet genoeg

En inderdaad The Green Mile...

Ik kreeg ook een brok in de keel bij deze.

Verder: Dancer in the Dark, In the Name of the Father, Angela's Ashes, Nya Landet, The Piano, Shadowlands, Some Mothers Son die me zo te binnen schieten.

The elephant man en the green mile Bij Donnie Darko had ik het toch ook moeilijk op het eind

The Sixth Sense lig ik elke keer weer flink om te janken:
- Als Cole aan zijn moeder vraagt of hij bij haar mag slapen en ze elkaar even een flinke hug geven krijg ik een brok in mijn keel.
- De scene aan het eind van de film als Cole 'het' vertelt aan zijn moeder en ze elkaar vervolgens jankend in de armen vallen vliegen bij mij de tranen in het rond.
- En nog een keer als
Crowe ontdekt dat hij dood is en afscheid neemt van zijn vrouw
Daar begin ik overigens meer te huilen omdat ik de muziek zo verschrikkelijk mooi vind.

Donnie Darko:
Tranen rolden over mijn wangen van het mooie einde met het prachtige Mad World!

The Deer Hunter:
Ik heb het verschillende keren moeilijk gehad maar vooral bij het russisch roulette als Nick doodgaat vond ik erg indrukwekkend.

Signs:
De scene aan tafel vind ik erg mooi!

2001: A Space Odyssey :
Toen ik hem voor het eerst zag was ik helemaal overdonderd door de geweldige beelden en de prachtige muziek waardoor ik af en toe een traantje moest wegpikken.

En verder nog American beauty, Artificial Intelligence, Good Will Hunting en laat ik nu maar stoppen want ik krijg er een lamme arm van