Zomergasten (+Wintergasten)

Ik zag het als 'Duitsers die op hun wenken bediend werden met Duitse humor'. Rieu en consorten hebben gewoon goed naar die shows op de Duitse tv gekeken en dat in hun optreden verwerkt.

Maar het Nederlandse Rieu publiek (dat ook graag naar Duitse shows kijkt ) zal het ook wel kunnen waarderen.

Ik vond de mooiste opmerking. 'Komedie schrijven is moeilijker dan je denkt'. Of iets in die trant. Omdat ik zelf alleen maar bezig ben met het schrijven en maken van komedie.

Nee, daar kan ik me niet in vinden. Die 'markante' figuren vinden zichzelf volgens mij helemaal niet markant, maar leven zoals zij denken te moeten leven. Alleen ziet dat er bij hen heel anders uit dan bij de meeste mensen in de straat.

In mijn ogen geven deze mensen wat kleur aan het leven en stof tot nadenken. Mag ik alsjeblieft zo iemand in onze straat?

Neem nou die oudere dame die zegt kabouters en elfjes te zien. Zij vind zichzelf echt niet bijzonder, wat zij ziet is voor haar vanzelfsprekend. Van een sublieme schoonheid vind ik de houding van haar man, die haar volkomen in haar waarde laat. Prachtig!

Ik vind het nog altijd jammer dat ik vroeger te jong was om Showroom goed te kunnen volgen.

Dat vond ik ook. Het dedain droop ervan af. Hoe durven ze humor van andere mensen 'foute humor' te noemen, alleen maar omdat ze het zelf niet begrijpen?

Goed, mijn humor is het ook niet, maar als die zaal nou plezier heeft, laat ze dan toch. Wie zijn anderen om daar op neer te kijken of dat af te keuren?

En daarbovenop nog die uitspraak van Connie Palmen: "Ik heb het voorrecht gehad mijn smaak te ontwikkelen." Gatverdamme! Sinds wanneer bestaan er klasse/niveau-verschillen in smaak of humor? Laat mensen in hun waarde alsjeblieft. Laat ze plezier hebben en ga daar niet op neer zitten kijken alsof dat publiek minderwaardig is. Die minachting voor mensen met een ander gevoel voor humor, daar kan ik echt niet tegen.

Brabbelende prietpraat gister, wat vooral duidelijk werd tijdens het kijken omdat ik het complete interview van Annie MG wou ZIEN

Ik weet niet of het daadwerkelijk minachting was van Goos' kant, ze "snapte" het gewoon niet. Bij Palmen had ik wél dat gevoel, zoals je reeds aanhaalde: "ik heb mijn smaak kunnen ontwikkelen", dat soort uitspraak kan ik in twee richtingen interpreteren:

a) Palmen gaat ervan uit dat de generatie voor haar geen tijd had(het waren toch de jaren van de economische wederopbouw) om zich zorgen te maken over "het ontwikkelen van smaak". Smaak is iets voor prinsjes en prinsessen, iets secundair volgens deze interpretatie.

b) Ze veronderstelt dat ze fijngevoeliger is dan haar voorgangers. Dat haar smaak iets is dat haar in zekere mate onderscheidt van de andere. Dat samen met haar persoonlijkheid haar smaak ontwikkelde. Dat die generatie voor haar geen smaak kon ontwikkelen, omdat ze die smaakgevoeligheid niet bezaten.

Ik ga uit van interpretatie a

Smaak zegt iets over de persoon, de mens heeft daar niets mee te maken - vind ik. Het is een indicator voor de ideeënwereld waarin hij/zij zich bevindt, maar er zit in de meeste gevallen twee werelden verschil tussen het handelen van personen en hun ideeën.

Smaak is een vorm van gevoeligheid tonen denk ik, maar tussen de gevoeligheden van een persoon en het werkelijk "zijn" ... Gevoeligheden maken de mens niet, het maakt de persoon. De mens zie je tijdens het handelen - denk ik

Wanneer ik naar mijn grootouders kijk, zie ik twee prachtmensen die zich dagelijks mens moesten tonen opdat hun kind (mijn vader) zich zou kunnen ontwikkelen als persoon. Ze moesten handelen om de toekomst van mijn vader te verbeteren ... daar was geen tijd of geld om zich om "hun smaak" (= het persoonlijke) te bekommeren.

Ik zie dat mijn oma & opa zich niet te pletter amuseren wanneer ze naar André Rieu kijken, ik hoor ze zelfs niet lachen. De dag erna zeggen ze tegen mijn groottante:

André Rieu was weer leuk. We hebben goed gelachen, terwijl ze dat helemaal niet deden. Vreemd toch ...

Iets soortgelijk zag ik ooit op de Nederlandse televisie: Mark Knopfler kwam z'n nieuwe cd voorstellen bij Ivo Niehe. Bij iedere zin die Knopfler uit z'n mond liet: bijvoorbeeld: It was hard work!, begon de studio te gniffelen, alsof ze één familie waren.

Ik vind het uiterst boeiende materie ... net zoiets als huwelijksfoto's: twintig lachende gezichten ... alles lijkt samen te smelten tot één emotie. Het persoonlijke wordt opgezogen door een overkoepelende emotie. Vreemd

Nu, emoties brengen misschien mensen samen. Ideeën blijken soms een iets langere adem te hebben

Nu vraag ik me af: waarom duren ideeën langer dan emoties?

Misschien omdat ideeën een abstractere lading hebben dan emoties, die zich toch meestal concreet manifesteren. Misschien realiseert de mens zich dat de toekomst het kind is van het idee, terwijl de emotie een uitloper is van het "nu"

Dustyfan: als je mijn omschrijving van een markante persoon goed leest, valt de dame die kabouters ziet daar zeker niet onder. Zij is er van oprecht van overtuigd dat ze kabouters ziet, en dat maakt haar interessant. Ze heeft daar geen rare verkleedpartij voor nodig.

In Showroom ben ik naast al die kleurrijke aanstellers ook zeker lieve en ontroerende mensen tegengekomen. Zou me zelf ook niet storen als er wel een Hopi Indiaan of een Nederlandse Eskimo bij mij in de straat zou komen wonen, ik kan wel tegen een stootje.

Volgens mij kan je smaak zich wel ontwikkelen. Zo heb ik naar sommige muziek leren luisteren en naar kunst leren kijken. Vond het niet vanzelfsprekend mooi. Maar nadat ik er wat meer over leerde: achtergronden, stromingen, ging ik er meer in zien en het steeds mooier vinden.

Inderdaad had ik dat gevoel ook meer bij Palmen, al gaat Goos ook niet vrijuit naar mijn idee. Eerst vertelt ze dat ze 'houdt van volkse mensen', zonder te kunnen uitleggen wat ze bedoelt. Alsof je van een groep mensen kunt houden alsof het een andere diersoort betreft.

Vervolgens lijkt ze er bijna trots op te wezen dat ze de humor van Andre Rieu en zijn publiek niet begrijpt. Wederom alsof ze het niet over mensen heeft, maar over een minder intelligente diersoort...

Daarom, het gedrag van beide dames zit me niet lekker.

In beide mogelijkheden ga je ervan uit, dat ze zichzelf afzet tegen haar voorgangers, vorige generaties. Er is denk ik nog een mogelijkheid C.

C) is naar mijn idee, dat ze zichzelf vergelijkt met haar generatiegenoten. Dat zij, in tegenstelling tot het publiek van Andre Rieu, fijngevoeliger zou zijn en dus een 'beter smaak' zou hebben dan het publiek waar ze duidelijk op neerkijkt.

Juist dat neerkijken op deze mensen is wat mij erg stoort.

En ja, dan bestaat er inderdaad zoiets als een 'groepsemotie' denk ik. Waarin de emotie van een persoon versterkt en ook gevoed wordt door de groep. Als je ooit zelf deel hebt uigemaakt van een groot publiek bij een voorstelling of concert dan heb je dat misschien ook ondervonden. Dan benoem je het achteraf als: "Wat een fantastische sfeer"

Die sfeer zal vast en zeker ook aanwezig zijn bij het publiek van Andre Rieu (of het studiopubliek van Ivo Niehe). Waardoor iemand achteraf kan zeggen dat een voorstelling 'wel weer leuk was', terwijl dezelfde persoon tijdens de voorstelling werkelijk krom heeft gelegen. Doordat de sfeer in de zaal ernaar was.

En dan nog: neerkijken op de smaak of humor van deze mensen vind ik een uiting van minachting.

(Voor Mark Knopfler is het vooral sneu, dat hij blijkbaar in het verkeerde programma zat om zijn nieuwe cd te promoten. (Dat programma heb ik niet gezien.))

Kijk, soms overvalt me een "wat is dit nu weer?"-gevoel wanneer bepaalde mensen mijn pad kruisen.

Omdat ze tergend dissonant gekleed gaan ... bijvoorbeeld:

dan vraag ik me af: "Vanwaar komt die afkeer in mezelf vandaan?"

Waarom struikel ik dan over dat soort uiterlijkheden? Omdat ze mijn zintuigen in de war brengen, een soort uiterlijke stoorzender zijn.

Ik denk omdat het in sommige gevallen uiterlijk verzet is, en ik hou daar niet van. Verzet is een verlangen, en ik vind het dan uiterst sneu dat dat zich in sommige gevallen beperkt tot uiterlijke vormen.

Het is té opzichtig, je moet er geen moeite voor doen om het op te merken ... misschien daarom soms de aversie ...

Ja, dat herken ik soms ook wel - maar dan is de vraag: hou je van het ding an sich of hou je van de verbandenwereld achter het ding?

Als je ontwikkelen in de zin van veranderen bedoelt, ben ik dat met je eens. Natuurlijk verandert je smaak en ga je andere dingen waarderen als je er de moeite voor neemt. Logisch en niks mis mee.

Maar als je, zoals mevrouw Palmen en in iets mindere mate mevrouw Goos, daarmee gaat neerkijken op andere mensen met een andere smaak dan jijzelf, dan ben je volgens mij verkeerd bezig.

De smaak van een ander niet delen is iets heel anders dan je eigen smaak meerderwaardig vinden dan dat van een ander. Met dat laatste stel je jezelf boven de ander en laat je die ander niet meer in zijn/haar waarde. En dat is nou net waar ik niet goed tegen kan.

Zachary, die analyse van kleurrijke personen vind ik erg grappig. Zelf stoor ik me niet aan kleurrijk kleedgedrag, maar ik zie er zeker niet meteen een bijzondere geest in. Zoals jij beschrijft blijft het kleurrijke soms beperkt tot de buitenkant.

Over je vraag over het 'ding':

Ik zie het als een combinatie van beide: ik houd van de achtergronden en daarom ook van het ding. Ik kan zelfs extra veel van zo'n ding gaan houden, als ik moeite heb moeten doen om het te bevatten. Er zijn ook veel objecten, muziek, boeken, noem maar op, die ik op het eerste gezicht prachtig vind, maar de schoonheid neemt af wanneer ik er vaker naar kijk, luister, of vaker lees. Omdat de schoonheid dan eendimentionaal is, er is verder niet zo veel te ontdekken.

Wel ja ... dat is het 'em nu juist. Ik was ooit in Blankenberge waar er jaarlijks een soort moppen- en schlagerfestival plaats vindt.

Ik was nog maar pas gezeten of een man stootte mij aan:

En van waar ziede gie? Wie komen al twintig jaar na hier en ieder jaar weer volle ambiance. 't Is es te oapen da gie en ik ons goe goan amuseren

(= en van waar ben jij? We komen reeds twintig jaar hier en ieder jaar is het weer ambiance. Het is te hopen dat jij en ik ons goed gaan amuseren)

Dat was zo'n golf van menselijke warmte die over mij stroomde, dan kun je niet geloven

Ik zag dat de mensen zich rot amuseerden en opgingen in een collectieve roes, ... en het lukte mij niet op te gaan in dat gebeuren. Een frustrerende gebeurtenis, omdat ik mijn persoontje niet kon vergeten

Dus ... zit de schoonheid in het ontdekken zelf?

In het het steeds verder exploreren van de innerlijke hectaren via een boek, film, ....

Is schoonheid dan een soort van passe-partout sleutel waarmee me steeds dieper kunnen doordringen in onszelf?

Je vraag herinnert me aan het fragment van Richard Feynman vorige week. Hij vertelde over een discussie met een kunstenaar. Deze beweerde dat hij meer schoonheid in de bloem kon zien dan de natuurkundige Feynman. Die sprak dat op zijn beurt tegen: hij kon de schoonheid van de bloem zien, maar ook de diepere schoonheid, de elementen waaruit de bloem bestaat, de kleur waarmee hij bijen aantrekt om zich te laten bevruchten. Er kwamen door deze analyse ook interessante vragen naar boven: heeft een bij esthetisch besef omdat hij gelokt wordt door de kleur van bloemen?

Ik denk dus dat ik je vraag kan beantwoorden met een simpel: ja. Onszelf zie ik dan groter dan mijzelf, of jouzelf of wie dan ook, maar meer als een dieper doordringen in de menselijke natuur.

Wat ik onthouden had was: "Wordt een bloem lelijker als je weet uit welke delen de bloem bestaat?"

Bovenstaande was echter al met een half voetje in mijn rommelhok van het geheugen, dank u om het terug op te frissen

Ik snap nu beter mezelf: het feit dat ik zo'n bewonderaar ben van vrouwen, heeft te maken met mijn exploratiedrang. Ik wil het universum leren kennen door de schoonheid van de vrouw. Zo is dat. Knowledge for men doesn't come by release of death, but through better exploring the universe fueled by the love of womenkind (en vice versa)

Edit: ik bedenk me nu plotseling dat dit min of meer de woorden van Tomas in het boek "The unbearable lightness of being" waren waarmee hij zijn veroveringsdrang goedpraatte

Het beste was Goos' visie op televisie in het algemeen. Een extreem goed medium dat helaas alleen maar extreem slecht gebruikt wordt.

'Dat er geen twee uur per week Nederlandse les op tv te zien is vind ik verbijsterend'

Precies, ik ook .

Als we doordenken in jouw theorie, Zachary, dan zijn er vrouwen die misschien de vluchtige schoonheid hebben die even boeit, waarna er weer verder gezocht moet worden. Maar er zijn dan ook vrouwen bij wie het wat langer duurt voor je ze werkelijk begrijpt. Van wie de schoonheid, naarmate je haar langer beschouwt alleen maar mooier en dieper wordt. En dus de expansiedrift niet telkens andere vrouwen hoeft te beslaan.

Persoonlijk zou ik geen genoegen nemen met de theorie, als ik een vriend had als Tomas.

Ik ook Pierre Janssens (ik had géén idee wie die man was)

Ik heb altijd liefde gevoeld voor televisie. Tuurlijk wordt er gelogen op de beeldbuis tegen de sterren op, maar de kijker beslist wat hij doet met de beelden.

Televisie is af en toe een verdraaid interesse wekkend medium. Neem nou eens Timeline, Imagine of de documentaires van David Attenborough ... machtige televisie toch?

Of "Open University", ik snapte er geen moer van ... maar prachtig om 's ochtends om zes uur de diepere functies van cosinus & tanges uitgelegd te zien

Of "R.A.M.", "Het uur van de Wolf", ... da's televisie die fluistert: "Kijk eens hier". Het attendeert op bepaalde zaken ...

Tuurlijk verfoei ik af en toe bepaalde programma's, maar dat onderlijnt juist mijn genegenheid voor de buis

Ik schreef toch vrouw en niet vrouwen

Daar zit het verschil tussen Tomas en mezelve. En hij is natuurlijk chirurg, en ik niet

Wat is liefde? Liefde is voor mij een soort wederzijds beamen van "Ja, Ik wil je begrijpen door al je nuances heen" Nu is dat onmogelijk denk ik ... maar dat hoeft niet te hinderen

Door die ander proberen te begrijpen in elke omstandigheid ... groeien de mogelijkheden voor beide partijen de eigen gedachtenkruipkelder te verlaten ...

Er schuilt daar een potentiële onmogelijkheid in, dat besef ik. Maar liever een mogelijke onmogelijkheid ("Ja, ik wil je leren kennen"), dan een vaststaande onmogelijkheid ("Waarom zou ik me de moeite troosten?").

En in één mens zitten soms hele continenten

* ik heb weer een aardig stukje geouwehoerd. Reve zou trots op me zijn *

Vond vooral het oudejongenskrentenbrood gedoe vervelend. Ons kent ons. Vooral Palmen maakte zich er schuldig aan. Zei ook zaken als 'Hans vond het ook heel mooi'. Nee, die Palmen moet het volgend jaar maar niet meer doen.

En: "Jij woont in oost he?" Alsof ze alleen voor Amsterdam uitzendt....

Persoonlijk heb ik niets tegen elitair gedrag, het hele zijn tegen het verschijnsel elite vind ik zelfs een beetje raar. Iedereen kijkt op de een of andere manier op iets of iemand neer, plaatst zich er boven. Niets mis mee IMO.

Het storende element zat hem in mijn indruk dat mevrouw Goos onder het mom van zogenaamd 'onbegrip' (ik geloofde er echt niets van) meende wat filosofie van de koude grond te kunnen bedrijven.

Dat viel me tegen, normaal zijn vrouwen toch niet zó doorzichtig .

Niet mee eens. Waarom zou ze niet iets mogen bespreken wat ze totaal niet grappig vindt? Waarom mag ze niet laten zien wat in haar ogen wansmaak is? En vervolgens aan de kaak stellen waarom ze het niet leuk vindt of snapt?

Je bedoelt waarschijnlijk 'psychologie' van de koude grond. Meer lijkt ze ook niet te pretenderen. Daarbij vond ik haar aanname 'lachen omdat ze dat voornemen hadden' plausibel klinken.

Doet me denken aan de tijd dat 'Jiskefet' steeds flauwer werd en ook steeds meer aanhang kreeg.

Helaas heb ik 2 afleveringen Zomergasten moeten missen (maar ik was heerlijk op mijn fietsje met tentje achterop door Duitsland aan het toeren), maar er is hier in elk geval een leuke discussie ontstaan over het neerkijken op mensen die van André Rieu houden. Het doet me denken aan een eerdere discussie ergens op MM over kunst. Wat is kunst en wat niet? Volgens mij was er wel consensus bereikt over dat André Rieu niet onder kunst valt. Hij heeft dus misschien minder kwaliteit dan sommige andere muzikanten? Of is de kwaliteit alleen anders? Maar of je zelf nou neerkijkt op André Rieu of niet, neerkijken op de mensen die er wel erg van genieten is echt tamelijk onbeschoft.

Dat gevoel dat mensen alleen maar 'lachen omdat ze zich dat hadden voorgenomen' heb ik ook vaak bij cabaret overigens. Vooral hard schreeuwen en sex en grove moppen (over buitenlanders bijv.) in je programma stoppen, dan lachen de mensen wel.

Maar goed, zaterdag de herhaling van Goos maar opnemen. Erg jammer dat ik Robbert Dijkgraaf niet meer kan zien (behalve dan fragmenten op internet).

Eh... dus je mag wel neerkijken op de maker, maar niet op de mensen die er van houden?

Neerkijken is een sterk woord, ja. Maar ik verbaasde me er eningszins over dat er ooit consensus in een ander topic was over dat André Rieu het stempel kunst niet verdient. Daar had ik uit afgeleid dat de kwaliteit van zijn werk minder is dat dat van sommige anderen (die wel kunst maken) - maar misschien was dat al te kort door de bocht. En als je vindt dat het werk van André Rieu minder kwaliteit heeft dan dat van iemand anders, kijk je dan niet een beetje op iemand neer? En dat terwijl mensen die openlijk neerkijken op liefhebbers van Rieu hier door sommigen met de grond worden gelijk gemaakt. Dat viel me op.

Zelf vind ik dat je mensen moet laten genieten van Rieu als ze dat willen, het is tamelijk onbeschoft om anders' geluk niet belachelijk maken. Maar ik sla meneer Rieu zelf niet bijzonder hoog aan. Misschien zit er dus een rare gedachtekronkel in mijn hoofd die er wel eens uit gehaald mag worden . Wat denk jij?

Dit is een levensvisie waar ik niet zo goed bij kan. Is de schoonheid van een vrouw jouw belangrijkste bron om van te leren? Graag meer uitleg! Het klinkt alsof je zo'n vrouw zou adoreren en tegelijk wil gebruiken als studie-object, wat mij beide persoonlijk nogal afstoot. Natuurlijk, geniet van alle schoonheid om je heen en probeer constant te blijven leren, een beter mens te worden, jezelf te leren kennen en tevreden en gelukkig te zijn. Maar waarom is de schoonheid van een vrouw daar nou zo vreselijk belangrijk bij?

Ik begreep ook niet waar ze zo moeilijk over deden. Die suffe belegen 'humor' tijdens dat concert van Rieu is gewoon inherent aan het genre operette. Halverwege het geëmmer van Palmen en Goos ben ik maar even mijn handen gaan wassen.

In de eerste aflevering vond ik mevrouw Palmen nog honderd procent meevallen, maar sindsdien lijkt ze zich steeds meer te verliezen in psychologie van de verschroeide aarde.

Scherp vond ik de opmerking dat men zat te lachen, omdat men de intentie had om te gaan lachen.

Zoals sommigen de intentie hebben om intellectueel over te komen.

Maar ik mag die Goos wel. Heb me totaal niet aan haar gestoord. Uit die Rieu analyse sprak oprechte verwondering.