Mijn vraag aan... (MovieMeter versie)

Komen we toch altijd weer bij deze film uit. Echt een cultfilm op MM .

Nou, Neo, nieuwe vraag !

Is het alweer zolang geleden dat je genezen bent verklaard???

Ik kan getuigen dat het echt alle spuigaten uitliep. Als hij bij Pathe langs was geweest, waren ineens alle folders op waar een artikeltje over de Matrix in stond (en dan lagen er daarvoor toch minimaal 50).

En hier is geen woord van gelogen, zoals Neo zelf zal kunnen beamen.

Vraag voor petey:

Ik vraag mij hoe jij ooit toen je nog jong was films hebt leren waarderen?

ik ben verslaafd geraakt aan films doordat mijn oma me, zo rondom me vijfde, elke maand mee naar de bios nam.

En ik ben er nooit uit gegroeid.

vraag aan Linda: wat is de film waarvoor je je eigenlijk schaamt dat je hem leuk vindt?

Pfff ff denken hoor. Ik denk dat ik dan toch maar voor Titanic kies. Ik heb hem al aardig vaak gekeken en nog steeds laat ik mijn 4* staan. Zo'n waardeloos en suf liefdesverhaaltje maar stiekem kan ik er bij deze film toch wel erg van genieten.

Of bedoelde je de andere Lin?

Een vraag aan Henk: Heb je in al die jaren film kijken ooit een periode gehad waarin je echt even genoeg had van al die films?

Vraag aan Stinissen: hoeveel films kijk jij per dag ?

Beurt afwachten jordybeukeboom. De user die het antwoord geeft stelt automatisch een vraag aan een andere user.

Sorry, vraag is ook al beetje beantwoordt op pagina 1 zag ik. Was iets te enthousiast

Film kijken nee daar krijg ik nooit genoeg van het is een soort verslaving

Net als voetbal ( Ajax), moviemeter en mijn vrouw en kinderen.

Film is ook een wereld waar je je soms in kunt terug trekken om al de elende in de wereld niet te moeten zien.

Vraag aan speedy23 ik heb al vaak contact gehad met jou, e-mail, moviemeter etc.

En je lijkt me een toffe kerel..... Is dat ook zo...??? En laat eens een foto van je zien zodat we de persoon achter de naam speedy kunnen zien.

En kom nou niet met dat plaatje van Speedy Gonzales

Hahaha. Naar verluidt ben ik wel de plezantste thuis..... als ik alleen ben, de radio zwijgt en de vuilnisbakken buitenstaan.

Ik ben niet moeilijk, lach zeer graag, drink graag een pint of een wijntje (niet dagelijks). Ook hou van beleefde mensen. Asjeblieft en dank u is net zo snel gezegd als f*ck en sh*t en een hallo kost ook niets.

En als je nog een persoon 'achter' mij wil zien, dan zal het een brede moeten zijn.

Als ik naar jou een foto stuur via pm, kan jij hem in het topic user-pics plaatsen? Want één groot nadeel heb ik: ik heb namelijk twee linkerhanden en zeker wat betreft computer.

En nog een vraagje aan FisherKing.

Wat heb jij eigenlijk met Lukas Moodysson? Het is een regisseur waarvan ik nog geen enkel werk gezien heb, niet ken en dus ook zijn uitgangs- en standpunten niet begrijp alhoewel het een blijkbaar zeer gewaardeerd filmmaker is.

Sorry voor de vertraging, kwam wat tussendoor.

Wat ik met Lukas Moodysson heb. ? Twee briljante films gemaakt, vooral Tillsammans, maar ik wou een web site bouwen en had een "vrije" regisseur nodig, om een website voor te maken. Dat is toen indertijd Lukas Moodysson geworden (die zich overigens zelf helemaal niet in internet interesseert, vraag me overigens af of ie zelf wel een e-mail adres heeft) Zie ook www.lukasmoodysson.com.

Ik krijg de laatste tijd veel mail via de website die ik dan naar de filmmaatschappij doorstuur. Zijn laatste film schijnt overigens "bagger" te zijn En in zijn laatste interview met VN constateer ik chronische vermoeidheid en wederbegin, dus ik vrees het ergste voor de toekomst.

Maar Fucking Amal en Tillsammans blijven pareltjes.

Vraagje aan Kos.

Hoeveel tijd kost je het moderatorschap van deze site ? Of anders gezegd, breng je nu meer tijd door op MM vanwege het Modden.

De tijd die ik er in stop varieert nogal. Soms zijn er bvb 3 dagen achter elkaar dat ik weinig tijd heb, dan klik ik zoals iedereen de updates door, wijzig hier en daar wat en reageer op PM's e.d.

Op dagen dat ik meer tijd heb kan ik goed een uurtje of 3-4 op de site zitten om toevoegingen door te voeren (gaat veel tijd inzitten als je zelf nog goede plaatjes moet zoeken bijvoorbeeld) en wat info bij films te verbeteren/ aan te passen.

Of ik meer aanwezig ben door het modden? Het modereren van discussies gaat over het algemeen tijdens het nagaan van updates, dus dat valt mee. Om toevoegingen te beoordelen ben ik soms wel wat vaker op de site dan ik anders zou zijn.

Duidelijk zo? .

Vraagje aan Ramon: Kun je wat specifieke ideologische en levensbeschouwlijke punten aangeven, die jouw standpunten en persoonlijkheid dermate hebben veranderd of interessant zijn geworden aan de hand van bepaalde films? Dit omdat je wel eens aangeeft je eigen karakter en waarden en normen op bepaalde punten in films te spiegelen

Als het te persoonlijk is verzin ik wel iets anders .

Jezus Kos! Weet je zeker dat je niet gewoon wil weten welke kleur haar ik heb?

Serieus, leuke vraag maar ik wil er wel even over nadenken. Later meer.

Ik gok op circa 25000 woorden

ik gok op bruin

Ramon's dagboek.

Specifiek? Moeilijk hoor.

Toen ik op de middelbare school zat was ik bij maatschappijleer een flinke doodstrafaanhanger. Een film als Dead Man Walking (Robbins, 1995) heeft mijn stellingsname vertroebeld. Een zwart/wit discussie bestaat veelal niet meer voor mij. Principes ook niet. Principes zijn steeds aan verandering onderhevig en derhalve geen principes meer. Film benadrukt een bepaalde dualiteit in het leven en de mens.

Een film als Ikiru (Kurosawa, 1952) heeft een blijvende krachtige werking op mij.

Die film heeft veel indruk gemaakt op mijn levensvisie. Niet zo zeer door mijn visie te veranderen, maar eerder door het te onderstrepen en het te verbreden en mij daarbovenop ook nog eens te confronteren met mijn eigen levensstijl. Watanabe, de hoofdpersoon uit de film, is zich bewust van zijn onbeduidende leven, wordt geconfronteerd met zijn sterfelijkheid en besluit zijn leven betekenis te geven binnen de grenzen van het mogelijke. Hij verricht een goede daad en maakt zich daarmee onsterfelijk. Zijn daad zal nog invloed hebben op latere generaties. Juist omdat dit op celluloid is vastgelegd zijn zowel de fictieve Watanabe als de regisseur Kurosawa onsterfelijk geworden. Nu nog haal ik er oa mijn inspiratie uit.

Bovendien confronteert dit meesterwerk me vreselijk met mezelf. Ik geloof dat je leven alleen echt betekenis heeft gehad als je een blijvende goede daad hebt verricht. Ik ben vreselijk bang voor het gegeven ‘sterfelijkheid’. De dood heeft me vanaf mijn 12e geestelijk op de hielen gezeten als het ware. Ik ben bang voor die laatse momenten; op je sterfbed liggen en je hele leven flitst aan je voorbij…. Je was aardig tegen je familieleden en je kennissen, ooit een goede vriend financieel uit de brand geholpen, braaf mijn euro’s in de collectebus gegooid etc, maar uiteindelijk springt geen enkel moment eruit. Je gaat sterven en je realiseert je dat je leven geen enkel blijvend effect op de mensen heeft gehad….. dat is mijn persoonlijke hel. Ikiru laat mij zien dat het nog niet te laat is om te veranderen. “You exist in what you do” zei Kurosawa. Maar dan komt het ergste moment nog. Na afloop van de film realiseer ik me dat ik wellicht nooit een Watanabe kan worden omdat ik te laks, te laf en te bang ben in het leven en dat verwijt ik mezelf dan ook.

Ik weet niet of ik je vraag nu eigenlijk beantwoord heb want ik vind het erg moeilijk om precies aan te wijzen hoe een bepaalde film me nu precies beinvloed heeft, maar de veranderingen zijn er wel degelijk. Vooral op vlakken die moeilijk te verwoorden zijn. Stalker heeft mijn ogen geopend voor de grootsheid en de complexiteit van het leven. Zo’n film heeft een ontieglijke indruk op me gemaakt. Ik weet dus niet of ik je vraag afdoende heb beantwoord maar je zult het er maar mee moeten doen kos.

Vraag aan FisherKing (en misschien vind je het wel een erg vervelende vraag):

Lilja 4-ever ging bij jou ineens van een 4,5* naar een 1,5*…………waarom eigenlijk?

Je zou daar nog op ingaan maar dat heb je niet gedaan meen ik.

Om even weer spelbreker te spelen, maar ik kan het echt niet laten.

Wat me dan opvalt Ramon, je spreekt enerzijds over de complexheid van het leven (in Stalker), ééntje waar je niet rond kunt, val je dan niet snel over de simpliciteit van wat je bij Ikiru vertelt. Een goeie daad lijdt tot appreciatie, zelftevredenheid en zorgt voor een positief effect of volgende generaties. Een mooie gedachte, maar zo simpel is het toch helemaal niet.

Wat als je goeie daad een negatief effect heeft, hoe positief bedoeld ook, of als je goeie daad wel een lokaal positief effect heeft, maar door het verlaten van je 'nutteloze' positie elders een veel groter negatief effect heeft. Door jezelf uit het raderwerk te verplaatsen kan je misschien veel schade aanrichten. De ironie van het leven is zo dat wanneer een pedofiel de vader van Hitler misbruikt en vermoord zou hebben, deze eeuw misschien een stuk wreedzamer was verlopen.

Hou je daar rekening mee, of geloof je dat goedheid met goedheid beloont wordt ? Wil je een goeie daad verrichten an sich, of in de perceptie van de mensen rondom je ?

Wat versta je eigenlijk onder een goede daad, Ramon?

Ja maar nu ramon k-ert ie er toch maar 512 woorden uit.

Sorry neo!

Niet dat ik er verder kapot van ben, maar waarom ben jij degene die altijd eerst reageert (en altijd kritiek geven, dingen in twijfel trekken) wanneer ik iets uit het hart neerpen? Met welk nut? Ik voel wat ik voel en over emoties wil ik eigenlijk helemaal geen discussies voeren. Ze zijn namelijk van mij.

Tuurlijk niet. Denk je dat ik optimistisch ben? Naief ben? Wat ik over Ikiru pen (en waarom ik zo ontzettend verliefd ben op die film) is een goedhartige basis-hoop ontstript van alle kwaad en andere negatieve factoren in de wereld. Essentiele hoop voor iemand die niet gelukkig is in een zwarte maatschappij. In Kurosawa heerstte die dualiteit ook denk ik. Niet alleen bevatte Ikiru (1952) naast een hoopvolle boodschap ook veel negativiteit (bureaucratie werd aan de kaak gesteld, na de daad van Watanabe veranderden zijn collega's NIET maar vielen ze terug in hun slaafse rollen), ook maakte Kurosawa een jaar daarvoor Hakuchi (The Idiot, 1951), een film waarin de goede bedoelingen van de hoofdpersoon slechts negatieve consequenties hadden voor hemzelf en de mensen die hij wilde helpen. En ik heb je al ooit over het nooit gerealiseerde Stalker 2 verteld, waarin Tarkovsky wilde laten zien dat verregaand idealisme ook tot een dwangmatige dictatuur kan leiden. Ik zie het gebeuren als in Ikiru niet noodzakelijk als reeel, ik heb juist de stiekeme hoop op een daad zoals die gesteld wordt in Ikiru. Ik geloof al niet meer in feiten, een eenduidige zwarte of witte mening, principes en de realiteit zoals die bepaald is, maar ik behoud nog wel enige richtlijnen die in woorden onnoemlijk moeilijk te definieren zijn. Eigenlijk is geen enkele levensvisie sluitend, zeker niet als je ze in woorden kenbaar moet maken. Woorden dekken nooit de juiste lading. Niks valt te definieren en in principe kun je bij vele uitspraken van mij wel een puntje van kritiek vinden, maar wat heeft dat voor nut? Ik ben meestal zo beknopt als mogelijk hier, dus ik vergeet immer wel een kanttekening te vermelden.

Tuurlijk geloof ik dat niet! Ik hoopt 't enkel.

Een goede daad an sich, maar als ik er na mijn dood erkenning door zou krijgen zou dat nog mooier zijn: ik wil niet vergeten worden.

Als ik dat wil gaan definieren krijgen we weer discussies over vele haken en ogen (positief en negatief egoisme oa) en daar heb ik weinig zin in eigenlijk.

Ach, waarschijnlijk omdat ik de enige ben die de moeite neemt om even na te denken over wat jij schrijft of zo

Maar uit je berichtje kwam een zekere naïviteit naar voren, vandaar mijn vraag. Klinkt al een pak logischer nu