Zomergasten (+Wintergasten)

Wederom een zeer boeiende uitzending.

De documentaire "Fogs of War" die de zomergast van vanavond, Alexander Rinnooy Kan, het kijkend publiek voorschotelde is inderdaad ontluisterend; een aanrader!

Ik deel alleen niet de opvatting, afkomstig van Alexander Rinnooy Kan, dat Five Easy Pieces (1970) op zichzelf een "simpel" verhaaltje betreft. Maar daar zal ik nu niet oeverloos over uitweiden.

Eveneens een aanrader!

Even absurd als hilarisch zijn de taferelen die de regisseur Michiel van Erp ons voorschotelt.

Absurdisme behoeft niet een goed geschreven script aangevuld met een professionele casting; "Zoom in op Zutphen" will do the trick

Ik ben juist dit maal al snel afgehaakt.

Te veel gortdroge, mathematische materie op een schoolmeesterig toontje. Ook teveel een interview hinderlijk onderbroken door TV-fragmenten, maar ook dit maal denk ik dat dat voor een groot deel door Luyendijk komt.

Helaas was de film van Michael Winterbottom op de BBC waar ik naar overschakelde ook niet om aan te zien.

De gast kwam inderdaad wat "droog" uit de hoek. Ik vermoed dat dit deels ook een kwestie betreft van zijn persoonlijkheid. Desalniettemin vond ik het toch wel een amusante avond.

Wat een absoluut heerlijke avond. Het leek op een gegeven moment net op een prachtig schaakspel, niet op een vijandige manier gelukkig, maar het was gewoon ontzettend interessante televisie.

Kijkend naar John Mayer's Daughters (wat een flauw nummer, sorry hoor) kan ik toch wel concluderen dat het op zich een interessante Zomergasten aflevering was, maar toch is mijn beeld van Linda de Mol niet of nauwelijks veranderd. Waar ik bij Rinnooy Kan nog echt wonderbaarlijk mooie fragmenten zag, ontging mij hier het gevoel van middelmaat niet. Films als The Notebook en The Pianist en een sing a song writer John Mayer. Het waren voor mij niet diepdravende en of zieltergende fragmenten. Geen vreemde passies of absurde humor. Luyendijk bleef maar vragen naar die diepte van Linda die we niet te zien kregen en zij bleef maar volhouden dat die er wel was, maar niet voor tv bestemd was.

Maar ook uit haar fragmenten bleek het niet écht.

Ik vond het allemaal wat te veel op de ‘populaire’ wereld gericht, maargoed, dat kan ook puur met mijn persoonlijke smaak te maken hebben. Ik geniet juist van die vreemde fragmenten over een wiskundige, of over een Russische zanger die zijn ziel bezingt, of ineens een gesprek over Tarkovsky.

Het hierboven beschreven schaakspel waar Beitel het over heeft was op zich interessant, maar de inhoud kon me niet altijd boeien. En dan wordt een schaakspel toch saai.

Al met al een bevredigend Zomergasten zeisoen met weer bijzondere gesprekken en soms echt bijzondere fragmenten. De laatste aflevering reken ik samen met die van Moszkowicz tot de minste, beiden om verschillende redenen.

Vond het ook niet denderend. Een overmoeide Luijendijk die veel stiltes liet vallen en met z'n ogen aan het rollen was??? En een overmoeide De Mol (naar eigen zeggen, of is het toch de botox die wonderen doet) die door een kutjaar niet toe was om 'het achterste van haar tong te laten zien'. Fragmenten for the masses, niet iets opzienbarends. Jammer dat bij de docu Beperkt Houdbaar er bij beide personen 'gewalst' werd. De Mol wilde veel kwijt, maar Luijendijk was met geheel andere dingen bezig. Typische koude rosé avond vol Hollandse kneuterigheid. Het lef bij beide personen was ver te zoeken, alhoewel ik De Mols redenering zeer begrijp (iets waar onze VPRO journalist niks mee kon). Het merk Linda heeft geen deuk opgeleverd, niet dat ik daar op zat te wachten, maar het bleef maar oppervlakkig (iets wat De Mol al aangaf, 'we hadden wel dieper op een aantal zaken kunnen gaan'). Blijkbaar was de fles rosé te snel op...

De fragmenten pasten dan ook bij de 'tv-presentatrice', een rol die ze met gemak zo weer opnam. Dat maakte het interessant, hoe kom je tot de kern van een persoon die intussen zeer bedreven is in het presenteren van zichzelf.

Het lukte Luydendijk dan ook niet, maar dat maakt het niet minder interessant. Ik lette dan ook nauwelijks op de fragmenten. Het was risicovol: bij Zomergasten weten ze intussen perfect om tot een mooie avond te komen, maar hoe doe je zoiets bij mensen die daar ook in bedreven zijn? Dat beetje risico maakt een hoop goed voor datgene wat je verder 'verliest'.

E: Reagerend op danuz, dus.

Tja, De Mol moest ook steeds het voortouw nemen doordat Luijendijk weer stilviel of halve vragen of haar afvuurde die op 5 verschillende manieren te interpreteren waren. Te veel onder de indruk van het talent van de tv-coryfee, die met speels gemak over van alles en nog wat kon vertellen en ontwijken. Luijendijk zat in andere sferen (iets wat hij aan 't eind ook toegaf).

Dat denk ik niet, hij was heel bewust bezig met iets dat hij niet helemaal wist te bereiken, maar zijn intentie was voor mij al genoeg.

Precies wat ik verwachte eigenlijk, al had ik op meer gehoopt. De Mol die het graag over de fragmenten wil hebben, Luyendijk die iets anders zoekt, maar het niet krijgt (en ook niet precies wist wat) en een vermakelijke, makkelijk wegkijkende avond waarvan ik niet heel erg onder de indruk was.

Het seizoen zit er op (buiten die extra aflevering van volgende week dan). De beste van de 4,5 aflevering die ik gezien heb was die met Hany Abu-Assad met Bettine Vriesekoop als goede tweede. De rest maakte veel minder indruk. Al blijft het zeer mooie TV.

Laat de suggesties voor de volgende presentator maar komen.

Nu ik zo resumerend terugkijk vind ik het allemaal eigenlijk behoorlijk deprimerend (ligt uitgedrukt). Ook nu naar Pretpark Nederland kijkende vind ik het allemaal zo verschrikkelijk kneuterig en zonder dubbele bodem of enig spiritueel diepgang. Wel vond ik het mooi dat De Mol zo toegaf dat ze er eigenlijk ook niet op neerkijkt (zij speelt dan ook vooral voor het publiek uit de getoonde fragmenten, wat het een logische opmerking maakt).

Naar welke diepzinnige gedachtenwereld Luyendijk op zoek was, is me niet helemaal duidelijk. Deze avond gaf heel duidelijk beeld van Linda de Mol.

Eens met danuz: Pretpark Nederland was een voorstelling van de kneuterigheid, oppervlakkigheid en burgerlijkheid die ook de avond met Linda de Mol beheerste. De fragmenten waren vooral veilig (Bowling for Columbine, Beperkt Houdbaar; daar is alles al over gezegd waardoor er vanavond vooral open deuren werden ingetrapt), de gespreksonderwerpen voorspelbaar (het "kutjaar" met Talpa, de plastische chirugie). Het gesprek kabbelde maar voort, voortdurend aan de oppervlakte blijvend.

Het is dat Linda vloeiend praat, nooit écht verveelt. Maar al met al zijn we nog geen steek te weten gekomen over de mens, of over haar passies en interesses. De makkelijk in het gehoor liggende John Mayer, de niemand-iets-kwaad-doende film The Notebook: het paste allemaal perfect. Pretpark Nederland sloot de avond af, die me overall een gevoel van neerslachtigheid gaf.

Of juist wel. Dit was het, ofschoon ze meer suggereerde.

Ik denk dat dat het is. Gewoon niet zo'n boeiend mens.

Heb twee uur gekeken en vooral bij het stukje over maakbare schoonheid en vrouwelijke schoonheidsidealen werd het even interessant. Daarvoor vooral weinig nieuws onder de zon (maar wie heeft ooit stukjes laten zien over haar huis, vader én zichzelf???).

Bij het stukje over maakbare schoonheid was Luyendijk eindelijk even een terriër, omdat hij vroeg waarmo ze het niet zou doen, die voortrekkersrol spelen. Maar ja toch het (commerciële) merk De mol hè. Daar had hij wat kunnen doen. Maar hij was duidelijk ergens anders.

Van de vier uitzendingen die ik (gedeeltelijk) zag dit jaar houd ik toch de overall indruk dat Luyendijk hiervoor absoluut ongeschikt is. Heb nog geen idee voor een nieuwe.

De docu Pretpark Nederland staat nog op de recorder.

Luyendijk was heel erg op zoek naar die diepgaande persoon onder die opperlaag van 'middelmatigheid', maar kon het nergens vinden. Ik denk dat er vast wel wat trauma's in Linda's leven te vinden zijn, wat depressies, waar ze niet over wilt praten. Maar échte diepgang of treffende wereld visies waren gewoonweg niet te vinden. Daar was hij vorige week met Rinooy gewoon te 'verwend' mee geraakt.

Dat werd wel treffend geïllustreerd in dat gesprek over maakbare schoonheid. Ze is er wel tegen, maar echt strijden doet ze niet, ze maakt er zelfs tot op zekere hoogte deel van uit. En die ‘makkelijkheid’ (ik heb wel een beetje kritiek, maar niet genoeg om echt een andere mening te vormen) kwam doorheen de hele avond terug: in haar fragmenten (Bowling for Columbine is nu echt wel genoeg besproken, Linda had maar weinig nieuws of vreemds te melden) en in het gesprek (“ik laat hier niet het achterste van mijn tong zien”, want dan schrikken Jet en Jan van de hoek, die niet een te intellectuele of diepdravende avond aankunnen hoor! Daar schrikken ze zo van dat ze mijn merk niet meer kopen).

Luyendijk vecht tegen de bierkaai, daar valt nauwelijks van te winnen.

Wat mij opviel is dat Linda de Mol zelf de voorzet gaf met de opmerking dat zij niet zo begaan is met één specifieke laag uit de bevolking, lees: de vermeende "intellectueel" maar met de "normale" en alledaagse burgerman net zoveel plezier beleeft als met ieder ander "type" mens.

Ziehier, de vermeende vooroordelen over Linda de Mol worden door haarzelf vakkundig in het leven geroepen door een nietszeggend c.q. waardeloos statement te verkondigen hetgeen illustreert dat Linda de Mol, in deze, geen onderscheid maakt tussen verschillende lagen uit de bevolking.

Conclusie, Linda de Mol heeft geen vooroordelen. Een fraai staaltje van paternalisme over calvinistisch Nederland; menig predikant zou hiervoor hebben geapplaudisseerd.

Waarvan akte.

Maar wat wordt "ik" hier wijzer van? Niets. Het betreft open deur retoriek in een tijdperk toen mening deur nog bestond uit tufkrijt.

Mijn ergernis kwam pas goed op stoom door de keuzefilm.

Niet dat "Pretpark Nederland" een slechte documentaire betreft, integendeel, maar het gegeven dat in de visie van Linda de Mol "Pretpark Nederland" als metafoor dient om het stereotype beeld over de Nederlandse bevolking te portretteren doet de film tekort. Zelfs als dat het uitgangspunt van "Pretpark Nederland" zou zijn geweest.

"Pretpark Nederland" betreft "slechts" een loep in de vorm van een camera dat zich richt op specifieke gebeurtenissen waarbij de inhoudelijke aspecten men niet zo snel in een ander land zal tegenkomen; de gay-pride, om maar eentje te noemen. Het levert hilarische taferelen op en de documentaire is zeer bekwaam geregisseerd maar niet (!!) uniek.

Elke bevolking, in welk type laag dan ook, kent zo zijn/haar stereotypen, en dat gegeven heeft niets maar dan ook niets te doen met de stigma's die Linda de Mol zo graag uitdeelt met als rode draad dat de "gewone" burgerman net zo boeiend tv materiaal kan opleveren als de "geschoolde intellectueel".

Door dit laatste te illustreren wordt een televisie fragment getoond over een man die oprecht geëmotioneerd raakt bij het winnen van een kleurentelevisie.

Resumerend.

Het is niet Joris Luyendijk noch het format van het televisie programma Zomergasten dat het beeld oproept "elitair" te zijn, het zijn de gasten zelf die dat beeld in het leven roepen met als boegbeeld van deze genootschap van verongelijkte tv persoonlijkheden Linda de Mol. .

Deze televisie presentatrice is blijven hangen in haar dogmatiek dat Nederlanders louter zouden bestaan uit enerzijds de "Froger's", "Adje's en de "Jantje Smith's" en anderzijds de "Spinoza's" van weleer.

De penningmeester Henkjan Smits kan alleen maar instemmend knikken.

Eén punt moet ik Linda de Mol nageven, in het beeld dat zij schetst bestaat geen ruimte voor nuance, een beeld dat bij het huidige Nederland van 2007 past. Zij is derhalve dan ook cum laude geslaagd voor haar interview met Joris Luyendijk die er maar niet in slaagde één krasje bij zijn opponente tevoorschijn te toveren; de visagist kan opgelucht adem halen.

Dat was wel een mooi stukje trouwens. Ik kan me zo'n oprechte, zichzelf vergetende reactie in een willekeurige spelshow die nu op tv's is niet voorstellen.

Ook even de stand opmaken: geen enkele uitzending van Zomergasten dit jaar heb ik helemaal gezien, maar die met Hany Abu-Assad en Rinooy vond ik het best.

Mee eens, maar ik doelde op het gegeven dat Linda de Mol dit fragment gebruikte om haar standpunt mee aan te duiden in een andere context; het fragment op zichzelf betreft een mooi stukje televisie.

Mij sprak de uitzending met Bettine Vriesekoop het meeste aan. Met betrekking tot het format van het programma vond ik dat ook de beste aflevering omdat het de interviewer lukte om een, soms emotioneel, diepgaand interview te houden met als gevolg dat de kijker meer te zien kreeg dan alleen de reeks uitgekozen fragmenten.

Daarnaast vond ik de uitzending met Christine van Broeckhoven uitermate boeiend. Evenals de uitzending met Hany Abu-Assad die naar mijn mening van alle kandidaten de beste keuzefilm had uitgezocht.

De slechtste aflevering vond ik toch wel die met Linda de Mol en Bram Moszkowicz. Niet omdat die personen mij niet zouden interesseren maar omdat het allemaal zo voorspelbaar en "braaf" verliep.

Eens. Had de indruk dat Linda de Mol de regie gewoon overnam. Joris Luyendijk manoeuvreerde zich al aan 't begin in een vlakke uitzending door "Linda" als merk te positioneren. Niet echt intelligent of was 't een verplicht nummertje ?

Ik vond dat uitermate vreemd.

Waardevolle aanvullingen dragje en danuz. Toch leg ik een deel van schuld bij Luyendijk, omdat ik vind dat hij bij geen enkele gast (van de afleveringen die ik heb gezien) uitstraalde een duidelijk doel voor ogen te hebben, waarover hij dan wilde gaan graven. Hij bleef zelf ook steken.

Ik heb met genoegen de bijdrage van dragje gelezen en ben het er helemaal mee eens.

Edit: Enne Linda de Mol dus vakvrouw, getuige nu ook de bijdrage van FK, zij nam het vakkundig over, om alles goed te laten verlopen.

Soms denk ik wel eens; zit er wel een redactie achter Zomergasten?

Christine van Broekchoven die de hele uitzending college geeft over Alzheimer. Er zit vaak erg weinig afwisseling en structuur in Zomergasten. Kan zo z'n charmes hebben, maar te vaak levert het een presentator op die achteraf verzucht 'hadden we niet beter zus, of, dit of dat gedaan'. Had daar dan vantevoren over nagedacht.

De saaie Rinnooy Kan die op het einde van de uitzending, na de vraag welke kant we niet van m hebben gezien, zegt : 'we hebben het niet over de dood gehad'

Had dat dan even vantevoren doorgesproken. Was toch een onderwerp geweest om beslist even over te hebben. Misschien ontdooit zo'n man dan.

Hoe irritante trekjes hij ook heeft, van mij mag Simek t wel eens presenteren. Hij laat gasten toch dingen zeggen die ze tegen anderen nooit hadden gezegd.

Of heeft hij het al eens gepresenteerd. Ik begin te twijfelen.

Ik heb het eerlijk gezegd wel een beetje gehad met dit format.

Het bewijst toch dat veel tijd uittrekken voor een gast absoluut niet impliceert dat hij/zij ook daadwerkelijk meer te melden heeft. Vooral het 1-op-1 gesprek zou eigenlijk juist intiemer moeten werken, maar leidt vooral tot rondjes draaien.

1-op-1 gesprek kan tot mooie dingen leiden, indien 1) de gast bereid is te praten; en 2) de interviewer de knepen van het vak kent.

Vooral de wijziging in het format heeft nogal slecht uitgepakt. Het is nu een marathon interview hinderlijk onderbroken door TV beelden, maar door het TV-avond mist het marathon interview doel, diepgang en lijn.

De uitzending met Van Brooeckhoven vond ik daardoor juist wel geslaagd. Omdat doel en lijn helder waren (namelijk: college en bekendheid over Alzheimer). De fragmenten ondersteunden dit wezenlijk. Hoewel interessant miste de uitzending van Vriesekoop het échte doel, omdat het teveel over tafeltennis ging, te weinig over China wat mij betreft. Dat geeft zo'n uitzending richting.

Daarom denk ik dat Luyendijk niet geschikt is. Wie weet vraagt elke gast om een andere presentator, die het beste past bij dat onderwerp, of een echte interviewer. Ik vind Simek geen gek idee, dat geeft ook wat onvoorspelbare spanning.

Abu-Asad gemist trouwens. Daarover kan ik niet oordelen.

Overigens vind ik ook dat ze gewoon daadwerkelijk interessante gasten moeten uitnodigen, zoals vroeger. Wetenschappers, of journalisten, politici etc. die daadwerkelijk inhoud hebben en kunnen vertellen over zaken waar de kijker weinig tot niks vanaf weet.

Dat hele sprongetje naar het grote publiek en mensen uitnodigen als De Mol, Katja Schuurman, die Idols-idioot Henk etc.... het heeft alleen maar geleid tot oppervlakkige fragmenten en slap geouwehoer.

So what als het elitair wordt? Mag dat ook eens? Er zijn al talloze uren geneuzel en gesprekken met oninteressante figuren op TV. Wat maakt 3 uurtjes elitaire gesprekken nou uit?

Ben ik toch niet met je eens. De format is ijzersterk en bestaat niet voor niets al zo lang. Maar je moet natuurlijk WEL gasten uitnodigen die iets te zeggen hebben en ergens voor staan.

Gasten die een stuk bevlogenheid kunnen uitdragen en illustreren en daar ontbreekt het de laatste paar seizoenen bij.

Paul de Leeuw past in dat rijtje, toch vond ik dat een hele geslaagde uitzending, omdat hij heel goed aan gaf hoe ver bereid mensen zijn te gaan voor aandacht en zich in de luren laten leggen door sensatiezoekers.

Het fragment over de CDA politicus die niet werd verkozen (ben zijn naam even kwijt) was een treffend voorbeeld, waarbij De Leeuw kon aangeven, waar om dit misbruik van de macht van TV was. Is me altijd bijgebleven.

Ik wil ook dat zo'n persoon dan daadwerkelijk vertelt over haar/zijn vakgebied.

Ht irriteert me mateloos als een arts gaat uitwijden over racisme in de maatschappij of een acteur gaat lullen over de ontbossing in Brazilie. Fuck off, dan kun je iedereen daar wel neerzetten.