Huilen bij films

Vroeger bij Herbie, toen-ie gesloopt werd. Blijf van Herbie af!

Huilen bij films, ik doe het niet zo vaak. Maar altijd succes heeft Ciske de Rat, ik heb 'm al een paar keer gezien (keertje of 5 denk ik) en iedere keer weer begin ik te huilen als cis en tante jans (zo heette ze toch?) weer herenigd worden. Best triest dat ik er elke keer weer in trap.
Bij mij springen de tranen eerder in mijn ogen als een op het oog hopeloze situatie toch nog goed komt, dan wanneer er een dramatisch zielig moment is. Dood enzo. Hoewel Simon ook wel een brok in mijn keel bezorgde. Prachtige film trouwens. En daar schaam ik me dan ook veel minder voor dan bij Ciske.

Nederlandse films zijn meestal low-budget en daardoor moeten ze het ook vooral van drama hebben(waar vooral de acteurs/actrices en de conversaties de kar moeten trekken), waar we overigens best goed in zijn.

Ciske de Rat en Simon zijn daar hele goede voorbeelden van. Ook van God los en De Dominee lieten een indruk op mij achter. Misschien dat de Nederlandse taal ook directer bij mij binnenkomt. Het voelt vertrouwder en dichter bij huis natuurlijk. En schamen, omdat je emoties hebt moet je natuurlijk nooit doen.

Werd bij Donnie Darko emotioneel. En vroeger kon ik Zwelgje niet trekken

Zwelgje! Daar zeg je wat. Tranen met tuiten! Als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik huilde bij As It Is In Heaven. Onverklaarbaar. Wel een van mijn lievelingsfilms, maar ik zag het zeker niet aankomen ofzo.

Het huilen of het einde van de film?

zwelgje!!!!

laatst zag ik 'm weer, en 't werkt altijd...whehhhhh

De club silencio, emotioneel ondraaglijk

uit ''Mulholland Dr'' toch, hij deed mij niet zo veel, omdat ik bij mijn eerste kijkbeurt te druk bezig was alles te verwerken

Ik kan toch elke keer weer een traantje wegpinken bij het einde van American Beauty.. de analyse van zijn "stupid little life", echt tranentrekkend mooi

Vergeten erbij te zeggen. Kwam ook hard aan. Denk bij iedereen.

Als kind was ik altijd heel erg emotioneel betrokken bij een film. Ik was gauw bang, in spanning en moest vaak huilen.

Maar de laatste jaren niet meer... Ik word heel zelden echt meegesleept of geraakt en ik heb al jaren niet meer gehuild - hoe hard ik ook probeer. Ik vind dat zó jammer...

Niet huilen maar een ferme brok in de keel bij de scène in The Shawshank Redemption waarin BROOKS vrijgelaten wordt in een voor hem volstrekt 'onbekende' wereld. ' Brooks was here '

Liet je niet eens traantjes vallen op het einde?

Kuki Ningyo (Air Doll), toen Nozomi onder de brug door voer en naar de mensen op de brug zwaaide. Ik denk dat het haar kinderlijke en schattige manier van bewegen is. Prachtig!

Waar ik echt een potje bij heb lopen huilen:

-Braveheart
-Nuovo Cinema Paradiso (ontroering, geluk)
-The Brotherhood of War

Films waar ik het net kon ophouden:

-Million Dollar baby
-Brokeback Mountain
-The Deer Hunter (eindscene tussen de Niro en Walken)
-Dances with Wolves (gewoon omdat het zo prachtig is)
-After the Wedding

Dat was het wel zo'n beetje...

Huilen doe ik nooit om films. Kan wel zijn dat ik een brok in mijn keel krijg:

- Hotaru no Haka, meerdere momenten.
- Saving Private Ryan, einde.
- The Pianist (oa. Scene dat die man in een rolstoel van het balkon wordt gegooit door de SS)
- To End All Wars (Scene dat Dusty wordt gekruisigd.)
- The Green Mile (Scene dat John Coffey wordt geëxecuteerd.{/spoiler])

Mar Adentro kwam het dichtst in de buurt.

Gevolgd door 'The Green Mile'.

Salami is geen vlees

Wat is het dan ? Kaas ?

Nog nooit een traan gelaten bij een film maar serieuze brok in de keel bij:

Brokeback mountain (verboden liefdes doet mij altijd wel iets maar de manier waarop het hier in beeld werd gebracht, nergens sentimenteel maar net daardoor zo krachtig en emotioneel, deze is heel lang blijven hangen bij mij)

Schindler's list (tja er gewoon nog maar aan denken dat mensen dit echt meegemaakt hebben maakt je gewoon heel stil)

About Schmidt (ik heb zelf behoorlijk schrik om oud te worden en alleen achter te blijven, het einde van deze film verwoordde dat allemaal zo perfect)

August rush (of hoe meligheid soms ook gewoon kan werken)

Click (weeral het thema oud worden, familie, verloren tijd, ...)

Into the wild (bij de foto op het einde, beseffen dat iemand het allemaal echt meegemaakt had maakte het plots héél vatbaar)

Vooral bij films waarbij de hoofdrolspeler zich opoffert voor anderen krijg ik het wel eens moeilijk. Verder ook bij films waar de hoofdrolspeler dood gaat. Ik kijk vooral drama, dus dat komt nog wel eens voor.

Ik huil echt om alles, maar Schindler's List sloeg wel echt alles.

Verder heb ik bijvoorbeeld gisteren moeten huilen bij:

- Little Children

En eergisteren bij:

- Mulholland Dr.

En eergisteren bij:

- Bounce

Maar ja, zoals ik al zei: ik huil nogal snel bij films.

(ik huil zelfs bij tvprogramma's als: de grote woonwens, als ik dan zie hoe blij mensen zijn )

Lol dat soort programma's vind ik zo fake.. daar kan ik niet om huilen. Krijgen verdorie alles supermooi, en hoeven dr zelfs niets voor te doen.

En dat terwijl ik toch echt snel emotioneel word en traantjes wegpink... Had het zelfs bij Toy Story 3.

- Untamed Heart

- Up

- Hachiko

Toy Story 3 was ook echt heel mooi!

Ik vind die programma's ook helemaal niks. Kan er eigenlijk niet naar kijken, maar af en toe moet het (mijn vriend vindt het wel leuk namelijk), en dan kan ik het toch niet laten om dan toch aan het einde een traantje te laten. Ik weet niet wat dat is met mij

Laatste aflevering The West Wing, afsluiter seizoen 8 Scrubs en aflevering 405 The Son van Friday Night Lights.