Amour (2012)

Haneke vind ik vaak tegenvallen maar deze film vond ik wel erg goed. De film laat echte liefde c.q. zorgzaamheid zien zonder sentimentaliteit, hetgeen al een prestatie van formaat is, maar – anders dan sommige andere films van Haneke – kent de film ook een schokkende climax, ook al komt die mede al direct aan het begin als gevolg van een circulaire vertelling. Op een gegeven moment zegt Anne tegen Georges: ‘je bent een monster maar wel aardig’ en dat vat Georges en wellicht Haneke’s visie op de mensheid goed samen. Een indrukwekkende film; een ruime vier sterren.

“It's beautiful.” “What?” “Life. So long.” Moeilijke film om te beoordelen. Het is mooi en tegelijkertijd afschuwelijk om te zien hoe een ouder echtpaar omgaat met lichamelijke en geestelijke aftakeling als de vrouw een herseninfarct krijgt. De liefdevolle verzorging, maar ook de frustratie bij de man wordt realistisch neergezet, en Riva en Trintignant acteren het allemaal fenomenaal. Ingetogen, maar toch voel je de emoties en liefde wel. Ook bij de dochter (Huppert). Het probleem van de film is de manier waarop Haneke het allemaal in beeld brengt, en ook de speelduur is problematisch. De film is ongelooflijk traag, en scènes worden tot het uiterste uitgesponnen. Het heeft een doel en de film kruipt ook langzaam onder je huid, maar voor mij duurde het allemaal te lang. Ik had ook het gevoel dat Haneke de kijker bewust op afstand houdt door de personages weinig emotie te laten tonen. Ik wil ze ook weer niet onsympathiek noemen, maar echt een band bouw je niet met ze op. Dit soort films vind ik meestal best aangrijpend, maar het laatste gedeelte deed me verrassend weinig. Jammer, want de film doet ook heel veel goed.

Een typische film met veel aandacht voor karakters en het plot en weinig voor het audiovisuele aspect. Dit betekent niet zozeer dat er geen filosofie achter de stijlkeuze zit. De film is erg minimalistisch geschoten, met veelal statische camerastandpunten. We zien karakters in een kamer verdwijnen, de camera volgt ze niet, maar we horen ze nog steeds praten, waardoor je een beetje een documentaire gevoel krijgt. Het voelt "echt" aan, maar het is verre van mijn favoriete stijl. Veel aandacht dus voor plot en karakters. We zien een oudere vrouw aftakelen na enkele beroertes. Het is herkenbaar, want zoiets heb ik ook in mijn familie meegemaakt. Het wordt goed uitgewerkt, zowel door Riva die de vrouw speelt, als door Trintignant, die haar verzorgende echtgenoot speelt. Maar uiteindelijk is het niet veel anders dan de tragedie die in zoveel families plaatsvindt. Je vraagt je ergens af of deze film een pamflet is voor een zelfgekozen waardige dood, euthanasie is immers verboden in veel landen, maar de film gaat toch te weinig in op de consequenties. Uiteindelijk is de film qua plot interessant, maar de film weet op dit vlak niet "the way beyond" te gaan, terwijl de stijl van de film ook niet de mijne is, waardoor de film op 2,5* blijft steken.