Ed Wood (1994)

Ed Wood staat in de top 3 van de beste films van Tim Burton, wellicht is het zelfs zijn allerbeste film. Hij maakt een biopic van de man die nog steeds bekend staat als 's werelds slechtste filmmaker. Maar in plaats van Ed Wood volledig in de zeik te zetten, is Ed Wood juist een schitterende ode aan de man. Natuurlijk zien we dat Ed Wood een enorme naïeve idioot is en verre van een goede filmmaker, maar de passie straalt van hem af. Hij wil heel graag en zet ook alles op alles om dat te bereiken; en dat levert hilarische momenten op. Maar naast hilariteit is het drama ook ijzersterk met Martin Landau in een fenomenale rol als Bela Lugosi. Landau is veruit de ster van de show en won geheel terecht een Oscar voor de rol van de aan lager wal geraakte Dracula. Verder heeft Burton een paar voortreffelijke keuzes gemaakt. Uiteraard de fantastische casting, maar ook het feit dat de film zwart-wit is (waar de studio het niet echt mee eens was). En fijn dat men voor deze biopic niet netjes alle gebeurtenissen uit Woods leven netjes aftikken, maar er een interessant geheel van maken. Dat betekent uiteraard dat Ed Wood niet 100% waarheidsgetrouw is en gelukkig maar. De scène waarin Bela Lugosi voor opnames van Bride of the Monster moet vechten met de octopus is bijvoorbeeld één van de beste scènes uit de hele film, maar scheen in het echt door een stuntman te zijn gedaan. En ook zijn Orson Welles en Wood elkaar nooit tegengekomen. Maar in Ed Wood zijn het stuk voor stuk belangrijke en sterke scènes. Sterke keuzes in tegenstelling tot biopics waar men elk detail van de echte wereld correct wil hebben. Of zoals Ed Wood in deze film zegt:"Filmmaking is not about the tiny details. It's about the big picture." Geen idee of hij dat ooit in het echt heeft gezegd, maar deze 'big picture' is prachtig! 4,5 sterren.

Leuke Burton. Een film waar hij duidelijk een goede controle over mocht hebben, want Ed Wood is een nogal afwijkende biografiefilm ten opzichte van andere biopicfilms. Niettemin voelt het altijd aan als een ode aan de oudere (horror)films dankzij de zwartwit fotografie en verwijzingen naar dergelijke films. Mag ook wel met dit onderwerp. Opening met de horrorinslag was ik erg over te spreken. Leuke vondst. Daarna volgt echter een wat normaler biografieplot, maar zonder dat Burton zijn stilering overhoop gooit. Ed Wood voelt aan als een film uit 1950-1960, maar dan een stuk moderner en opgepoetster. Ik zou dat eigenlijk saai moeten vinden, maar het tempo, de decoraties en aankleding zorgden ervoor dat hier nooit sprake van was. Prima acteerwerk. Vond Landau alleen wel een stuk sterker dan Depp. Jammer is wel dat zijn personage soms iets te melig is (het theatrale acteerwerk heeft weinig weg van de echte Lugosi), maar niettemin zet hij een sympathiek en memorabel figuurtje neer. Depp doet het ook aardig en houdt moeiteloos de aandacht vast, maar niettemin voelt de film soms aan als kluchtvertelling door de manier van acteren en dat brengt weleens irritatie op. Het verhaal zelf interesseerde me wat minder, maar Burton weet goed wat vermaak is en weet je aandacht moeiteloos voor ruim 2 uur vast te houden. De film raakt wat zwaardere onderwerpen aan zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Daarnaast is de overduidelijke voorliefde voor oudere horrorfilms voelbaar en dat drukt Burton uit met zijn stijltje. Ik kon er goed naar kijken. Ed Wood is wellicht niet de beste biografievertelling. Daarvoor is het allemaal iets te sterk aangezet en komisch, maar het verliest zijn centrale doel nooit uit het oog. Visueel best geslaagd, maar het fijne is vooral dat Burton precies weet waar hij mee bezig is. Ik zie hem liever dit soort films maken dan 't bombastische Hollywoodspektakel waar hij aan andere richtlijnen moet voldoen. Meer dan redelijke film.