Lost Highway (1997)

Deze raadselachtige trip langs een desolate snelweg, deze ode aan de femme fatale, deze fabelachtige bewerking van dè 'noir der noirs' van Robert Aldrich verdient inderdaad (bijna) de volle 5 maar dat zou die andere Lynch weer tekort doen.

Voor de herziening gegaan vanavond en ondanks de ongrijpbaarheid rond de film, zelfs na onderzoek en gevonden uitleg, toch nog meer van onder de indruk geraakt en overtuigd van een bijzondere film. Andermaal valt de fantastische sfeer op, een mysterie in optima forma die zich in verschillende gedeelten laat vertellen vanuit meerdere personages zo lijkt het, met een behoorlijke sinistere sfeer, verontrustende beelden en soms snoeiharde muziek in de vorm van Rammstein en Manson. Zonder uberhaubt over het plot te beginnen staat de sfeer en toon centraal. Iets waar de film een dikke voldoende mee scoort. Beste gedeelten zijn die toch wel rond Fred, de fase met Pete is minder. Toch is enige houvast of een spreekwoordelijk tipje van de sluier welkom of zelfs gewenst. Want was wat dit nu allemaal? Een bijzondere boeiende uitleg vond ik bij deze Lost Highway explained: the meaning of David Lynch’s masterpiece – Auralcrave. En iets waar ik zelf wel wat mee kan. Uiteraard is niets wat het lijkt en de diepgaande Freudiaanse uitleg is welkom en vind ik erg interessant en zou verschillende dingen verklaren zoals de aanzet van moord door de Mystery Man op Mr. Eddy. Verder is het getoonde, op het begin met Fred tot in deadrow na, uit de lucht gegrepen en zinsbegoocheling. Afijn, Lost Highway, en film waar je een nacht lang over zou kunnen speculeren en dan is de film per definitie al geslaagd. Heerlijke film als dit je genre is.

Aparte film, maar ik houd hiervan. Lekker traag en mysterieus.