De Nationale IQ Test

Jawel, ik ben het best wel met je eens, het feit blijft echter dat hoogbegaafden de hele wereld op hun schouders voelen drukken. Ze zullen het waarschijnlijk meer van geluksmomenten moeten hebben. En ze voelen zich vaak pas gelukkig als ze in hun element zijn (dat is wel logisch natuurlijk, maar zo wil ik het even zeggen) en ze voelen zich pas in hun element als ze als ze een hoop uitdaging krijgen en aan iets werken waar ze het nut van in zien.

Kijk ik naar mezelf dan denk ik dat ik ook zo rond de 125 zit (ik heb echter nooit een betrouwbare test gedaan) en ik denk dat ik ook wel gelukkig kan worden. Nu zit ik nog midden in een opleiding en sta nog aan het begin van een carriere.

Maar als ik af en toe al depressief word (o.a. van zoveel zinloosheid in het leven enz.) hoe moet het dan wel niet bij een hoogbegaafde zijn? Als die niet goed worden opgevangen, en wie kan hun goed opvangen, dan vrees ik het ergste voor hun.

Kun je van filosoferen gelukkig worden? Van het nadenken over goed en fout? Phooze jij schrijft van wel. Je zult er dan natuurlijk wel over uitgefilosofeerd geraakt moeten worden, voor je dood wil je een beetje gelukkig worden. En wat is geluk?

Interresante vraag, waar over we nog wel even door kunnen praten. Zoals jij aangeeft zijn veel mensen tevreden met veel gefeest en meer. Ze zullen in het algemeen niet veel nadenken over goed/kwaad, het leven enz. en maar een stuk raak leven.

Grappig, dat stuk herken ik. Heb zelf die test ook gedaan omdat er hier zoveel commotie over ontstaan is. Mijn resultaat was 127, niet opzienbarend, zeker niet slecht. Ik herken het fenomeen "depressief worden van te weinig concreetheid", ik kan absoluut niet omgaan met mensen die "niets" doen met hun leven, wanneer ik daar een dag mee omga, heb ik daar gelijk spijt van en voel ik me schuldig.

Waarschijnlijk behoor jij dan tot de groep begaafde mensen. Het plaatje hierboven beeld overdreven uit wat jij beleefd, het gaat nergens over. Je hoeft het overigens niet om te draaien. Jij bent nergens schuldig aan, jij zit niet fout en jij bent niet abnormaal omdat jij depressief wordt van dat soort mensen. En je hoeft je er zeker niet aan aan te passen.

Allemaal erg herkenbaar voor me, al vraag ik me wel af of je deze gevoelens aan IQ moet koppelen.

Er is best een gulden midden weg te vinden tussen diepgaand filosoferen de hele dag en oppervlakkig leven. Meestal ben ik gewoon oppervlakkig bezig in mijn leven, hoeveel ik daar ook van baal als ik weer eens goed ga nadenken. Maar ik ben tot de conclusie gekomen (de conclusie staat nog niet vast, een zekere paradox) dat diepgaand filosoferen ook niet alles is => depressie. Maar als je goed nadenkt heeft het geen zin om goed na te denken en je druk te maken. Maar zo kun je wel een tijdje verder...

moeilijk.

Het punt is juist dat je niet KUNT ophouden met nadenken en filosoferen en dit leidt bij mij vaak tot dagenlange depressies.

Ik kom altijd tot de conclusie dat depressies zijn helemaal niemand helpt, en zeker jezelf niet. Een beetje positief zijn, tegen beter weten in dus. Maar het werkt wel, in mijn geval.

Nou het is wel een kenmerk van mensen met een hoog IQ. Maar iedereen heeft in min of meerdere mate wel eens moeilijk momenten, hoewel dat dan bijvoorbeeld meer te wijten is aan een identiteitscrisis of midlifecrisis.

Heel moeilijk, misschien (maar ik wil niet op een zijspoor treden) vind je het geluk alleen in een religie, howel ik persoonlijk daarin wel gezocht maar niets gevonden heb.

Ik begrijp de link tussen filosoferen en depressies niet zo. Zien jullie de diepere lagen van het leven (laat ik het zo maar even uitdrukken) echt zo somber in?

Ik denk dat de vraag "Waarom leven wij?" de boosdoener is bij depressies. In de hogere niveau's (waarom bestaan wij?) en de lagere (waarom doe ik dit werk nog?).

De toevlucht in religie begrijp ik heel goed, maar werkt hetzelfde als mijn "doe maar positief" gedachte. Het is een "schrale" troost, een valse hoop. Maar wel een waar heel goed mee te leven is.

En nu is het weer tijd om de oppervlakte in te gaan... ik ga mijn verjaardag vieren *zwaai zwaai*

Religie is ontkenning van het leven en met de vraag "waarom leven wij?" verdoe je kostbare tijd.

Aha, niet dit topic, maar toch gefeliciteerd!

Niets in het leven staat vast, is zeker........elke keer als ik de zin van het leven en/of mijzelf probeer te doorgronden, elke keer als ik filosofeer over bestaan, dood, zingeving, maatschappij kom ik uit op 'niets'. Ik word dan overwelmd door een groots gevoel van leegte........ Een depressie voor mij is een doorsnee kutgevoel, vermenigvuldigd met een factor 100000 en dan aanhoudend en niet enkel 1 moment.

Tja, ik geloof zelf in geen enkele religie, maar ik kan me wel voorstellen dat je door op een andere manier naar het leven te kijken, de boel een stuk rooskleuriger ziet. Religies helpen daarbij, dat geloof ik zeker.

Ik denk inderdaad dat deze omschrijving de werkelijkheid wel benadert

Heb er zelf overigens geen last van hoor

Nah, religie probeert het leven te binden aan talloze regels en voorschriften, m.a.w. het creërt Moraal, en sluit daarom volledige levensvrijheid uit. Hoe kun je echt van het leven genieten als je niet eens toegestaan bent het ten volle te leven?

Bovendien verschuilen mensen zich zo achter valse hoop en verleggen ze hun aandacht van het aardse leven, dat op zichzelf enorm veel te bieden heeft, naar niet ter zake doende abstracties als god, een hiernamaals, reïncarnatie, etc.

Om ontopic te blijven: een beetje intelligent mens prikt daar toch zo doorheen .

He, zat jij toevallig niet in het programma taxi?

Ikzelf ervaar ook wel eens dat gevoel van eenzaamheid. Echter dat komt meer voort uit het feit dat veel van mijn interesses niet gedeeld worden door mensen in mijn naaste omgeving, niet zozeer omdat ze zo oppervlakkig zijn.

Trouwens, heel vaak denk je dat mensen lege hulsen zijn, maar zodra je een gesprek aanknoopt blijkt er veel in te zitten. Het is alleen niet stoer tegenwoordig om in groepsverband te laten merken dat je ontwikkeld bent, ofzo .

Als je eens wat om je heen kijkt, zul je merken dat je echt niet de enige bent die dieper gaat dan de oppervlakte. Dat komt denk ik veelal voort uit een misplaatst gevoel van uniek-zijn.

Voor dergelijke levensvisies heb ik dan ook ab-so-luut geen respect.

Dat is OOK een aspekt kos, dat klopt. Een combinatie van filosoferen, de zin van alles niet kunnen vatten, maar ook de eenzaamheid die voortvloeit uit mensen die je dan niet begrijpen. Ook andersom trouwens, ik begrijp ook niet waarom zij dan NIET die gedachten hebben en er vrolijk op los leven. Het is allemaal niet zo makkelijk uit te leggen eigenlijk......

Bullshit in mijn ogen! Jullie verschuilen je juist achter het aardse. (maar ik zal er verder niet op ingaan)

Oh, please do .

Hoe kun je je nou verschuilen achter het aardse??

Ik ben er me wel degelijk bewust van dat het aardse vele schoonheden telt en ook vele prachtige mensen. Maar je wordt juist het merendeel van de tijd geconfronteerd met de ellende in de wereld en dan worden deze spaarzame confrontaties met goede mensen en schoonheden in de wereld slechts momenten van geluk, waar je op teert.

Religie is gewoon het streven naar een bepaalde levenswijze. De strenge regels daarbij worden niet gezien als beperkingen, maar als hulpmiddel om iets beters te bereiken. Door het verbannen van bepaalde luxe uit je leven is het mogelijk meer rust te creëren. Nogmaals, ik geloof zelf nergens in, en heb ook eigelijk een afschuw van de meeste religies, wat niet wegneemt dat ik wel kan begrijpen dat het voor sommige mensen een uitkomst is om rustiger te leven.

Ellende is nou eenmaal een deel van het leven. Daar ontkom je niet aan. Maar om te zeggen dat dit al het mooie van het leven compleet overschaduwt, nee, dat is een nihilistische gedachte waar ik mij echt niet in kan en wil verplaatsen.

Ik heb 't hier pas al over gehad, daarom zal ik niet weer beginnen met klagen. (realiteit is perceptie, open-minded zijn, oplossingen zoeken voor aardse problemen in een andere realiteit etc etc)

Omdat je alleen aan jezelf denkt? Ik zie niet alleen de ellende van mezelf. Ik zie the big picture. Ellende hoort zeker bij het leven, maar dat praat toch niet al die oorlog, honger, armoede, marteling etc etc goed? Mijn depressies komen niet alleen voort uit zelfmedelijden, maar uit een bewustwording dat vele mensen de dupe zijn van het ongekend egoisme van anderen.