Meest overschatte regisseurs

Die dino's wat? (Vind JP trouwens wel z'n beste film.)

Zou kunnen dat hij met degelijke D.O.P's samenwerkt, maar dan komt dat bij z'n films niet echt naar voren.

Waren volledig nieuw voor die tijd. Dat je JP zijn beste vind ik ronduit verrassend. Heb je zijn eerdere werk ooit gezien?

1941, Indiana, Close encounters enz. alemaal gezien. Die dino's waren misschien knap gemaakt maar dat heeft niks met standaard of fris te maken.

JP is vooral sentiment, vroeger tal van keren gezien. Was ook de eerste echte film die ik ooit zag. Ik was 4 toen ik hem in de bios keek, niet dat ik me daar nog wat van kan herinneren maar toch.

Schindler's List is verreweg van standaard. Spielbergs beste film en daarmee bewijst het een veelzijdige regisseur te zijn. Al vind ik Spielberg zelf ook een wisselvallige regisseur die zowel geniale als teleurstellende films maakt.

Raiders of The Lost Ark is een prachtig exemplaar van cinematic storytelling (for the lack of better words).

En geeft het daarmee het bestaansrecht aan iedere vorm van 'deconstructie'.

Schindlers list nog niet gezien. Wat deconstructie en Indiana Jones met elkaar gemeen hebben is me verder een raadsel.

Dat blijkt wel....

Nou dat helpt.

Zonder ouderwetse verhalenverteller geen drang om geen verhalen te willen vertellen. (wat al een doel op zich is ipv middel)

Van elke thema, vorm of stijl is er wel een afbraakversie. Soms leidt het een tot succesvolle en revolutionaire verandering. Vaak sterft het mee met de maker of wordt het datgene wat het zo verfoeide.

Verder is de retoriek achter deze discussie te vergelijken met de nakomeling die maar een of ander niet-praktische antropologische studie gaat volgen omdat de familiefortuin toch al veliggesteld is.

Het boeit verder niet, als het hem maar van de straat houdt.

In veel gevallen in de filmgeschiedenis is het een kwestie geweest van these en anti-these. Maar het narratieve aspect is een constante.

En dat deed Spielberg ontzettend goed in die ene Hollywoodfilm (bah).

Aha ik denk het te begrijpen, al geeft dat voor mij verder geen meerwaarde aan de film.

Straks moeten we Britney nog dankbaar zijn omdat ze anderen aanspoort geen popmuziek te maken.

Verder toch weer een hoop overtrokken reacties. Wat verwachten mensen nu anders van een topic als dit.

Hier op het forum:

David Fincher, iemand die alleen met allerlei simpele truukjes de onstellende leegheid van zijn films kan verhullen. Truukjes die hij dan ook nog a tot z heeft gejat van grotere talenten.

Guy Ritchie, de man van.. verder moeten er als regisseur niet teveel woorden aan vuilmaken, deze Tarantinokloon. In een film als revolver blijkt wel wat er overblijft als hij zich waagt aan iets anders dan het namaken van Reservoir Dogs

Frank Darabont, wat over Spielberg wordt gezegd geldt nog veel meer voor deze meester van de traan en het goedkope sentiment. Heb die films op niets verrassends of origineels kunnen betrappen.. maar schijnbaar slikt de huidige generatie het kritiekloos voor zoete koek.

Blijf het toch vreemd vinden dat mensen Ritchie zo graag willen koppelen aan Tarantino.

Ze zijn inderdaad beiden bekend geworden met komische misdaadfilms, maar de uitwerking van beide regisseurs is zo verschillend dat het verder weinig met elkaar te maken heeft.

Tarantino wikkelt zich graag in het ouderwetse terwijl Ritchie net een heel modern filmer is. Kan je leuk vinden of niet maar op gebied van muziek en montage zijn het bijna twee uitersten.

Kan je niet belangrijk vinden, maar als je zo redeneert is Tarantino natuurlijk gewoon een goedkope Kitano cloon.

Ritchie plukt her en der wat uit zijn videoclipervaring mee, maar het snel monteren van beeldjes en wat intense close-ups maakt niet vernieuwend hoor Zijn thematiek is navenant dezelfde als die van Tarantino en diens manier van scriptschrijven was wel degelijk zeer vernieuwend! Iets als Pulp Fiction bestond daarvoor gewoon niet in die vorm.

Wat ik zeg, het is dan waar wat je onder "vorm" verstaat. Pulp Fiction is ook enkel vernieuwend omdat de collage van elementen uniek is.

Dat Ritchie verder niet meteen vernieuwend is zal best, gaat mij erom dat zijn films een serieus andere sfeer uitstralen dan die van Tarantino. Veel hipper en flitsender. Vind je leuk of niet, maar daarom is het uiteraard geen rip-off.

Het is maar wat je onder hip en flitsend verstaat.. die manier van monteren was al redelijk belegen toen Ritchie er mee begon (nogmaals, check de mtv-culuur er maar op na). En het 'hippe' en 'flitsende' was er ook alweer snel vanaf. De kwaliteit van Tarantino heeft wat meer houdbaarheidswaarde.

De "mtv-cultuur" zat helemaal niet in de filmwereld. Je gaat mij niet zeggen dat er in 2000 jaar literatuur geen verhalen in de vorm van Pulp Fiction geschreven zijn. Same difference.

Vind de films van Ritchie nog steeds best hip trouwens. Binnen het stijltje nog steeds één van de betere regisseurs, al zijn er films als Domino, Running Scared en Crank die lekker meedingen. Veeleer films die ik aan een Ritchie verbindt dan aan Tarantino.

Over de houdbaarheid van Tarantino's kwaliteit kan ik verder niet al te veel zeggen. Daarvoor moet ik eerst eens wat serieuze kwaliteit zien te vinden.

De mtv cultuur is wel degelijk overgewaaid naar film. De snelle manier van beelden op elkaar laten volgen, de montage. Erg herkenbaar uit clips van begin jaren 90 en later dus de films van Ritchie en vele anderen. Het heeft in feite niets meer opgelevert dan wat gegoochel met beeldsamples, close-ups en rare zoomins of zoomouts. Maakt nog steeds een wezenloze film in het geval van Ritchie, het niveau Crank is zonnodig nog bedenkelijker. Amusante film verder, maar 'hip', nee niet echt.

Aronofsky is één van de zeldzame regisseurs die er m.i. wel iets vernieuwends en bijzonders van heeft gemaakt, en blijft wat mij betreft op eenzame hoogte staan tov. de Ritchie's van deze wereld.

Guy Ritchie, of beter gezegd: mister Madonna. Tsja, ik moet zeggen dat ik zijn Lock, Stock en Snatch erg leuk vond, maar ook dat Swept Away (de miskleun met mevrouw Madonna) en Revolver (waar ging dit eigenlijk over?) ontzettende butfilms waren. De nouveau violence-gimmick is duidelijk uitgewerkt bij meneer Ritchie. En als we toch gaan vergelijken: ik vind Ritchie meer op Robert Rodriguez lijken. Maar Ritchie lijkt uitgeluld terwijl Rodriguez de ene na de andere kaskraker levert.

Tuurlijk wel, maar nog niet toen Ritchie aan de slag ging. Hij is één van de voorvechters van die stijl. Ben er persoonlijk wel blij mee. Film was een visueel erg saai medium aan het worden, en daar hebben "hippe" regisseurs als Tarantino nog niks aan bijgebracht. Integendeel.

Verder ga ik Aronofsky niet met Ritchie vergelijken. Compleet andere regisseurs.

Maken wel gebruik van zelfde technieken overigens.

En Ritchie heeft wel degelijk allerlei aspecten van de videoclip overgenomen, zoals Aronofsky dat ook doet (maar veel interessanter, die films zijn bijna een langgerekte clip).

En wat betreft het genereren van nieuwe invloeden en originele beeldvorming, draag dan iemand als Lynch of Greenaway aan, die daar al vergevorderd mee waren met Wild At Heart, The Cook his Wife en Lost Highway. Daarmee vergeleken blijft Ritchie een oeverloos flauwe kloon. Een bijzonder beperkt regisseur.

Lynch en Greenaway zijn regisseurs die net op een erg klassieke manier met editing omgaan Hoewel ze verder wel visueel aparte dingen maken oogt het nog steeds erg klassiek bij beide regisseurs. Vooral bij Lynch begint dat te wegen. Greenaway vind ik sowieso iemand die wisselvallig is.

Aronosfky is dan weer iemand die vooral dankzij de soundtrack en het camerawerk opvalt. Al maakt die ook kundig gebruik van editing.

Dat Ritchie niet de beste is in wat hij doet zal best, dat hij niet de enige is in wat hij doet zal ook best. Maar dat is Tarantino evenmin. Al is het minder erg als je het onder mom van "ode" doet natuurlijk.

Blijft dat ik vind dat beide regisseur te weinig met elkaar te maken hebben om Ritchie zomaar een rip-off te noemen.

Ik ben niet de enige die met die vergelijking komt.. het valt gewoon erg op dat Ritchie ook met overdreven stoere beelden van gangstertjes komt die af en toe lelijk op hun bek gaan. Ook iets wat voor Tarantino nog nauwelijks ooit was gebruikt in dat genre. Ik denk dat je iets te lichtzinnig doet over de ommezwaai die Tarantino in dat genre heeft veroorzaakt en de karikaturale vormgeving van die archetypes en die wereld. Er werd veel vrijer met genres omgesprongen sindsdien, zoals vrij snel bleek uit films zoals Scream e.a. Daarvoor bleef alles redelijk binnen één omkadering en één sfeer. Juist Tarantino heeft dat heel fris en hip gemaakt. Ritchie kwam er pas 6 jaar later achteraan kakken. En niemand roemt zijn manier van editing nu zo verschrikkelijk. Misschien toch iets wat erg vergankelijk is en ondergeschikt aan een goed script/verhaal?

Kitano dus. En mensen met meer kennis van klassiekers zullen vast met andere namen komen vooraleer er nog maar sprake was van Kitano (als regisseur).

Verder is Reservoir Dogs gewoon een officieuze remake, dus Tarantino ook maar gewoon rip-off ?

Het is gewoon allemaal erg makkelijk om iemand een rip-off te noemen. En veelal gebeurt dat door mensen die de zogenaamde "rip-off" gewoon niet goed vinden en daarom maar zoveel mogelijk modder gooien.

Ik misken de vernieuwing van Tarantino niet, maar plaats hem niet boven andere regisseurs omdat hij nu eenmaal een hoop fanboys achter z'n kont kreeg. Hij zal best speciaal zijn voor de fans en heeft zijn plaats binnen de filmgeschiedenis maar dat geldt net zo min voor Ritchie. Verder is het maar een regisseur als een ander (die opvallend veel dweept met het verleden).

Eerste wat me ook opviel toen ik dat lijstje van Goto doornam: vele Italiaanse regisseurs uit die tijd begonnen in 't neorealisme, maar Fellini is verre van een neo-realist.

Verder kwam ik ook opmerkingen over anti-mainstream en Britney Spears tegen, maar gasten als Sokurov en Fellini zijn gewoon verre van mainstream.

Heb ook nooit beweerd dat ze dat waren. Dacht dat la strada en nights of cabiria ook in neo-realisme zaten maar dat heb ik dus mis. Blijf verder wel gewoon bij m'n beoordeling.

Zeker met 1 been ja, maar (zoals sb zegt) na Cabiria creeerde Fellini enkel werelden die zo ver mogelijk van de realiteit stonden.

Ook een beetje schoppen dit. Takashi Miike mikt ook vaak op cool en zijn gangsterfilms (ik begin er binnenkort eens aan) zijn ook in navolging van het gangsterwerk van een zekere Fukasaku. Inclusief remakes! 1 pot nat. De een wordt het verweten, de ander prijst men de hemel in omdat men zijn inspiratiebronnen niet kent.

Als Tarantino één stapje verder zet zit Miike ongeveer half de wereld verder.

De mens zal best inspiratiebronnen hebben (zoals Tsukamoto erg fan is van de Kurosawa's belichting) maar laten we het daar ook gewoon maar bij houden. Miike is een filmer zoals Godard. Zij maken films op hun eilandje.