De Wereld Draait Door - DWDD

Integendeel. Camerabewust en narcistisch mannetje, alles is ingestudeerd, niets is spontaan. Had na dwdd even een déjà vu met zijn pathetische Gouden Kalf ' relaas, herinneren we die nog?

Speech Nasrdin Dchar bij Gouden Kalveren - YouTube

Laat Dchar het lekker bij acteren in films houden, dat doet hij meer dan verdienstelijk. Dan zie ik liever gisteren een Wiegel of Verhoeven, beiden lekker onbevangen in een gesprek dat alle kanten uitgaat.

Wat een speech... 85 jaar!! Pechtold kan beter zijn biezen pakken

Jan Terlouw: Het pleidooi van Jan Terlouw - dewerelddraaitdoor.vara.nl

Indrukwekkend!

Wat was er indrukwekkend aan? Kwam hij met oplossingen? Een beetje poetisch problemen opsommen. Tja het poetische zal me niet lukken, maar de problemen die hij opsomde lukt mij ook nog wel. Hij is zelf trouwens een van de veroorzakers van het wantrouwen.

Heb ik iets gemist?

Iets met politiek

Jan Terlouw heeft als resp. vicepremier, minister, parlementariër, politiek leider, schrijver, publicist een geweldige staat van dient, dus die stelling hierboven slaat als kut op Dirk.

Het is ook niet mijn stelling. Wel die van Jan Dijkgraaf overigens

Kwaliteitsjournalistiek! Vroegah hadden we nog sterke leiders, tegenwoordig enkel politiek managers en polderfetisjisten. Die rol heeft ons staatshoofd tot kunst verheven. Het gebrek aan vertrouwen mag dhr. Rutte zich aanrekenen, hij kan liegen of het gedrukt staat. Daarbij zijn er in de kabinetten onder zijn leiding de meeste mutaties (c.q. ontslagen van ministers/staatssecretarissen) geweest uit de parlementaire geschiedenis.

Daarnaast is het natuurlijk ook 'gewoon' een hartverwarmend betoog van een man die in zijn laatste levensjaren verkeert en iedereen een mooie wereld wenst. Met de tranen in zijn ogen, op zijn hoge leeftijd vanuit het hoofd een kwartier lang recht in de camera.

Kun je er allerlei 'maars' bij halen en met vingers gaan wijzen; ik vind het indrukwekkend. Als alleen mensen met een volkomen vlekkeloze staat van dienst op keurig onderbouwde manier en voor elke vraag een antwoord paraat hebbend mogen spreken, komen we nooit een stap verder.

We kunnen weer losbarsten : DWDD met Sunny Bergman over haar documentaire: Wit is ook een kleur - joop.nl

http://www.trouw.nl/tr/nl/4328/Opinie/article/detail/4428116/2016/12/05/D66-heeft-zelf-het-touwtje-uit-de-brievenbus-gehaald.dhtml

http://www.trouw.nl/tr/nl/5116/Filosofie/article/detail/4430292/2016/12/08/Het-vertrouwen-is-niet-zoek.dhtml

In DWDD ging het ook over zo'n test van kinderen van 4 - 7 jaar die een witte of zwarte pop moeten aanwijzen als slecht of stout en de meeste kinderen wijzen dan de zwarte pop aan. Dit kan niet als bewijsvoering of spiegeling van onze maatschappij zijn omdat kinderen op die leeftijd nog niet goed kunnen discussiere of redevoeren. Als je een kind vraagt om te kiezen dan maken ze een keuze i.p.v. te zeggen dat ze geen keuze willen maken of kunnen redeneren dat ze allebei evengoed of slecht zijn. Als je die test herhaald met kinderen van 7 - 11 jaar en dan 11 - 15 jaar en dan 15 - 18 jaar zul je een stijgende lijn zien maar die testen worden nooit gedaan.

Mijn probleem met Sunny is dat ze slechte docu's maakt van ons belastinggeld. Als ze hrt met haar eigen geld zou doen zou ik er minder problemen mee hebben. En het gemiddelde van MM moet standaard het gemiddelde worden van films en docu's p.s. getikt op telefoon. Let a.u.b. niet interpunctie en spelling.

In het programma noemt ze dat nog wel, en dat ze daarom heel jonge kinderen gebruikt. Die geven geen sociaal wenselijke antwoorden maar daadwerkelijk wat ze denken. Dit is maar één filmpje, maar staat denk ik niet heel ver van de waarheid af. Iedereen heeft vooroordelen, de meesten laten dat alleen niet blijken in het openbaar.

Overigens die laatste opmerking van Akwasi, die zegt een beetje dollend (en zonder kwade bedoelingen) dat één een raar accent heeft. Ik denk als iemand (bijvoorbeeld ikzelf) dat tegen hem had gezegd had die persoon het halve internet over zich heen gehad.

Sterker nog, Akwasi zegt er iets bij van: 'Jij bent toch óók Nederlands?' En Sunny Bergman kan de machtsverhoudingen keurig benoemen, maar als Akwasi zegt: 'Wat ben ik dan?', dan komt ze zelf niet verder dan: 'Uh uuuh jij bent een zwarte man!?' Op zich vind ik het een belangrijke discussie om te voeren (Sunny, hier is mijn belastinggeld, ga door!) maar iets aan de toon van het debat klopt niet.

Het onderwerp blijft maar teruggevoerd worden op schuld en schaamte, op emoties. Dan komt Sunny Bergman met onderzoeken waaruit zou blijken dat er een impliciete bias is voor de blanke huidskleur, maar een kinderarts die een onwelgevallige post heeft geplaatst op facebook wordt meteen weer tot een soort boeman gemaakt. Waarop de gasten aan tafel even hun 'oooooooh'-momentje hebben.

Ik snap eerlijk gezegd wel dat de toon waarop 'white privilege' ter discussie gesteld wordt tot irritatie leidt, waarmee ik overigens dus niet zeg dat begrip onzin is oid. Integendeel, ik kan nog wel met een heleboel voorbeelden komen over mensen met andere etniciteiten in mijn nabije familie- en kennissenkring die er ervaring mee hebben.

Precies. Op eigenaardige wijze lijkt het alsof je je als blanke moet schamen omdat je over een grasveldje durft te lopen waarop een verbodsbordje staat terwijl iemand met een andere huidskleur dat niet 'durft' / kan. Volgens mij creëer je zo een onnodig polariserende positie: niet alleen komt de niet-blanke tekort maar de blanke krijgt ook nog eens teveel. Terwijl je met alleen (voornamelijk onbewuste) discriminerende mechanismen ten nadele van niet-blanken net zo goed de werkelijkheid kan verklaren. Waarbij die mechanismen vaak ook nog horen bij hoe de menselijke hersenen werken, terwijl de ratio uiteindelijk keurig corrigeert.

Wat verder ook irritatie oproept in deze discussie is dat je als blanke eigenlijk geen gelijkwaardige gesprekspartner kan zijn. Zodra je niet alles beaamt wat er beweerd wordt dan val je direct in de hoek van 'defensief' of 'blinde vlek'.

Tenslotte was het weer gênant dat de experts aan tafel bij DWDD nauwelijks het woord kregen omdat Bergman en Akwasi (die ik nog nooit op een originele gedachte heb kunnen betrappen) alle gesprekstijd voor zich opeisten.

Nu ga ik weer een tikkeltje op de incorrecte tour, maar het is een beetje als met bijvoorbeeld kinderarbeid, slavenpraktijken in niet-westerse landen en de legbatterijen/kistkalveren. De meeste mensen weten het eigenlijk allang, die laten hun biefstukje of goedkope T-shirt niet liggen omdat ze bestookt worden met het blijven benoemen van de schaduwkanten ervan. In die overdaad zit m.i. een gevaar van dat je bij mensen in de 'irritatie-zone' gaat zitten en het iets wordt wat door de meerderheid weg gerelativeerd wordt.

Ik kan DWDD de laatste tijd eigenlijk niet meer luchten, omdat het steeds blijft hangen bij dezelfde invalshoeken: of iemand heeft weer iets gezegd of gedaan wat niet door de beugel kan, of 'een zwarte artiest/kunstenaar (meestal Beyoncé) heeft een nieuw kunstwerk uitgebracht en er moet weer gejuicht worden. Of Zwarte Piet. En dat terwijl ik wel affiniteit heb met 'identity politics' en bijvoorbeeld de geschiedenis rond de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten.

Ik denk werkelijk dat je het niet begrijpt. Je hoeft je niet te schamen. Loop vooral langs het 'verboden te lopen' bordje als je wilt. Je hoeft ook niet alles te beamen. Luister gewoon eens naar iemand die zegt dat hij gediscrimineerd wordt. Probeer eens te begrijpen wat dat is. Op het moment dat een donkere man zegt dat 'meer blauw op straat' voor hem betekent dat hij zich juist onveiliger gaat voelen, schrik ik me rot. Dan gaat er iets helemaal niet goed.

Ik denk dat er weinig mensen zijn die niet weten wat het is gediscrimineerd te worden.

Ziegler Ik heb het over white privilige. Mijn punt is dat deze manier van kijken onnodig polariserend werkt (dat leg ik hierboven uit, maar ik krijg niet de indruk dat je dat gelezen hebt) en daarnaast is het resultaat vaak averechts voor het debat over discriminatie omdat het de witte in een soort schuld en schaamte-hoek duwt (die daar vaak niet van gediend is).

Ik heb geen idee wat dat is. Ik denk dat het voor blanke mensen moeilijk in te leven is in iemand die altijd het gevoel heeft anders te worden behandeld vanwege kleur op afkomst.

Ik ben in mijn hele leven een paar keer aangehouden door de politie. Een paar keer vanwege 'geen licht' en een keer vanwege een algemene verkeerscontrole. Ik begrijp dat er donkere mensen zijn die met enige regelmaat worden aangehouden simpelweg omdat ze zwart zijn. Dat lijkt me verschrikkelijk. Zelfs agenten met een kleur klagen er over in hun vrije rijd onverklaarbaar vaak te worden aangehouden.

eRCee

Wie moet een zwarte er op aanspreken dat deze samenleving hem discrimineert?

Wat me duidelijk werd uit de documentaire was het onbegrip van de witten richting de zwarten. Ze leven op een andere planeet lijkt het wel. De witte leeft in een wereld waarin discriminatie geen enkele rol speelt (ik heb zelfs donkere vrienden en mijn vrouw is ook zwart is dan het credo, zie die rare Simek), terwijl zwarten in een wereld leven waarin ze om de haverklap aan de kant gezet worden door de politie.

Dan beleef je dat als white privilege.

Oh, maar er is ook genoeg discriminatie buiten huidskleur en afkomst om. Mensen discrimineren op vanalles en nog wat.

Er zal ergens wel een uberprivileged persoon zijn die nét binnen elke privilegegroep valt, maar da's toch meer uitzondering dan regel.

Het probleem van white privilege voor mij is wat Donkerwoud ook al aangeeft: het is één van de factoren waardoor het debat altijd in de schaamte-hoek komt te zitten. Dit helpt niet. (Een andere factor is dat er wordt gedaan alsof onbewuste discriminatie een morele zwakte is, terwijl het volgens mij vaak meer basaal weergeeft hoe het menselijk brein werkt. )

Als je het hebt over twee groepen waarvan de ene minder privileges heeft dan de andere, dan kan je zeggen dat de norm (de juiste hoeveelheid privileges) in het midden ligt, zodat de ene groep tekort komt en de andere groep teveel krijgt. Je kan ook zeggen dat de norm ligt bij de groep die het meeste privileges heeft, en dat je moet proberen om de andere groep net zoveel privileges te laten hebben.

Ik denk dat de tweede benadering minder met schuld/schaamte en zelfs angst gepaard gaat bij de geprivilegieerde groep (in mijn optiek dus de norm-groep) en dan een vruchtbaarder debat oplevert.

De pijn van discriminatie zit in wie mijn, zoals jij dat noemt, privileges beperkt. Ik heb nog nooit gedacht dat ik door mijn huidskleur anders behandeld werd dan een ander. Zwarten hebben dat gevoel wel en naar blijkt: terecht. Welk privilege moeten de zwarten in dit verband volgens jou krijgen? Dat ze niet meer aangehouden worden door de politie vanwege hun huidskleur? Dat ze net zo vaak aangehouden worden door de politie als ieder ander?

Ik denk dat het heel effectief is als politieagenten (o.a.) eens bij zichzelf te rade gaan in hoeverre ze discrimineren. De statistieken laten zien dat de politieorganisatie inderdaad iets heeft om zich voor te schamen.

Je hebt het over iets anders dan waar ik het over heb, dus dit heeft geen zin verder.

Volgens mij heb ik het over hetzelfde. Jij wilt de vraag die ik stel alleen niet beantwoorden. Jij noemt discriminatie 'een verschil in privileges'. En dat we de gediscrimineerde groep moeten helpen dezelfde privileges te krijgen. Dat laatste houdt in dat de blanke samenleving ophoudt zwarten anders te behandelen. En dat gaat die blanke samenleving alleen doen als ze inzien (en daar gaat vast wat schaamte en schuldgevoel bij komen kijken) dat ze iets niet goed doen.

Jij wilt het discriminatiedebat voeren. Ik niet, ik praat over het discriminatiedebat (naar aanleiding van de uitzending van DWDD). Discussie vs. meta-discussie.