Short Term 12 (2013)

Treurwilg in een indie sausje met probleemkinderen en probleembegeleiders. Zeker Grace is minstens zo labiel als de kids, maar met zo'n Mason kan ik ook niks. Het ultieme watje zoals hij zich in zijn relatie gedraagt. Je wordt bijna euforisch als hij eindelijk van zich afbijt, maar hij draait net zo hard weer bij. Het is al te klef en dan krijg je er ook nog scènes als die met zijn familie en de echo overheen. Penetrant sentiment rondom glibberig geschreven personages in een film die steeds meer gescripte trekjes gaat vertonen en qua gesnotter en gejammer van geen ophouden weet. Cretton doet echt álles dubbelop. Waar die rap op zich nog wel werkt, is de angel er op deze manier uit tijdens het kinderverhaaltje, maar Jaydens rol smoort sowieso in de trammelant rondom Grace. Best een vreemde keuze gezien de setting en Crettons eigen ervaringen, maar goed. Zijn weke slot is de kers op deze geitenwollensokkentaart.

Een veel rooskleuriger beeld van de kinder- en jeugdzorg valt denk ik bijna niet te bedenken. Vooral de pure goedheid van de hoofdpersonen en de manier waarop ze als individu het verschil kunnen maken in het leven van anderen, dat is romantisering op grove schaal. Net als JJ_D heb ik er moeite mee dat zowel Grace als Mason zelf eveneens een voorgeschiedenis hebben in die wereld. Dit dient uiteraard als illustratie van het idee dat de ene goede daad leidt tot de volgende. Tenslotte valt op dat, ondanks alle trauma's en soms uitbarstingen, de kinderen allemaal van het type "ruwe bolster, blanke pit" zijn, die zich uiteindelijk helpen laten. Persoonlijkheidsstoornissen of echte psychiatrie worden gewoon buiten beschouwing gelaten. Nu ja, één grote litanie lijkt het zo (en dan heb ik het Baywatch-achtige eindshot nog niet eens vermeld!), maar het is wat mij betreft wel doeltreffende feel-good. Je kan eenvoudig achterover leunen en je laten meevoeren in deze illusionaire wereld vol goede zielen, ook wel eens fijn.

Zwaar onderwerp dat op voor het grootste deel van de film imo te weinig de zwaarte van het onderwerp weet te bevatten maar in het laatste deel "full out" gaat wat er toch voor zorgt dat ik dit een erg goed gemaakte film vond die hier en daar enkele mokerslagen uitdeelt, eventueel wel zonder je écht knock out achter te laten. Beste scène van de film is met voorsprong de autoscène voor mij.