Potiche (2010)

De bekendste van Ozon is een luchtige back to the 70s. De vrouw van een tirannieke lokale industrieel is haar betekenisloze huisvrouwleventje beu. Wanneer haar gehate echtgenoot Robert een hartaanval krijgt tijdens een boze syndicale betoging neemt ze de teugels over van het bedrijf, blikt ze terug op een verleden vol amoureuze affaires en stelt ze zich verkiesbaar bij de gemeenteraadsverkiezingen. . De 70s, dat was toen inderdaad een tijd van strijd, zowel voor de vrouw om haar plaats op te eisen in de maatschappij als voor de werknemer om meer te zijn dan een werkpaard, en dat schemert duidelijk door in de film. Alleen vind ik Luchini geen zo'n leuk acteur. Deneuve, Viard en Depardieu waren daarentegen moeilijk weg te denken. Geen slechte film maar gevoelsmatig een iets mindere film van Ozon voor mij. Drama staat hem beter dan komedie.

Deneuve schittert als de ideale huisvrouw (en grootmoeder) die door een speling van het lot ontdekt dat ze leidinggevende talenten heeft. Het is 1977 en de manier waarop ze uit haar traditionele vrouwenrol stapt valt vooral bij mannen lang niet altijd in goede aarde. Kleurrijke, vlotte komedie weet satirische punten te scoren zonder ooit zwaar op de hand te worden. Ozon speelt op vermakelijke wijze met kleur en heeft een prima ondersteunende cast verzameld, waaronder de altijd betrouwbare Depardieu, maar dit is een fraaie showcase voor één van de meest geroemde Franse actrices alle tijden.

Lag ik stilletjes in te dommelen bij het slaapverwekkende Potiche - waarin Ozon de jaren '70 als een travestietencabaret filmt - tot ik plots de ovalen, goudgele ramen van het CBR-gebouw in Brussel meende te herkennen. Een gebouw dat ik als mijn broekzak ken. Asjemenou, vanaf nu kan ik gewoon zeggen dat ik mij reeds in dezelfde ruimte bevond als goden Depardieu en Luchini .