Huilen bij films

Nog nooit echt bij en film gaan huilen, maar wel films gehad waarbij ik me moest inhouden. Vooral bij Return To Paradise. Hier de scene. Om echt in de emotionele draai terecht te komen moet je wel de hele film gezien hebben. Na een drietal minuten is de scene gedaan hoor. Hij staat trouwens volledig op Youtube.

Hei einde van American History X...

Nu ik er over nadenk laat ik regelmatig wat traantjes vallen.

Wanneer ik in mijn eentje naar 'n mooie film aan het kijken ben kan ik van bepaalde scenes zo goed genieten dat mijn ogen ineens vol met vocht zitten, lol.

De eerste keer dat ik A walk to remember zag

Bij twee bijzonder emotionele scènes van La Meglio Gioventù blijf ik na vele herzieningen huilen. Liefhebbers van deze film hoef ik niet uit te leggen welke scènes ik bedoel.

De It's not your fault, it's not your fault scene uit Good Will Hunting.

Nou, niet echt een emotie opwekkende film las je het mij vraagt.

Voor mij dus wel, was wel een jaar of 14 toen ik hem voor het eerst zag, toen ik hem een aantal jaar later hem terug zag, was het wel minder emotioneel, maar vond het wel nog steeds een heel goede film, nu ween ik niet meer bij films (ben een echte man geworden he )

Changeling, net als bij Million Dollar Baby.

Armaggaddon. Wanneer bruce willes afscheid neemt van z'n dochter via satteliet

Zo her en der krijg ik wel eens tranen in mijn ogen bij films.

-Frank en Frey (lang geleden)

-Green Mile (eind)

-Dead Man Walking (eind)

Ik zat met een brok in mijn keel het einde te aanschouwen van Gran Torino. De eindmuziek is dan echt teveel. Ook ben ik altijd zeer geraakt door 'de vliegtuig-scene' uit Stalingrad en 'de ontsnappingsscene' uit Escape from Sobibor. De scenes uit Scarface tussen Montana en zijn zus op het einde zijn ook niet altijd even makkeljk. Dit geld ook voor verschillende emotionele scenes uit The Green Mile.

Enkele berichten verwijderd. Dit is niet een topic om gruwelijke amateurbeelden te bespreken.

Green mile executie van Coffey als die zegt I am sorry for what I am. Toen kreeg ik echt wel een brok in mijn keel.

Saving private Ryan einde met oude Ryan aan het graf en wat die daar zegt. Ook heel emotioneel vond ik dat.

LOTR fellowship op het einde dat Frodo Sam uit het water redt met die muziek erbij was ook prachtig.

A beautiful mind eindspeech.

Ach er zoveel films waar je tranen van in je ogen kan krijgen en daar is overigens niks mis mee toch.

Saving Private Ryan juist herbekeken, echt huilen moet je toch niet met die scene? Eerder iets van, nou ja zag het wel aankomen.

Ben super qua inhouden van emotionele momenten (wil zo min mogelijk huilen) Maar kan mij herinneren wanneer het er teveel aan was.

Big Fish-Het einde... (rivier etc) Is het zwaarste dat ik mij kan herinneren, tranen vloeiden toen over mijn wangen en ik keek hem toen alleen nog zelfs...Kwam héél hard aan.

The Green Mile-de hele film was te zwaar voor mij.

Bambi-Ik was toen klein.

Changeling

Gran Torino-het einde was opt randje.

Voor de rest nooit echt brok in de keel, soms wel beklemmend...

En ik werd er dus wel emotioneel van. Erg mooi om te zien dat een oude Ryan met zijn kinderen en kleinkinderen naar het graf van zijn redder gaat en zich afvraagt of hij het het daadwerkelijk verdiend heeft om gered te worden en oud te mogen worden.

Emotioneel worden of keihard brullen van het huilen is ook wat anders.

Maar ik schaam me er niet voor om te zeggen dat, als er iets is in dit leven waar ik van kan huilen, het sommige films zijn ja.

Korte bekentenis: Marley & Me, tranen met tuiten.

Magnolia: als Tom Cruise bij zijn vader aan het bed zit en het einde.

Huilen bij films? Ja, dan zit je bij mij goed. De laatste keer dat ik een traantje heb gelaten, was in de bioscoop tijdens 'My sister's keeper', toen hoorde ik iedereen om me heen snotteren en uiteindelijk heb ik ook mijn traantjes maar de vrije loop gelaten.

Wat V ook al zei: Marley & Me heb ik inderdaad ook nog niet zo lang geleden bij gehuild.. en natuurlijk de klassiekers als Titanic, The Green Mile, One Flew Over The Cuckoo's Nest....toen ik die voor het eerst zag. En ook bij de film The Notebook.

Ik huil eigenlijk wel snel als het emotioneel is. De meeste mensen verwachten het niet van me, omdat ik nogal 'hard' en ongevoelig over kan komen, maar stiekem ben ik best een romantisch meisje.

Ik schaam mij niet om het toe te geven, ik word emotioneel wanneer er onprettige dingen met dieren gebeuren in films (in 't écht nog erger natuurlijk)

Sommige films bekijk ik dan ook liever niet opnieuw, al zijn ze nog zo goed.

Om maar een voorbeeld te noemen: 'Lonely are the brave'.

Wat er met dat paard gebeurde vond ik schokkend.

Denkelijk weinigen hier die die film kennen?

Zo zijn er legio voorbeelden te noemen, maar ik laat het maar achterwege want ik word weer...als ik eraan terugdenk.

Ik huil nooit bij films. Kan wel een brok krijgen, maar films halen bij mij niet te huilgrens.

Films waar ik een brok van krijg/kreeg: Das Boot (einde), Cast Away, One Flew over the Cuckoo's Nest, en nog enkele anderen.

Prettig dat het woord janken niet gebruikt wordt. Ik heb toch zo'n schijthekel aan dat woord.

Ik huil eigenlijk wel snel als het emotioneel is. De meeste mensen verwachten het niet van me, omdat ik nogal 'hard' en ongevoelig over kan komen, maar stiekem ben ik best een romantisch meisje.

Zo hard kom je niet over hoor, meestal gewoon eerlijk, niks mis mee.

En de meeste mensen hebben ergens diep in hun botten wel wat romantisch zitten. Ik huil nooit behalve bij films soms, dus ben erg blij dat ik daardoor geen vochtverstopping achter mijn ogen oploop.

Nou ik herken dat volledig, dat soort dingen word ik ontzettend verdrietig en kwaad van. Een film als Instinct bijvoorbeeld, niet een bijzonder goede film maar die apen...ik was er uren daarna nog van uit mijn doen. Ik huil beslist niet snel bij films, maar als het om dieren gaat...brrr.

@ Brix

toen ik onlangs het nieuws zag was er een stukje over dierenmishandeling waar ze koeien lieten tonen die zeer pijnlijk afgeslacht werden. Toen had ik ook een brok in mijn keel. Vreemd dat ik bijna nooit ween als er een mens sterft, maar een dier raakt me altijd tot in het hart. Zo heb ik zeker 4 a 5 dagen zitten te huilen voor men meter haar hond toen die overleed. Ik kende hem ook al heel men leven.

Ik voel dat net zo Kevin.

Dieren kunnen net zo deel uitmaken van je leven als mensen.

Ik weet dat hier lang niet iedereen het mee eens zal zijn, maar voor mij persoonlijk is dat wel zo.

Ik mis mijn gestorven dieren nog iedere dag(zie 'huisdieren-topic')

Meer dan twintig jaar geleden kwam ik dagelijks langs een slachthuis.

De drama's die zich daar afspeelden, alleen al de geluiden van de angstige dieren, staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Ik heb toen ook besloten geen vlees meer te eten, en daar nooit spijt van gehad in al die jaren.

Ik kijk niemand scheef aan die wel vlees eet hoor, en ben ook zeker geen dieren-activist of zo, maar ik voel me beter bij mijn keuze.

Million dollar baby

Grat hetzelfde Brix, alleen eet ik wel nog vlees. Heb een salami verslaving.

salami stink alleen, vroeger vond ik het lekker op een kaiser broodje maar nu moet ik er niet aan denken.

Bij gran torino voelde ik wel wat opkomen