Yeopgijeogin Geunyeo (2001)

Eigenlijk gewoon een matige productie met veel clichés. Komt er enigszins mee weg doordat het geen Hollywood is, het hart op de juiste plaats heeft en een paar leuke scènes kent.

Yeopgijeogin Geunyeo Kijk, zo moeten romantische komedies zijn. Scherp, humorvol, een beetje absurd, emotioneel en met twee hoofdrolspelers die van het scherm spetteren. En deze Zuid-Koreaanse film is ook origineel met veel grappige en ontroerende scènes tot gevolg. De film bestaat uit drie delen. In het eerste deel leren we de personages kennen en is op een leuke manier absurd en wat apart. Tae-hyun Cha is leuk als de wat suffe Kyun-woo, maar het is Ji-hyun Jun die de meeste indruk maakt. Ze drinkt, schreeuwt en slaat zich door de dag heen, maar wel met een reden leren we naarmate de film vordert. Prachtige actrice. Het tweede en derde deel zijn wat sentimenteler en dramatischer, en ook hier overtuigt de film. De roos en piano scene is prachtig en zelfs de grootste cynicus zal met een glimlach naar de slotscène kijken. Schitterende en sfeervolle muziek ook. Mooi, heel mooi.

Het eerste gedeelte is een teleurstelling : absurd, gek met plompe humor als in een doldwaze Amerikaanse komedie en met onechte personages. Dit had volgens mij veel evenwichtiger en minder extreem gekund, want het tweede gedeelte is een verademing, verduidelijkt en verklaart, wordt veel inhoudelijker en snijdt het thema aan van liefde, de volhardendheid erin en de charme en de subtiliteit ervan. Naar het einde toe wordt het zelfs echt mooi en emotioneel en met de scène bij die boom dacht ik onwillekeurig aan de slotscène uit "Love is a many splendoured thing". Geen meesterweerk, vind ik, maar toch lief en het kon nog beter.