And Now... Ladies and Gentlemen... (2002)

Tja… het begin is op z'n zachtst gezegd wiebelig met die lachwekkende vermommingen en een overval met een truc (de insinuatie dat iemand een bazooka op de zaak van de juwelier gericht houdt) die rechtstreeks uit Steven Soderberghs Out of sight gejat lijkt te zijn, maar wanneer de "criminele" scènes achter de rug zijn wordt de plot interessanter, en omdat ik eigenlijk geen idee had waar de film heen ging of hoe hij zou moeten eindigen ben ik tot het einde toch geboeid blijven kijken. Leuk ook dat je steeds niet weet wat nou echt is en wat gedroomd of gefantaseerd, en ik vond het spel van beide leads uitstekend (ja, ook van Patricia Kaas). Neemt allemaal niet weg dat ik me na afloop toch heb zitten afvragen waar ik nou eigenlijk naar heb zitten kijken; de strekking of het thema of de bedoeling van deze film is niet in één zin te vatten, en bij de ene film is dat een pluspunt terwijl ik me bij een andere film daardoor bekocht kan voelen, en ik zou zo één-twee-drie niet kunnen zeggen met welke emotie deze film me achterlaat. Zou ik hier zonder de naam van Jeremy Irons aan begonnen zijn? (De dub is trouwens abominabel; ik ben wel wat gewend met Italiaanse films uit de jaren 50 en 60, maar bij deze film leek het wel of er bij een groepsgesprek niet eens moeite werd gedaan om te verduidelijken wie van de deelnemers er nou eigenlijk praatte, en daarnaast hielp de "afgeknotte" transfer van DFW [1.33:1 in plaats van 2.35:1] ook niet echt.)