Zomergasten (+Wintergasten)

Dat gezeur over de interviewer ook altijd. Een uitzending is voor mij geslaagd als de gast me weet te boeien. Ik laat me niet te veel afleiden door de interviewer. Palmen stoorde me niet. Liever te kalm dan te dominant, want daar hadden sommige eerdere presentatoren wel eens last van.

Helemaal niet zo'n gek plan. Doen ze bij de marathoninterview op de vpro-radio ook, en wat ik daarvan hoor is altijd goed.

Maar goed, Barman had leuke stukjes uitgezocht en kreeg de kans zijn verhaal erbij te vertellen. Best geslaagd dus. Maar een goede interviewer had er wel net iets extra's aan kunnen geven.

Palmen was zwak. Na twee uitzendingen weet ze me niet te verrassen zoals Zwagerman dat deed. Daar verwachte ik ook niks van maar die bleek bijzonder sterk.

Barman had prachtfragmenten, bijna zonder uitzondering. Het was een leuke avond.

Graag sluit ik aan bij de reacties op Zomergasten / Connie Palmen. Had vorig jaar weinig vertrouwen in Zwagerman, vond hem tot dan toe slecht pedant en zelfingenomen, maar bleek als interview erg mee te vallen. Ik vond hem prettig genunaceerd en onderhoudend (wat voor een marathon-interview wel een pré is). Over Connie Palem had ik hetzelfde vooroordeel (en dat is geheel mijn keus/fout hoor). Maar ik ben er wel in bevestigd. Het is hoorbaar intelligent en intellectueel, maar voor mij als kijker op het irritante af.

Barman boeide me, leuk ook hoe hij soms verward reageerde op Palmen's 'invallen'.

Tcoh geniet ik erg van het tempo en de inhoud van deze VPRO-avonden. De presentator, wie het ook is, dúrft wel en kan zich niet achter bla-bla verschuilen. Bewondering voor de inspannning heb ik dus sowieso; nu nog even aan mij iriitatiegrens werken....

Bij het marathon-interview op de vrijdagochtend VPRO-radio overkwam me overigens iets gelijks. Gast Marcel van Dam wist me te boeien (ondanks mijn eerdere oordeel over de man), gast Thomas Rooseboom was voor mij ronduit walgelijk. Hij snuifde en gnuifde, was m.i. ontzettend zelfingenomen en in elk geval véél te generaliserend. "Kinderen spelen tegenwoordig niet meer met eigengemaakt speelgoed...". Wil hij soms foto's van me ontvangen? Aan zijn opvattingen en zijn jeugdervaringen was niets betoverends of leerzaams. Terwijl ik al zijn boeken met plezier las. Schrijven is zilver, zwijgen is goud in zijn geval (sorry, ook hem bewonder voor de inspanning om zich bloot te geven in zo'n interview hoor).

China.

Palmen bleef ik de hele uitzending met Barman een beetje (teveel) zien optreden als Astid Joosten in Twee voor Twaalf. Niet het toontje voor fijne diepgang voor moi.

Ik vind de uitspraken van Connie Palmen helemaal niet zo intellectueel. Het zijn mooi geformuleerde hypotheses, maar uiteindelijk uitsluitend aannames van mevrouw Palmen zelf. Soms vind ik het zelfs mooi geformuleerde nonsens.

Zomergasten blijft één van mijn favoriete televisieprogramma's, wie de presentator of de gast ook is. Ondanks kritiek die ik kan hebben of irritaties die er kunnen opspelen, vind ik het altijd interessant meer over een gast en zijn voorkeuren te weten te komen. Niet zelden voel ik me ook uitgenodigd om me verder in een onderwerp te verdiepen. Als er een meeslepende gast is en de presentator voelt dat er iets gebeurt, kan een avond Zomergasten me echt een verrijkt gevoel geven. Hetzelfde gevoel dat ik kan krijgen na het zien van een goede film of het lezen van een fantastisch boek. Het gevoel dat ik iets heb meegekregen dat het leven, of misschien zelfs de waarheid raakt.

Dat was inderdaad een pracht-interview.

Mooi gezegd, China en Asmahan. En inderdaad, ondanks enige kritiekpunten blijft het een geweldig programma!

Eindelijk weer een Zomergastenaflevering waarover je nog uren kan doormijmeren. Als echte Alpha zette ik me wat huiveringwekkend voor de televisie, dit ging een zware dobber worden voor me. Dat zag ik verkeerd, want ik vond het een schitterende uitzending. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat Beta-wetenschappers de taal er even bij doen. Ze draaien er hun hand niet voor om.

Robbert Dijkstra is zo'n Beta-wetenschapper. In onopgesmukt helder Nederlands vertelt hij over zijn lust tot vragen en alles wat zijn zoektocht tot dusver heeft opgeleverd. Een universele man, hij is nieuwsgierig naar alles om hem heen en probeert verbanden te leggen. Ik vond het vooral mooi om te zien dat het zo'n pure man is. Hij beschreef zichzelf als iemand die nog steeds een jongetje van acht is en ik zag dat ook in hem. Een heel open houding, overal voor open staan, geen enkele verklaring meteen verwerpen.

Het was voor Connie duidelijk een kluif om abstract te denken. Dat valt ook niet mee, als je gewend bent alles vanuit een psychologisch perspectief te benaderen. Ik vond het jammer dat ze telkens toch die kant op wilde. Vond het juist zo'n verademing dat je door deze uitzending op een heel ander niveau ging denken. Even weg van die kleinzielige menselijke geest op zoek naar wat groters, iets dat meer de essentie raakt. Ik vond die eigen wereld van cijfers en logica, die prachtige beelden en structuren kan voortbrengen ontzettend boeiend. Ook griezelig, al die oneindigheid maakt je zo sterk bewust van je eigen nietigheid en sterfelijkheid.

Echt een Zomergastenavond die je het gevoel geeft dat je heel dichtbij het leven kwam.

De film Pi had goed gepast bij deze uitzending. De wiskundige achtergrond van het leven waar hij had over had zou er goed bij hebben gepast.

Ik zapte toevallig langs een stukje dat ze een film met Gregory Peck lieten zien, welke film was dat?

Spellbound

De eerste zomergasten die ik heb kunnen kijken. Interessant was het inderdaad. Veel dingen waar ik zelf ook wel eens over nadenk om er dan snel weer over op te houden omdat ik mezelf niet meer begrijp. Vond "Powers of Ten" een erg mooi filmpje. Baraka heb ik opgenomen.

Palmen heeft trouwens wel een enorm irritant accent zeg. Verder deed ze het wel aardig.

Ik had het niet beter kunnen zeggen. Ik moest me zelfs meerdere malen even hervatten, zoveel boeiends als er voorbij kwam.

Erg boeiend idd Shit natuurkunde begreep ik nooit...

Yak, ik moest me soms ook even hervatten, zoals je dat zo treffend beschrijft. Dijkgraaf gaf aan dat hij bij het filmpje the Powers Of Ten duizelig werd en dat hij blij was dat hij weer naar de aarde terug kon, na de trip in de kosmos. Dat gevoel had ik ook, omdat het zo oneindig groot en oud is.

Hetzelfde gevoel had ik bij de computerbeelden. Elke vertakking kan weer op ontelbare manieren verder vertakt worden, wat weer ontelbare strukturen, kleurencombinaties en patronen voortbrengt. Niet te bevatten voor de menselijke geest!

Het is wel fantastisch om dan alsnog een poging te doen om er iets van te begrijpen of het in elk geval beeldend te maken.

Erg prettige aan Robert Dijkgraaf is dat hij inderdaad in heldere bewoordingen complexe zaken weet uit te leggen.

De relatie tussen het allergrootste en het allerkleinste heeft mij altijd erg geïnteresseerd en me allerlei autodidaktische theorieën opgeleverd.

Zo dacht ik vroeger (heel lang geleden zeg ik er veiligheidshalve bij...) dat vanwege het feit dat groot en klein niet bestaan (omdat er altijd weer grotere en kleinere dingen zijn) het heelal een onderdeel van een cel van een groter iets kon zijn.

In het filmje 'Powers Of Ten' gaat men van het allergrootste naar het allerkleinste.

Ik moet me vergissen maar ik meen dat zowel de reis naar het allergrootste als naar het allerkleinste in beide gevallen 10 tot de macht 40 was. Opvallend.

De snaartheorie is erg fascinerend omdat het is gebaseerd op geluidsgolven. Letterlijk de hoogste snaren van een viool. Deze manifesteren zich als elektronen, fotonen en quarks. We bestaan uit geluid:)

Redlop, grappig! Zulke gedachten had ik vroeger ook altijd. Volgens mij was het inderdaad in beide gevallen tien tot de macht veertig. Het vreemde is dat het kleiner maken van het organisme me niet zo beangstigt als dat enorm grote. Je lichaam, hoe je het ook kunt ontleden, heeft in elk geval nog je eigen bewustzijn. Al ga ik daar zelfs vraagtekens bij zetten, als ik te lang doordenk.

Toevallig heb ik een tijdje geleden Kaas en De Evolutietheorie van Bas Haring gelezen. Een lekker geschreven boekje dat de evolutietheorie heel duidelijk en makkelijk uitlegt. Toch riep dat boek veel vragen bij me op over het hoe en wat van die evolutie. In deze Zomergasten kwamen sommige van die vragen aan de orde. Ik voel me dan ook zeker uitgenodigd me meer in deze materie te verdiepen, al acht ik de kans klein dat ik ooit een wiskundeknobbel zal ontwikkelen. Maar goed dat sommige exacte talenten ook zo'n gave voor het verwoorden van hun ontdekkingen hebben!

Ik heb weleens gelezen dat klassieke meesterwerken van Bach een wiskundige ondergrond hebben. En dat er programma's zouden kunnen worden ontwikkeld die klassieke meesterwerken kunnen componeren vanuit wiskundige formules en structuren. Ook al zo fascinerend.

Volgens mij was de reis van het allergrootste naar het allerkleinste 10 tot de macht 40, dus allebei 10 tot de macht 20. Ik weet het echter niet meer zeker.

Ik heb nog even naar het filmpje gezocht om opnieuw te bekijken, maar niet gevonden. Echter, hier staan wel allemaal screenshots van de diverse 'machten'.

Dan had je misschien ook een nostalgisch 'aha-Erlebniss' bij het zien van 'Man in Black'. Qua kosmos in een notedop

Dustyfan: dat filmpje kon ik ook niet vinden, dus maar de herhaling afwachten. Op VPRO.nl staat alleen een stream van het commentaar erop. Op de officiele website staat een stream die het niet doet.

Ik had dat vroeger altijd bij Doctor Who.

Leuke intelligente vrouw die Maria Goos. Erg scherpzinnig hoe ze het collectieve gevoel van lol bij Andre Rieu verklaarde. 'Omdat ze willen laten zien dat ze het begrijpen. Ze lachen omdat ze van plan waren te gaan lachen'.

Hetzelfde gevoel had ik bij 'Intolerable Cruelty', waar in de bioscoopzaal ook allerlei lieden demonstratief aan het lachen waren geslagen. Omdat ze dat van plan waren en omdat ze zo lieten zien de Coens 'te begrijpen'.

Connie Palmen maakte een mooie opmerking over 'markante' mensen. De beste aflevering van haar kant zeker.

o ja...ik had wel eens gehoord van ene Jensen (talkshow figuur). Mijn hemel wat een ernstig geval van een smakeloos simpel figuur is dat.

Dat lachen bij André Rieu zie ik heel anders. Het is slapstick humor en er zijn genoeg mensen die daar van houden. Het is voor mij eigenlijk niet wezenlijk anders dan André van Duin of andere kolder. En ik denk dat de mensen daarom lachen. Ik vraag me af of de mensen zo wanhopig willen laten zien dat ze het begrijpen. Ik ben er van overtuigd dat ze allang denken dat ze erbij horen en het doorhebben. De muziek is ontzettend toegankelijk en juist dat geeft het gevoel van snappen en er deel van uitmaken. De 'humor' die wordt toegevoegd is een extraatje, zodat het gemakkelijker wordt om het hoofd erbij te houden. Voor mij is een dergelijke formule bijna minachting tonen voor je publiek, maar daar denken de liefhebbers duidelijk anders over.

Ik vond de observatie van Connie over mannen met hun hond wel scherp. Zie ze inderdaad regelmatig, van die mannen: trots dat ze de hond onder controle hebben. Een symbool van hun mannelijkheid: de consequent afgerichte hond.

Deze Zomergasten wist mij niet overmatig te boeien. Er kwam voor mij niks nieuws of prikkelends boven tafel. Had niet het idee dat ik een boeiende gedachtenwereld werd binnengeleid. Het kabbelde wel voort, het was te kijken, maar ik voelde me niet geinspireerd of aangesproken. Dit geheel in tegenstelling tot vorige week.

De mooiste uitspraak van deze avond kwam toch van Maria Goos:

"Conny, hou je niet van markante mensen?! Wat zeg je toch rare dingen vanavond!"

Meesterlijk

Ik kon me eigenlijk wel vinden in die markante mensen-uitspraak. Tenminste als die markante mensen zichzelf ook zo duidelijk markant vinden. En dit onderstrepen door iets raars aan te trekken of hun haar raar te doen en zichzelf om die reden ontzettend bijzonder achten. Het zogenaamde Showroom-type.

Van die types die in een berg rotzooi leven, zichzelf Hopi Indiaan of Bosgod wanen en al Oeleboelend rond hun zelfgeweefde wigwam huppelen. En in randpsychotische taal over hun eigen wereld verhalen, met blikkerende ogen. Tosca Niterink maakte er ooit een briljante parodie op.

Volgens mij zijn de meeste kijkers, die dergelijke malloten op handen dragen als ze op televisie komen, dezelfde figuren die de markante persoon nog geen halve dag als buur zouden kunnen verdragen.

Ik ook. Een erg scherpe observatie van Connie PAlmen waar ik het compleet mee eens ben.Markante mensen zijn niet markant omdat ze zich verkleden als markante mensen. Dus Connie zei helemaal geen rare dingen.

En een prachtig interview van Ischa met Annie MG.

Daar had ik graag nog wat meer van gezien. Beide in topvorm.

Martin Gaus die Van Goghs 'oergedrag' ging observeren alsof hij het over een hond had, maar hij zei rake dingen. Een van de weinige mensen die Theo van zijn stuk wist te maken.

Scherpzinnig? Ik vond dat juist weer sterk richting borrelpraat gaan eigenlijk. Een beetje diepzinnig gaan zitten filosoferen over slechte humor, jaja...